Vleesch nog visch

Wetende dat ik Man never nooit niet een plezier ga doen met vegetarisch voedsel, heb ik me meteen als welwillende vrijwilliger opgeworpen toen de mogelijkheid zich aandiende om met een vriend het restaurant van de Vegetarische Slager te bezoeken. Ik heb me altijd al afgevraagd of nepvlees echt naar vlees smaakt, even afgezien van het feit dat ik dát eigenlijk niet nodig vind. Het is een vleesvervanger, je kan wat mij betreft gewoon ei of kaas eten als vegetariër. En ik vind die vlezige en vissige namen belachelijk, zoals gehacktbal, kipstuckjes en stoofvleesch.

Hoe dan ook, afgelopen donderdag was het zover. Ik had de geitenwollen sokken al gestreken en de sandalen gepoetst, maar vriend had zijn nette blauwe outletoverhemd aangetrokken dus heb ik me voor de gelegenheid in een keurig uitverkoopjurkje gehuld. Gelukkig maar, want het restaurant heeft niet bepaald een geitenwollensokkenuitstraling. Het fijne is dat het een soort van tapasconcept heeft; gerechten kan je delen, zodat je van meerdere gerechten kan proeven. Nu had ik niet de behoefte om Geroockte visvrije mackreel (!) te proeven aangezien ik gewone gerookte makreel niet lekker vind, maar als vriend zijn grootste puppy-ogen aan de andere kant van de tafel opzet, kan ik nooit nee zeggen. Dus Marita heeft mackreel, gerold in rode bieten, gegeten en geconstateerd dat het inderdaad naar makreel smaakt. Bijzonder. Andere gerechten die wij met veel plezier hebben genuttigd: Vietnamese loempia’s met visvrije gamba’s en kipstuckjes, ravioli met visvrije tonyn en taco’s met vegetarische pulled porck. Ons laatste gerecht, patatje stoofvleesch, smaakte goed maar het vleesch had niet de structuur van echt stoofvlees en dat vond ik een beetje jammer.

Conclusie? Een fijn restaurant met mooie en smaakvolle gerechten en voor herhaling vatbaar, al was het alleen maar om de gerechten te proeven die we donderdag niet besteld hebben. En de overheerlijke ginger ale, maar die kan ik ook kopen bij de biologische winkel. Wat ik dan ook ga doen. Maar ga ik vleesch of visch kopen? Denk het niet, ik houd het bij ei, kaas, noten, hummus en falafel als ‘vleesvervangers’.

Verhuizen (2)

Een terugblik op de afgelopen week, een week die in het teken stond van mannetjes die niet kwamen.

Zondag
Morgen wordt het bed al vroeg bezorgd, dus ik heb besloten om de nacht door te brengen in mijn nieuwe appartement. Op het nieuwe matras, op de grond. ’s Ochtends breng ik weer de nodige spullen met de trein van Amsterdam naar Den Haag. Eenmaal in Den Haag bedenk ik me dat het ook wel handig is als ik mijn fiets alvast ga verhuizen. Spullen in huis gedumpt, weer in de trein terug naar Amsterdam, fiets volladen en met de hele zooi terug naar Den Haag. Ben nu al zat van het reizen met de trein. 😊

Maandag
Heerlijk geslapen en de mannen van het bed zijn mooi op tijd. Ze monteren het bed, ik sleep zelf het matras op zijn plek. Het wachten is nu op het mannetje dat mijn vitrinekast komt bezorgen. Omdat er geen tijdsindicatie is gegeven en ik geen zin heb om de hele dag met het mooie weer in huis te zitten, bel ik met de zaak waar ik de kast heb gekocht. Op de bon staat inderdaad bezorging op 7 of 8 mei en daar waar ze tegen mij 7 mei hebben gezegd, weet de bezorger niet beter dat hij op 8 mei gaat langskomen. Een misverstandje. Zucht.

