Familiedag

minion familyEr zijn families die ieder jaar vol enthousiasme een familiedag vieren. Gezellig met elkaar een dagje uit of, als het erg tegenzit, een heel weekend. Ik heb mijzelf altijd gelukkig geprezen dat ik niet tot zo’n familie behoor, ik houd niet van die verplichte gezelligheid. Nu kom ik mijn familie tegenwoordig alleen nog maar tegen bij crematies en ik moet toegeven dat dat niet de meest ideale omstandigheden zijn. Je kan dus wachten op het moment dat meer mensen dat gevoel hebben en iemand vanzelf gaat brullen dat we een familiedag moeten organiseren. En jawel, vorige maand kwam dat moment voorbij en voordat ik het in de gaten had, was er ook al een datum gepland. Zaterdag 22 augustus was de heuglijke dag. Plaats van het feestgedruis: familiepark Nienoord in Leek. Een speeltuin. Voor kinderen. Living hell, waarom hebben wij zoveel peuters en kleuters in de familie? En waarom moet ik, de kinderloze, daar onder lijden? Zelfs de agenda in mijn Samsungetje zag de bui al hangen, de autocorrectie noteerde heel braaf een familiedrama in Niet Oort te Leek.

Met lood in de schoenen stapte ik op zaterdagmiddag in de auto, mijn ouders veilig ingesnoerd achterin. Het kinderslot geactiveerd, want je weet maar nooit of ze de autogordel toch zelfstandig los kunnen krijgen. Als eersten aanwezig, altijd goed voor een paniekmoment bij mijn ouders, want waar is de rest van de familie. “Half 2 is half 2 en het is bijna half 2, waar blijven ze.” Vaders in een sukkeldrafje terug naar de parkeerplaats om de kudde bijeen te drijven. Het is bij tijd en wijle net een bordercollie, die vader van mij. Vervolgens chaos bij de kassa. Groepskorting, want wij zijn met ons 28-en, allemaal apart afrekenen en het liefst contant. Want van de kassadame mag er maar één pinnen, anders raakt de boel in de war. Heerlijk efficiënt, ik houd er van. Maar eenmaal binnen de poorten hebben wij ons prima vermaakt. Vaderlief is tot onze grote vreugde nog in het water gedonderd. Eigen schuld, als man van bijna 80 kan je niet meer als een jonge god op een evenwichtsbalk gaan huppelen. De achterneefjes en –nichtjes in de zoveelste graad blijken allemaal heel lief te zijn en ik heb maar één potentiële kandidaat gezien die mijn titel van ‘Meest ondeugende en ondernemende kind van de familie’ kan overnemen. Bijna twee, maar hij heeft alle kwaliteiten in zich om na bijna 50 jaar de kroon van mij over te nemen. De dag hebben we afgesloten met een etentje en ik moet bekennen dat ik, ondanks mijn jeukerige gevoelens over het fenomeen Familiedag, een gezellige dag heb gehad. Want ik heb best wel een hele leuke familie en dat kan lang niet iedereen zeggen. Ik denk dat ik ze maar houd.

3 gedachtes over “Familiedag

  1. Pingback: Zonder thema geen feest | Marita's overpeinzingen

Reacties zijn gesloten.