Afscheid

Tien jaar geleden kwam je in mijn leven. Jong, fris, fruitig en met een hoop energie. Niets was je te veel, je deed je werk met veel plezier. Na de verhuizing begon je het moeilijk te krijgen en ging het allemaal niet meer vanzelf. Je werd wat onhandelbaar, was over je toeren en ik moest een specialist inschakelen om je weer op de rails te krijgen. Toch was het na de opkalefaterbeurt nooit meer hetzelfde. De afgelopen maanden ging het bergafwaarts. Je kermde en kreunde wat en had het duidelijk moeilijk met de dagelijkse taken. Uit onvrede met je bestaan begon je gaten te vreten in textiel. Kan niet zeggen dat ik daar heel blij van werd, zo’n extra gat in een vest. Maar ik was al blij dat je de tanden niet in mijn dure lingerie hebt gezet. Toen je vorige week je ingewanden begon uit te spugen en ik allerlei harde stukjes uit mijn legging moest plukken, werd het mij duidelijk; je had niet lang meer te gaan. Tegen beter weten in heb ik je nog één keer aan het werk gezet. De rook kwam nog net niet uit alle mogelijke gaten, maar je was na die beurt wel totaal uitgeblust. Voor mij het sein om je uit je lijden te verlossen en je te laten gaan naar een betere plek dan het washok. Alleen is maar alleen en dat vond ik wel heel zielig voor je, dus ik heb je vriend Zanussi met je mee laten gaan. Zanussi van 14, die jij de afgelopen 6 jaar met liefde op je schouders hebt genomen. Ik heb voor jullie samen een waardige opvolger gevonden, die inmiddels braaf in het hok staat te wassen en te drogen. Goodbye Bosch, hello Samsung!

wasje

Groenvoer

lekkerIn Groningen is het heel normaal dat je tijdens je lunchbreak volkorenbammetjes met kaas eet en deze wegspoelt met een bekertje melk. In Amstelveen word ik omgeven door vrouwen die het liefst de hele dag in een rauwkostsalade rondprikken. Zelfgemaakt, met de nodige creativiteit. En die creativiteit zorgt ervoor dat bij het openen van het Tupperware bakje, je het idee hebt dat je op een pasar malam bent. Of met je kop in een bak met uien hangt. Uien stinken, dus waarom moet ik lijden onder het knaagdierendieet van een ander? Kunnen we voor groenvoereters niet een aparte, afgesloten ruimte maken? Zodat ze lekker aan elkaars salade kunnen ruiken en kap-, maai- en maalrecepten kunnen uitwisselen? Een eigen konijnenpaleis/caviaparadijs/hamsterhol (doorhalen wat niet van toepassing is). Zou dat niet geweldig zijn? En dan zorgen we ook voor een tredmolen, zodat men meteen aan de broodnodige beweging kan werken.
Nu is het niet gek dat vrouwen vaak bezig zijn met hun lijn. Doe het zelf ook, maar ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat ik rondingen heb. Gelukkig wel op de daarvoor bestemde plekken. Dus ja, ook ik eet thuis weleens een salade. Voor de broodnodige balans. Waar ik echter helemaal panisch van word, is dat ik tegenwoordig ook mannen op kantoor aantref met een bak groenvoer. Die daar, heel vreemd, meestal wat lusteloos op zitten te kauwen. Met een diepbedroefde blik. ‘Mijn’ mannen in Groningen vreten tijdens de lunch hamburgers. Met friet. En het zijn atletisch gebouwde mannen. En oké, ook een enkeling met een niet echt acceptabele B-cup. Misschien dat zij ’s avonds thuis samen met het gezin aan een trog moeten plaatsnemen om het pas gemaaide gras weg te kanen. Maar daar heb ik dan gelukkig geen last van. Ik wacht op het moment dat een groenvoerman in Amstelveen mij gaat vragen of zijn kont ook te dik lijkt in de broek die hij draagt. ‘Nee schat, die broek is te klein voor jouw kont.’ Try me.

Alleen

ReguliersgrachtLekker, 3 dagen Amsterdam in je uppie. Een leuk onderkomen gevonden in een studentenhuis in De Pijp, ik was er helemaal klaar voor. De eerste 2 avonden doorgebracht met leuke, gezellige en lieve mensen en dan word je op vrijdagochtend wakker en denkt ‘kut, ik ben vandaag de hele dag alleen’. Voelde me opeens heel erg zielig en was al aan het overwegen om ’s avonds in mijn kamertje een maaltijdsalade van Appie weg te werken met een fles wijn. Alleen. Gelukkig duurde mijn Remi-moment een minuut, toen heb ik een poging gewaagd om mezelf een schop onder m’n kont te verkopen. Nu ben ik niet zo lenig, dus ik heb mezelf maar vermanend toegesproken. Het is toch belachelijk dat iemand die het geen probleem vindt om alleen te zijn, plotseling in zo’n boehoehoe-stemming is. Komt vast door al die leuke mensen met wie ik de avond daarvoor in de kroeg heb gezeten.
Hup, naar buiten, de zon tegemoet. Wandelen naar het Stedelijk Museum, terugwandelen voor de lunch, verder wandelen naar FOAM en weer terug naar De Pijp. Onderweg een paar fotootjes gemaakt met een prulcameraatje, had ik toch maar de spiegelreflex meegenomen. Hoe dan ook, het was een fijne dag. En ik heb weinig mensen gesproken. Mijn langste conversatie van de dag was met een 3-jarige die zich ’s avonds aan mijn tafeltje op het terras meldde met ‘Hoiiii, ik ben Roosje!’. Ik: hoiii Roosje, ik ben Marita. Roosje: ik heb een step. Ik: dat zie ik, kan je een beetje goed steppen? Roosje: jahaa, kijk maar. En ze kon inderdaad goed steppen. Nadat ik haar had gecomplimenteerd met haar step-skills, stepte Roosje blijmoedig met haar ouders naar huis. Mij met een glimlach en een biertje achterlatend. Alleen is soms best fijn, goed gezelschap is fijner.