Dinsdag
Vandaag moeten er 3 (of meer) mannetjes langskomen met de vitrinekast, de bank en de kledingkast. De vitrinekast is lekker op tijd ’s ochtends, maar is tot mijn grote schrik weer een bouwpakket. Met veel glas. Ik verzamel moed en begin de onderdelen in elkaar te schroeven met de bijgeleverde inbussleutel. Gelukkig is de kast niet al te zwaar en kan ik het ding zelfstandig omhoog hijsen en op zijn plek zetten. De bank komt halverwege de middag en ook hier mag ik zelf de poten onder de bank monteren. Met een inbussleutel. Het wachten is nu op de kledingkast. Die niet komt. Bellen met desbetreffende zaak en bij navraag blijkt dat mijn kast ’s ochtends niet is ingeladen. Of het morgen schikt. Nou, nee. De hulp op afroep ‘af-geappt’ en Man geïnformeerd dat hij vrijdag een kast in elkaar moet zetten. Want dan wordt de kledingkast alsnog geleverd. ’s Avonds terug naar Amsterdam.

Woensdag
Het komt erg slecht uit, maar vandaag heb ik een heidag met het team. Ondanks dat ik het gevoel heb dat ik met heel andere dingen bezig moet zijn, was het toch in fijne dag in Brabant.

Donderdag
Man komt naar Amsterdam om mijn laatste spullen naar Den Haag te vervoeren met de auto. Ik blijk in tweeëneenhalf jaar veel verzameld te hebben in mijn kleine kamer, maar het past allemaal in de auto. Om dat te vieren gaan we lunchen en een biertje drinken bij Hortus op het Anna Paulownaplein, tot afgrijzen van J. blijkt het een vegetarische tent te zijn. Zijn paddenstoelenkroket smaakte prima, maar ik denk dat we de volgende keer op een van de andere terrassen gaan neerstrijken.  J. is niet zo van de vegan.

Vrijdag
De kledingkast wordt ’s ochtends op tijd geleverd en ik ben blij dat J. er is om het ding in elkaar te timmeren, want dat zou mij in mijn eentje niet gelukt zijn. We zijn er dan ook een tijdje mee bezig. Na de lunch gaat J. terug naar Groningen, ik ga naar de Hema voor de aanschaf van kapstokjes, mandjes en andere belangrijke dingen.

Zaterdag
Ik ben vroeg wakker en zit om 8 uur in een overvolle trein richting Amsterdam. (serieus, waar moet iedereen heen, zo vroeg op de zaterdagochtend) Ik ga mijn kamer schoonmaken en de sleutel inleveren bij mijn lieve huurbazen. Een fijne tijd gehad op die plek in Amsterdam-Zuid, maar ik denk niet dat ik de stad erg ga missen.
Het appartement in Den Haag is uitgerust met een paar standaard plafondlampen en het wordt tijd voor de aanschaf van een gezellige lamp. Ik heb een mooie gezien in een vintage winkeltje in de Weimarstraat, maar er staat een nog mooiere lamp op mij te wachten in het magazijn. Zeventiger jaren bruin. Niet direct mijn favoriete kleur, maar hij is echt heel mooi en staat goed bij de rest van mijn spullen.

Zondag
Rustdag. Opladen voor morgen, want er moet weer gewerkt worden.

Verhuizen (1)

Verhuizen, ik vind er helemaal niets aan. Het is al een hele meevaller dat ik weinig hoef te klussen in mijn nieuw stulpje in Den Haag, maar ondanks dat is het een vermoeiende bezigheid.  Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik bijna dagelijks een deel van mijn verzamelde zooi met de trein van Amsterdam naar Den Haag vervoer. En omdat er soms lang gewacht moet worden op leveranciers en klusjesmannen. Ik zal jullie een korte samenvatting van de afgelopen dagen geven.

Dinsdag
Sleutel in ontvangst genomen, het huis geïnspecteerd  en daarna weer snel naar Amstelveen om een presentatie te geven. ‘s Avonds loodgieter.nl gemaild met het verzoek om iemand te regelen voor het aanleggen van een afvoer voor de wasmachine.

