Fietsenmannetjes

Omdat ook mijn lichaam soms behoefte heeft aan beweging, heb ik sinds een week of 6 een fiets staan in Amsterdam. Om heen en weer te crossen tussen station Zuid en Amstelveen Centrum. Het fietsje is een oude barrel van mijn moeder. Volgens haar is de Raleigh een collectors item, volgens de Amsterdammers in mijn omgeving niet de moeite waard om te stelen. En tot op heden klopt die laatste bewering.
fietsVoordat ik de fiets naar Amsterdam kon brengen, moest er nog wel iets aan gebeuren. De achterband had een niet te traceren lek, volgens mijn vader. Pa heeft de fiets naar de fietsenmaker gebracht met het verzoek een nieuwe binnenband te plaatsen. Hoe moeilijk kan zo’n opdracht zijn. Heel moeilijk, want fietsenmannetje 1 was heel enthousiast op zoek gegaan naar het lek en warempel, hij had ‘m gevonden. En dus de boel maar geplakt. Kostenbesparende actie van de beste man, maar niet eentje waar ik heel gelukkig van werd. Want de band had opeens zo’n gezellige bobbel, waardoor je het gevoel kreeg dat je iedere dag op de kasseien van Parijs-Roubaix aan het fietsen was, in plaats van op het fietspad tussen Amsterdam en Amstelveen. Dat kon niet lang goed gaan en inderdaad, afgelopen maandag trof ik mijn fiets aan met een lege achterband. Tegen beter weten in heb ik de boel opgepompt en toch maar op de fiets richting station. Er gaat niets boven een ritje op de velgen. Gelukkig zit er bij de fietsenstalling op Zuid een fietsenmaker. Wel eentje met een gebruiksaanwijzing, want blijkbaar mag je alleen ’s ochtends een fiets ter reparatie aanbieden. Of ik dan wel de volgende ochtend wilde terugkomen, alsof je überhaupt een keus hebt. De volgende ochtend min of meer fris uit de trein gerold en braaf de fiets ingeleverd bij het reparatiemannetje. Met het dringende verzoek om een nieuwe binnenband in de achterband te plaatsen. Dat kon, maar dan werd het wel de volgende dag want druk, druk, druk. Vooruit, waarom ook niet. Op de woensdagmiddag heb ik mij blijmoedig gemeld bij fietsenmannetje 2 om de fiets op te halen. Een rekening van € 7,50. Dat leek mij wat weinig voor een nieuwe binnenband, toch maar even vragen of ze de band hadden voorzien van plakkertjes. Nou nee want de mannen plakken niet, die plaatsen alleen maar binnenbandjes. Dan samen maar even de fiets checken. ‘Hé, die achterband is zacht, was dat al zo?’ Ehhhh pretletter, dat is nou precies de reden waarom die fiets hier staat. ‘Nou, dan moeten we er morgen maar weer mee aan de slag’. Goh, zou je denken. Eén van de mannen, hele aardige kerels trouwens, stelde voor dat hij de band zou oppompen zodat ik naar huis kon fietsen. Heb hem maar uitgelegd dat ik niet van plan was om naar Groningen te fietsen. Dat begreep hij gelukkig.
Vandaag was het D-day. Donderdag. Tot mijn grote vreugde was de fiets eindelijk gerepareerd en hoefde ik mij van ellende niet te bezatten in een nabijgelegen café. In plaats daarvan ben ik bobbelloos naar mijn ‘favoriete’ buitenstalling aan de Parnassusweg gefietst. Nu maar hopen dat mijn collectors item daar volgende week nog staat.