Afscheid

Tien jaar geleden kwam je in mijn leven. Jong, fris, fruitig en met een hoop energie. Niets was je te veel, je deed je werk met veel plezier. Na de verhuizing begon je het moeilijk te krijgen en ging het allemaal niet meer vanzelf. Je werd wat onhandelbaar, was over je toeren en ik moest een specialist inschakelen om je weer op de rails te krijgen. Toch was het na de opkalefaterbeurt nooit meer hetzelfde. De afgelopen maanden ging het bergafwaarts. Je kermde en kreunde wat en had het duidelijk moeilijk met de dagelijkse taken. Uit onvrede met je bestaan begon je gaten te vreten in textiel. Kan niet zeggen dat ik daar heel blij van werd, zo’n extra gat in een vest. Maar ik was al blij dat je de tanden niet in mijn dure lingerie hebt gezet. Toen je vorige week je ingewanden begon uit te spugen en ik allerlei harde stukjes uit mijn legging moest plukken, werd het mij duidelijk; je had niet lang meer te gaan. Tegen beter weten in heb ik je nog één keer aan het werk gezet. De rook kwam nog net niet uit alle mogelijke gaten, maar je was na die beurt wel totaal uitgeblust. Voor mij het sein om je uit je lijden te verlossen en je te laten gaan naar een betere plek dan het washok. Alleen is maar alleen en dat vond ik wel heel zielig voor je, dus ik heb je vriend Zanussi met je mee laten gaan. Zanussi van 14, die jij de afgelopen 6 jaar met liefde op je schouders hebt genomen. Ik heb voor jullie samen een waardige opvolger gevonden, die inmiddels braaf in het hok staat te wassen en te drogen. Goodbye Bosch, hello Samsung!

wasje

4 gedachtes over “Afscheid

Reacties zijn gesloten.