Aankleden

armrekNu ik vorige week heb gemeld dat ik een bloemetjesjurk heb gekocht, voel me ik me toch wel verplicht om te melden of ik ooit nog eens een bloemetjesgeval zal dragen. Het antwoord op die vraag is ja. Daar kan ik het bij laten, maar dan wordt het wel een hele korte column. Bovendien, er valt nog wel wat te vertellen over dé jurk. Want hoewel het ding mij prima staat, is het wel eentje met een gebruiksaanwijzing. Ik had gehoopt op een stretcherig exemplaar die je gemakkelijk over je hoofd gooit en dan over de rest van je lijf kan draperen. Niets is minder waar, het ding heeft een rits aan de achterzijde en dan van het soort waarbij je eigenlijk een ander nodig hebt om je fatsoenlijk aan te kleden. Tegenwoordig ben ik veel alleen ’s ochtends, dus ben ik op mijzelf aangewezen om de jurk aan te trekken. Ik heb geoefend en weet nu dat ik een half uur eerder moet opstaan, wil ik op tijd én aangekleed op kantoor aankomen. Want ik ben helaas geen slangenmens. Ik kan in ieder geval niet met de ene hand over mijn schouder, de andere hand aanraken die zich in de rits-dichtmaak-modus bevindt. Die zit ergens ter hoogte van mijn billen, want dat is het startpunt van de rits. Het lukt me om met die ene hand de rits halverwege de rug te krijgen en dan moet de andere hand het overnemen. Wat niet lukt. Dus ik moet de jurk wat opsjorren richting nek, zodat de rits in het bereik komt van de schouder-hand. Wat weer tot gevolg heeft dat de F-jes omhoog worden gestuwd waardoor er een tepel in mijn oog zit te prikken. Waar ik dan weer geen behoefte aan heb, mijn hoofd tussen de eigen borsten. Ook niet tussen andermans borsten, trouwens. Ben tenminste nog nooit een stel tegengekomen waar ik mijn hoofd in wens te begraven, maar dit geheel terzijde. Uiteindelijk heb ik het gepresteerd om in verhitte toestand de rits dicht te krijgen en de rondingen weer op de juiste plekken in de jurk te duwen. Na een half uur bijkomen, heb ik me weer uit de jurk gewurmd. Hij hangt nu in de kast te pronken, te wachten op het moment dat ik het aandurf om ‘m aan te trekken. Misschien moet ik eerst maar eens op zoek naar een vrijwilliger die mij ’s ochtends wil aankleden. Een personal assistent, to dress and undress. Dus, wie? Graag melden voor 5 januari a.s., want ik heb het verzoek gekregen om op die dag de jurk te dragen. Geen idee waarom, maar het verzoek kwam van een Brabander. En die kan ik nu eenmaal niets weigeren. Uw sollicitatie zie ik daarom graag tegemoet…..

Handig-voor-als-je-niet-zelf-je-rits-van-je-jurk-kan-dicht-maken_1420288370-van-printil

Als niemand zich meldt, dan bestaat er gelukkig nog de single-survival-kit

Bloemetjesjurk

PhototasticCollage jurkjesFacebook, het blijft een bijzonder fenomeen. Ik ben niet altijd een fan van het ‘ik nomineer nu die en die om gedurende 5 dagen dat en dat te plaatsen’, maar soms komen er pareltjes van herinneringen bovendrijven. Zoals nu, bij het plaatsen van foto’s uit de oude doos. Een dierbare collega plaatste deze week een foto van haarzelf uit haar maatje 34 periode. Een mooi, slank meisje in een zwierend jurkje. Voor al die mensen die haar niet in dat formaat hebben mogen meemaken. Nu ken ik haar al heel lang en ik herinner me dat het best een lekker ding was in die tijd. Een goed lijf met een mooi stel benen. Minirokjes en hoge hakken kon ze ook heel goed hebben. Hoe zag ik er zelf uit in die periode? Volgens een van mijn vriendinnen kon je mij in mijn middelbareschooltijd uittekenen in een tuinbroek met een off shoulder T-shirt. Bananarama meets Madonna, zoiets. En in mijn petieterige periode was ik toch vooral een meisje-meisje. In een bloemetjesjurk met een strak lijfje en een wijd rokje, op blote voeten huppelend door het kantoor. Een collega noemde dat soort jurkjes ‘Marita-jurkjes’ en ik heb die dingen altijd met veel plezier gedragen. Maar op een gegeven moment word je ouder en begin je wat uit te dijen en dan wordt zo’n bloemetjesjurk al gauw wat ouwelijk. En hoe groter de maat van de jurk, hoe meer je de kans loopt om er uit te zien als een enorme bloempot. De Keukenhof, maar dan anders.  Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik nog steeds heel blij word van mooie jurkjes en omdat ik mijn lijf weer in vertrouwde vorm probeer te boetseren, heb ik net toch maar een jurkje besteld. Retro, met bloemen. Ben benieuwd of ik het nog kan hebben, zo’n Marita-jurkje. Mocht ik er echter een Keukenhofgevoel van krijgen, dan zal ik nooit meer een bloemetjesgeval gaan dragen. Beloofd!