Woensdag
De ramen mogen niet open, omdat de schilders buiten bezig zijn met de kozijnen. Niet fijn, want ’s middags wordt het behoorlijk warm in huis vanwege de grote ramen op het zuiden. De eettafel en stoelen worden bezorgd. Gelukkig zijn de bezorgers van PostNL zo lief om de loeizware tafel naar boven te slepen. Als dank heb ik twee stoelen voor ze naar boven getild. Bezorgmannetje van Wehkamp (DHL) liet mij vervolgens nog eens 2 stoelen naar boven slepen en die waren zwáár. Bijzonder vind ik het dat je tegenwoordig je meubeltjes op de Ikea-methode in elkaar mag zetten. Oók bij de duurdere zaken. Oftewel, Marita heeft een middag besteed aan het bevestigen van poten aan stoelen en  tafel. Heb weer een voorraadje inbussleutels in de la liggen. Voor het omhoog takelen van de tafel hulp ingeroepen, in ruil voor een kop koffie. Verder schoongemaakt, al was het huis al behoorlijk goed geboend.

Donderdag
Ramen lappen en vloer dweilen. Het bed komt volgende week, maar mijn matras van de Hema wordt vandaag geleverd. Ook hier een bezorger die van zijn werkgever geen trap mag lopen. Het ding is vacuüm verpakt in een doos en weegt zo’n 25 kilo. Er zit niets anders op om gaten in de doos te maken, zodat ik tree voor tree de doos naar boven kan slepen. Het voordeel daarvan is dat ik mijn armspieren goed kan trainen. Ik krijg namelijk de ramen, die je naar boven moet schuiven, niet op eigen kracht open. Daarna aan de wandel om eerst mijn badkameraccessoires van Bol.com bij Appie op te halen. Zonder te boren kan ik geheel zelfstandig een toiletrolhouder en een doucherek monteren (zuignappen!). Vervolgens naar de Blokker om een wasmand en wat andere zooi op te halen. De wasmand zit verpakt in een enorme doos en volgens een andere klant kan ik die via de MacGyver-methode gemakkelijk vervoeren, oftewel: maak gaten in de doos om je handen in te steken. Maar mijn methode, zonder de doos het handvat van de wasmand als vervoersmiddel te gebruiken, vindt ze een betere MacGyver-oplossing. Hagenezen, ik houd nu al van ze.

Vrijdag
J. komt naar Den Haag en neemt spullen vanuit Groningen mee. Het is de bedoeling dat we gordijnen gaan ophalen bij de Ikea in Delft, maar we moeten eerst wachten op de loodgieter die tussen 12 en 16 uur zal langskomen. Ondertussen schuift Jacco de ramen 10x op en neer, zodat ze wat soepeler gaan lopen en komt tot de ontdekking dat de ramen niet zelfstandig open blijven staan. Maar als je er wat tussen schuift, kan je het raam toch openhouden.
De zon staat vol op de ramen te schijnen, het wordt bloedheet in de kamer en de loodgieter laat op zich wachten. Ik bel de beste man rond kwart voor vier en krijg te horen dat hij rond half 5 zal langskomen. Voor ons het sein om dan maar eventjes een blokje om te gaan. Uiteindelijk komt de loodgieter nadat ik hem voor een 2e keer heb gebeld, om kwart over vijf langs om zijn werk te doen. Gelukkig is hij snel klaar, zodat we nog naar Delft kunnen rijden om de bestelde gordijnen op te halen. Ophangen gaat vandaag niet meer lukken, maar morgen is er weer een dag. Wij overnachten in een hotel, aangezien het bed nog niet is geleverd en J. weigert om op de grond te slapen.

Zaterdag
De mannen van Coolblue komen de wasmachine op het afgesproken tijdstip van 10 uur brengen en installeren de boel. Wij gaan daarna aan de slag met het ophangen van de gordijnen. Een hele verademing, want het houdt toch (een beetje) de warmte buiten de deur.

Wordt vervolgd.

 

 

 

Koningsdag

Vroeger zaten wij op 30 april altijd vol spanning voor de televisie te kijken naar Koninginnedag. Koningin Juliana stond met man, kinders en kleinkinders op het bordes van paleis Soestdijk te zwaaien naar het voorbijtrekkend volk dat cadeaus kwam aanbieden. Al vond ik het paleis best een groot huis, ik vroeg me wel af waar Juliana al die rotzooi moest laten en of ze zelf nog geen pannenlappen zou hebben. Toen Beatrix koningin werd, ging de familie tijdens Koninginnedag op tournee door het land alwaar zij kennis mochten maken met plaatselijke gebruiken zoals het werpen van toiletpotten. Geen verbetering, vond ik. Dan kan je maar beter thuis cadeaus aannemen die je later op Marktplaats kan verkopen.

