Bob

20150627_073610Vorige week heb ik Bob ontmoet. Een Italiaan, jong, energiek, donker als de nacht en gezegend met smachtende bruine ogen. Liefde op het eerste gezicht, echt waar. Maar al gauw bleek Bob nogal een zeur te zijn. Als hij geen aandacht krijgt, begint hij te piepen en hij gaat net zolang door totdat iemand, wie dan ook, hem een aai over de bol geeft. Heb ik trouwens al verteld dat Bob een Labrador is? Van het eenzame soort. Een groot deel van zijn dag moet hij doorbrengen in een kooi. Weliswaar met een eigen huisje, een parasol en voldoende water en voedsel, maar toch. Ik vind het zielig en Bob vindt zichzelf het zieligst van allemaal. Want Bob blijkt wreed gescheiden te zijn van zijn gezin. Mevrouw Bob is een vermoeide, donkerharige schoonheid en is met haar 6 kinderen verbannen naar de garage. Zo nu en dan sleept zij zichzelf naar buiten en bekijkt haar dartelende kroost van een afstandje. En daar waar Bob wild enthousiast is om haar te zien, keurt mevrouw haar man geen blik waardig. Blijkbaar pissig, omdat ze alleen staat voor de opvoeding van de kinders. Toch doet Bobby-boy er alles aan om zich bij het gezin te voegen. Op een zonnige middag heeft meneer een gat onder het hek gegraven. Met succes, want al snel dartelde hij rond in de siertuin van zijn baas. Die daar niet gecharmeerd van was en helaas zat Bob al weer gauw achter de tralies. Te piepen, tot wanhoop van de omgeving. Ik heb het een week mogen aanschouwen en ik verwacht nog weinig vreugde in het leven van Bob. Zijn vrouw hoeft hem niet meer en de kinderen zullen over niet al te lange tijd worden verkocht. Gedwongen tot levenslange opsluiting in het hok, met iedere avond een half uurtje vrij rond lopen in de tuin. Arme Bob.

2 gedachtes over “Bob

Reacties zijn gesloten.