9569-77433-50s-lucie-roses-dress-in-green-full

Dit wordt ‘m…..

 

 

Chocolade poëzie

bonbon3Man houdt niet van theater, maar vindt het prima als ik een ander zo gek kan krijgen om mee te gaan. En zo kwam het dat ik op een vrijdagavond met een andere man in het kielzog richting het Ostadetheater in Amsterdam trok voor een avondje muziektheater. Eigen man zou al helemaal panisch worden van het interactieve gedeelte van de voorstelling, maar gelukkig is dat voor kielzogman geen enkel probleem. En voor mij ook niet trouwens. Alleen, leg dan naderhand thuis maar eens uit wat je precies interactief hebt lopen doen zonder al te suggestief te worden. Want het gezellig meedoen met de chocolade poëzie had toch wel een licht erotische inslag. Er kwamen vochtige vingers, aaibewegingen en tongen aan te pas. Met een chocolaatje, welteverstaan. Kielzogman kreeg een vierkant chocolaatje met een, zoals hij het noemde, snoetje erop en ik had een ovaalvormig dingetje met ribbeltjes. Dus daar zit je dan, met een chocolaatje op schoot. En dan krijg je het verzoek om je vinger nat te maken met speeksel. Je eigen speeksel, gelukkig. Er blijken vele manieren te zijn om je vinger te bevochtigen, sommige mensen likken voorzichtig aan hun vinger en anderen raggen de vinger door hun mond heen alsof er een DNA-onderzoek moet plaatsvinden. Met de vochtige vinger mocht je het chocolaatje aaien en hoera, er mocht ook gesnuffeld worden. Na het snuffelen en aaien werd het tijd om het chocolaatje op de tong te leggen en toen werd het lastig. In ieder geval voor de vrouwen in het publiek, want de chocola moest op die tong blijven liggen. Vanwege recycle-doeleinden. De mijne zat toen al in mijn maag, maar kielzogman was braaf en heeft het ding uitgespuugd. De uitgespuugde exemplaren verdwenen in een mond die ‘Herinnering aan Holland’ aan het voordragen was. En dat is heel lastig, en hilarisch, met een volle mond.
Dus hoe vertel je dat thuis: ‘We hadden natte vingers en toen aaide hij het kopje en ik was ondertussen bezig met de ribbeltjes, we hebben gesnuffeld en toen moesten we ook nog tongen….’.
Of we in het vervolg niet beter bij het samen bier drinken kunnen houden. Ook goed.