Sinds Willem-Alexander koning is, vieren we Koningsdag op 27 april en wordt er door de familie nog maar één stad of dorp bezocht. Dit jaar komt de familie (weer) naar mijn stad, Groningen. Het programma bestaat uit cultuur, innovatie en aardbevingen. Ik was even bang dat de NAM een extra gasboring gaat verrichten, zodat we de koning kunnen verrassen met een echte aardbeving maar gelukkig gaat er alleen maar gepraat worden over het schudden der aarde. Ik zag al de hele Martinitoren neerdalen op de koning en zijn gevolg, hadden we dan mooi het wereldnieuws mee gehaald.

Sta ik op de 27e met een vlaggetje te zwaaien tussen het volk op de Vismarkt? Nee, zeker niet. Als ik een volksoploop kan ontlopen, doe ik dat met liefde. Bovendien, Wim-Alex en ik worden binnenkort buren en dan kan ik met enige regelmaat naar hem zwaaien, mocht ik daartoe de behoefte voelen opkomen. Mijn nieuwe woonplaats Den Haag pakt trouwens stevig uit op Koningsdag met een traditionele Geraniummarkt. Ik verheug me nu al op 2019.

Gerelateerde afbeelding

Voor de mensen die morgen toch graag met een vlaggetje willen zwaaien op de koninklijke route

Dik

Met enige verbazing las ik gisteren het bericht dat dikke mensen worden geweerd uit de erewacht van de Waalsdorpervlakte. “Omdat het afleidt, terwijl ze respect moeten uitstralen. Ook zijn er klachten binnengekomen over leden van de erewacht met een fors postuur. De klachten komen van tv-kijkers, maar ook van het publiek.” Mijn verbazing sloeg om in boosheid, want dit is natuurlijk gewoon discriminatie. Is het al erg genoeg dat er mensen zijn die menen een klacht te moeten indienen omdat het postuur van een medemens ze niet bevalt, nog erger vind ik het dat het bestuur van de Vereniging Erepeloton Waalsdorp het besluit neemt om dikke mensen dan maar te weren. Hoezo leiden dikke mensen af? Hoezo straalt een dik iemand geen respect uit? Hoe beleven die klagers eigenlijk de dodenherdenking op 4 mei?

Op 4 mei kijk ik altijd naar de herdenking op de Waalsdorpervlakte. Een mooi gebied, ondanks dat ik weet dat op die plek verzetsmensen zijn gefusilleerd. Tijdens het luisteren naar de stilte gaan mijn gedachten uit naar de mensen de verschrikkingen van de oorlog hebben meegemaakt en naar al die mensen die nu middenin een oorlog zitten. Per slot van rekening woeden er in verschillende landen op deze wereld burgeroorlogen en worden kinderen, vrouwen en mannen uitgebuit, vernederd, verkracht en vermoord. Dodenherdenking staat voor mij niet alleen voor het herdenken van de grote en kleine helden die in de Tweede Wereldoorlog gestorven zijn voor mijn vrijheid. We mogen ook best de mensen herdenken die elders op de wereld zijn gestorven voor de vrijheid.

Mijn hoofd houdt zich bezig met de waanzin van de oorlog en niet met het uiterlijk van iemand in de erewacht. Dus nogmaals, hoe beleven klagers de dodenherdenking? Ik heb niet het idee dat deze mensen druk bezig zijn met herdenken, maar met het registreren van allerlei flauwekul. Laten we verdorie toch blij zijn dat wij op 4 mei in vrijheid onze doden kunnen herdenken. En laten we vooral respect hebben voor de vrijwilligers die op 4 mei in de erewacht staan. Het moet niet uitmaken of iemand dik, dun, lang, klein, scheel, atletisch of gehandicapt is. Heb je respect voor de doden? Heb dat dan ook voor de levenden.

Pasen

Uit de oude doos, aangevuld met een overpeinzing van nu.