Bevrijdingsdag

BevrijdingOver dit onderwerp heb ik lang nagedacht. Moet ik hier wel over schrijven? In de (traditionele) media wordt er veel aandacht aan besteed en ook veel andere bloggers/columnschrijvers hebben hun gedachten al aan het net toevertrouwd. Wat heb ik er nog aan toe te voegen, behalve dan mijn eigen gevoel en gedachten onder woorden proberen te brengen? Dus ja, ook ik ga het hebben over dat kleine hummeltje met de naam Aylan.

Kobani, een Koerdische stad in Syrië aan de grens met Turkije. Syrië, waar sinds 2011 een burgeroorlog aan de gang is. Kobani is in die 4 jaren zwaar getroffen en ligt sinds de afgelopen dagen (weer) onder vuur van de Islamitische Staat (IS). Wat doe je dan als ouders van 2 prachtige zoons van 3 en 5, wetende dat in de afgelopen maanden 11 familieleden zijn vermoord door IS? Ik zou het wel weten. Je pakt het hoognodige in en zorgt ervoor dat je je kinderen naar een veilige plek brengt. Wat het ook maar mag kosten. Van bezorgde familieleden in Canada krijg je geld om de oversteek van Turkije naar Griekenland te maken, je veiligheid ligt in de handen van mensensmokkelaars die je maar moet vertrouwen. Veel mensen redden de oversteek in gammele bootjes naar Kos, anderen zijn helaas niet zo gelukkig. Waaronder de 3-jarige Aylan. En het is de foto van zijn dode lichaampje op het strand van Bodrum die de wereld opeens wakker schudt. Want dat zien we liever niet, verdronken kinderen. Helaas is Aylan niet het enige kind dat in de afgelopen jaren, op de vlucht voor oorlogsgeweld in het thuisland, is omgekomen. Maar ook dat zien en horen we liever niet. Na de dood van Aylan zag ik op Facebook een waarschijnlijk zeer oprecht bedoelde vraag voorbij komen. Waarom de ouders niet voor zwemvestjes hadden gezorgd? Tenenkrommend en getuigen van grote onwetendheid. Even afgezien van de vraag of er in een stad als Kobani überhaupt een watersportwinkel is te vinden, denk ik niet dat als je op de vlucht bent je meteen aan zwemvestjes denkt. Het is domweg roeien met de riemen die je hebt en maar hopen dat je het overleeft.

NRC betitelt de foto van Aylan van iconische waarde, zoals de foto van het napalm-meisje in Vietnam. Nu zijn er in de loop der jaren veel van die iconische beelden voorbij gekomen, zoals het Sinti-meisje in een trein op kamp Westerbork, onderweg naar de gaskamers van Auschwitz. Maar wat leren we nu van die beelden? Helaas helemaal niets. Want zolang er mensen op deze aardkloot rondlopen, zullen er mannen, vrouwen en kinderen worden verkracht, gemarteld en vermoord. Uit naam van een religie of een enge ideologie. De rest van de wereld kijkt toe en zwijgt, totdat we worden wakker geschud door een beeld zoals dat van de kleine Aylan. Dan vindt men massaal dat dit nooit meer mag gebeuren en moet de politiek zo snel mogelijk het vluchtelingenprobleem oplossen. Voor Aylan, zijn broertje Galip en al die andere kinderen van wie we de namen nooit zullen weten, is het te laat. Op de vlucht gestorven, dat hoort inderdaad niet. Kinderen gun je een veilige en liefdevolle omgeving waarin ze kunnen spelen en kattenkwaad mogen uithalen. Onbezorgd opgroeien, verliefd worden, trouwen en kinderen krijgen. Dat is deze kinderen allemaal ontnomen. Op 5 mei vieren wij in dit land Bevrijdingsdag. Wij mogen ons wel wat meer bewust zijn van het geluk dat zo’n dag bestaat. Leven in vrijheid, een dak boven je hoofd, een inkomen, brood op de plank. Niet iedereen heeft dat geluk. Zoals Aylan.

Geen woorden, maar daden?
Vluchtelingenwerk
Artsen zonder grenzen
Rode Kruis
Amnesty International

Niet voor de poes

April vorig jaar heb ik op mijn Tumblr-account een korte stukje geschreven over een documentaire van Sunny Bergman. Was het alweer vergeten, maar vandaag heeft iemand mijn item gedeeld op haar eigen pagina. Omdat het een actueel onderwerp blijft, bijgaand mijn tekst mét link naar de desbetreffende documentaire:

Voor  mijn opleiding heb ik vandaag de documentaire Beperkt Houdbaar van Sunny Bergman bekeken. Nu was ik me er al een tijdje van bewust dat er een hoop gefotoshopt wordt in de glossy’s en dat daardoor veel vrouwen een, in mijn ogen, verkeerd beeld hebben van schoonheid. Het meest schokkende in deze documentaire vind ik de Amerikaanse moeder die haar 15 jarige dochter een ‘designer-vagina’ laat aanmeten bij de plastisch chirurg. Volgens haar is het niet hebben van een Playboypoes (mijn woorden) een aandoening. Serieus. Deze nuchtere Nederlandse peinst er niet over om ooit een dergelijke ingreep te laten verrichten.