December

De maand december kan mij nooit snel genoeg voorbij zijn. We hebben Sinterklaas en Piet, in een kleur naar keuze, nog niet uitgezwaaid of de eerste mensen beginnen al fanatiek te slepen met de kerstdecoratie. Want dat is gezellig. Ben ik het niet mee eens, want in mijn huis is het ook gezellig zonder dennennaalden, pieken, ballen en flikkerende verlichting. Geen gedoe met een omzeilende boom, uitvallende naalden die lekker in de sokjes blijven hangen en gescheld en getier bij het ontwarren van de lampjes. Bovendien werk ik altijd in de kerstvakantie en word ik op beide kerstdagen buiten de deur verwacht, dus wat heb ik aan een rijkelijk versierd huis? Niets, helemaal niets.
En dan de kerstinkopen. Ik zie nooit iemand relaxt door de supermarkt lopen,  zo vlak voor de kerst. Ik tref altijd vrouwen aan die, met de Allerhande in de hand, hysterisch door de winkel rennen. Vrouwen die compleet door het lint gaan als de wildzwijnrollade niet op voorraad is. Of als de ingrediënten voor de cranberrycompote uitverkocht zijn. Gewone rollade is ook lekker en compote is ernstig overgewaardeerd. Hup, appelmoes op tafel met zo’n lullig kersje. Maar dat valt dan weer niet onder foodporn, want ook voedsel moet er tegenwoordig sexy uitzien. Belachelijk, wat is er mis met stamppot boerenkool met rookworst. En spekjes.
Heb je de inkopen overleefd, dan moet je de kerstdagen zelf nog zien door te komen. De haartjes keurig gekapt, hoofd in de plamuur, spannend jurkje en naaldhakken aan. Om vervolgens in vol ornaat in de keuken gaan staan stressen. Haar zakt in, de plamuur loopt door en om onduidelijke redenen zitten er opeens garnalen in je decolleté. Het kind heeft ondertussen alle chocoladekerstkransjes opgegeten en kotst de maaginhoud enthousiast over de feestelijk gedekte tafel. Vrolijk kerstfeest, maar niet heus. Dit alles is volgens mij de reden dat na de kerst de meeste mensen verkondigen dat ze blij zijn dat het hele gedoe weer achter de rug is. Ik vraag me dan altijd af waarom we ons dan ieder jaar weer in allerlei bochten wringen om het iedereen naar de zin te maken. Moeten we daar niet gewoon eens mee stoppen? Of vinden we het stiekem best gezellig en zeiken we er naderhand graag over? Voorlopig pas ik me aan en tel ik de dagen af tot januari. En volgende week ga ik de scharrelvarkens in Buitenveldert tellen. Mocht er na de kerst eentje ontbreken, dan heb ik wel een idee wat er met het arme beest is gebeurd. Wildzwijnrollade met cranberrycompote….kerst2

Afscheid van de bezem

Dinsdagavond 1 december. Lopend naar huis door het centrum van mijn stad, Groningen. Heerlijke stad, klein maar fijn en relaxt bruisend. En er wonen van die lieve, attente mensen. In de Folkingestraat werd ik voorbijgefietst door een jongen die mij waarschuwde dat mijn tas open stond. Dat klopte want de fles wijn die ik cadeau had gekregen, paste niet helemaal in de rugzak. Een cadeautje vanwege mijn afscheid van het kantoor in Groningen. Praktisch als ik ben, heb ik mijn afscheid gecombineerd met de eindejaarsborrel die al gepland stond. Want die borrel was in de kroeg en dat vind ik toch een stuk gezelliger dan het bedrijfsrestaurant. En gezellig was het zeker. Tijdens een afscheid moet er om onduidelijke redenen altijd gespeecht worden. Mijn manager kon zich in ieder geval niet inhouden. Ik geef toe dat ik bij speeches zelden goed oplet, te gauw afgeleid door andere zaken (bitterballen). Ik kan mij herinneren dat het woord carrière vaak voorbij is gekomen en zoiets als een moedige stap. En dat ik een soort van moeder was/ben voor collega’s, wat trouwens meteen vanuit de zaal enthousiast werd aangevuld met het woord ‘heks’. Kon ik natuurlijk alleen maar beamen, het is erg lastig om altijd dat schattige imago in stand te houden. Ook heeft de manager gemeend te moeten melden dat ik in de overgang ben. Ik weet niet waar hij die informatie vandaan heeft, maar het klopt voor geen meter. Speech voorbij, je krijgt bloemen en dan denk je dat je weer aan de drank kan. Maar nee, ook ik moest speechen van de aanwezigen. Ik ben de beroerdste niet, ook zonder pen en papier kan ik de nodige onzin uitkramen. Geheel onvoorbereid, maar improviseren blijkt een van mijn talenten te zijn. Alleen die microfoon…. Hoe dan ook, een beter afscheidsfeestje had ik mij niet kunnen wensen. Een hoop lieve woorden, veel knuffels, zoenen en sjans met de barman. Een aantal liefdesverklaringen ontvangen, sommige mensen waren nuchter toen ze me dat meldden, anderen zeer zeker niet. Maar ach, het is toch mooier dat mensen van je houden en je gaan missen, dan dat de vlag wordt uitgehangen bij je vertrek. De mensen van kantoor Groningen hebben voor altijd een plekje in mijn hart veroverd. Voor al die mensen die ik in de afgelopen jaren een mep heb verkocht; ik deed het uit liefde. En met liefde.

Het favoriete heksje van Paul,
Marita

paul

Mooie woorden van Paul