In mijn herinnering deden wij vroeger thuis niet heel veel aan Pasen. Mijn broer en ik mochten hardgekookte eieren bekliederen en dat was het dan wel zo’n beetje. We aten de eieren niet op, dat was de taak van mijn moeder. Broerlief en ik knaagden liever aan een paashaas van chocola.
Tegenwoordig is allemaal niet meer zo simpel met Pasen. We slaan ontbijt en lunch over, want we moeten brunchen met z’n allen. En dan kom je er niet met een eitje en een bolletje met ham. Nee, wij eten brioche met mango en walnoot, gojibessen-cranberries-walnootspread en op het paasvruchtenbreekbrood smeren we paté met peer en honing. Dit allemaal onder het genot van een fijn glaasje vers geperst sap van diverse exotische vruchten.

Een simpele en snelle avondmaaltijd is eveneens uit den boze. Als we niet gaan gourmetten, dat doen we immers op alle feestdagen, dan is het blijkbaar een leuk idee om een kant-en-klare rollade te ontleden, deze op te vullen met een groente naar keuze om vervolgens de boel weer in het netje te proppen. Waarom, wat is er mis met een gewone rollade? De groente kan je ook gewoon apart serveren, een stuk praktischer en minder stressvol. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat het gemakkelijk is om zo’n opgevulde rollade terug te duwen in het netje. En, dat vind ik ook zo gek, met Pasen staan er vaak lamskoteletjes op het menu. Het is net lente, de beestjes hebben een week in de wei mogen dartelen en worden meteen geslacht. Best wel zielig eigenlijk. Het zou toch logischer zijn om haas te eten of is dat te wild voor de lente? Het lijkt me verstandiger om het maar gewoon bij eieren te houden, al weet ik nog niet wat Man mij dit weekend gaat voorschotelen. Chili con carne waarschijnlijk. In ieder geval gaan wij genieten van een lang weekend zonder traditioneel paasgedoe en dat is best fijn.

tip-voor-pasen1522403823.jpg

Goede doelen

Er is niets mis met goede doelen. Als iemand met een collectebus aan de deur verschijnt, duik ik met liefde in de spaarpot vol kleingeld om een bijdrage voor het goede doel bijeen te schrapen. Ook vind ik het geen probleem om ondersteuning te verlenen door middel van het overmaken van een eenmalig bedrag op het rekeningnummer van het goede doel. Wat ik wél een probleem vind, is de fuikmethode bij stations en winkelcentra, inclusief de bijbehorende achtervolgingstactiek. De laatste maanden staan er met enige regelmaat enthousiaste jongens en meisjes mij, en andere reizigers, op te wachten bij Station Zuid. Alsof wij na een lange werk- en/of reisdag zin hebben om een gesprek aan te moeten gaan met zo’n angstaanjagend enthousiast kind. De jongetjes zijn trouwens erger dan de meisjes, de mannetjes doen er alles aan om jouw aandacht te trekken.
Halloooo mevrouw in de leuke jas!’ Sindsdien de jas niet meer aangehad.
‘Mevrouw, u laat iets vallen!’ Yeah, right.
‘Mevrouw, wilt u met mij trouwen? Nee dank je, pedofilie is niet mijn ding.
‘Mevrouw, high five!’ Je kunt een high five op je hoofd krijgen. Dat zeg en doe ik natuurlijk niet, want ik heb geleerd om altijd beleefd te zijn. Maar dat beleefd zijn begint me wel steeds meer moeite te kosten. Zeker als ze met je mee gaan lopen en je alleen door bot te reageren zo’n joch van je kan afschudden.  Ongetwijfeld zijn hun goede doelen de moeite waard, maar de wijze waarop men mij geld probeert af te troggelen, is bijzonder onprettig. Liever heb ik dat ze met een collectebus staan te schudden of, zoals een vriend opperde, je gewoon een kaartje in de hand drukken met informatie over het goede doel. Grote kans dat ik dan wel de portemonnee trek. Maar nu? Nu geef ik liever mijn geld aan de straatmuzikant. Ook een goed doel, maar dan anders.

stef ringoot

©Stef Ringoot