Alleen

ReguliersgrachtLekker, 3 dagen Amsterdam in je uppie. Een leuk onderkomen gevonden in een studentenhuis in De Pijp, ik was er helemaal klaar voor. De eerste 2 avonden doorgebracht met leuke, gezellige en lieve mensen en dan word je op vrijdagochtend wakker en denkt ‘kut, ik ben vandaag de hele dag alleen’. Voelde me opeens heel erg zielig en was al aan het overwegen om ’s avonds in mijn kamertje een maaltijdsalade van Appie weg te werken met een fles wijn. Alleen. Gelukkig duurde mijn Remi-moment een minuut, toen heb ik een poging gewaagd om mezelf een schop onder m’n kont te verkopen. Nu ben ik niet zo lenig, dus ik heb mezelf maar vermanend toegesproken. Het is toch belachelijk dat iemand die het geen probleem vindt om alleen te zijn, plotseling in zo’n boehoehoe-stemming is. Komt vast door al die leuke mensen met wie ik de avond daarvoor in de kroeg heb gezeten.
Hup, naar buiten, de zon tegemoet. Wandelen naar het Stedelijk Museum, terugwandelen voor de lunch, verder wandelen naar FOAM en weer terug naar De Pijp. Onderweg een paar fotootjes gemaakt met een prulcameraatje, had ik toch maar de spiegelreflex meegenomen. Hoe dan ook, het was een fijne dag. En ik heb weinig mensen gesproken. Mijn langste conversatie van de dag was met een 3-jarige die zich ’s avonds aan mijn tafeltje op het terras meldde met ‘Hoiiii, ik ben Roosje!’. Ik: hoiii Roosje, ik ben Marita. Roosje: ik heb een step. Ik: dat zie ik, kan je een beetje goed steppen? Roosje: jahaa, kijk maar. En ze kon inderdaad goed steppen. Nadat ik haar had gecomplimenteerd met haar step-skills, stepte Roosje blijmoedig met haar ouders naar huis. Mij met een glimlach en een biertje achterlatend. Alleen is soms best fijn, goed gezelschap is fijner.