December

De maand december kan mij nooit snel genoeg voorbij zijn. We hebben Sinterklaas en Piet, in een kleur naar keuze, nog niet uitgezwaaid of de eerste mensen beginnen al fanatiek te slepen met de kerstdecoratie. Want dat is gezellig. Ben ik het niet mee eens, want in mijn huis is het ook gezellig zonder dennennaalden, pieken, ballen en flikkerende verlichting. Geen gedoe met een omzeilende boom, uitvallende naalden die lekker in de sokjes blijven hangen en gescheld en getier bij het ontwarren van de lampjes. Bovendien werk ik altijd in de kerstvakantie en word ik op beide kerstdagen buiten de deur verwacht, dus wat heb ik aan een rijkelijk versierd huis? Niets, helemaal niets.
En dan de kerstinkopen. Ik zie nooit iemand relaxt door de supermarkt lopen,  zo vlak voor de kerst. Ik tref altijd vrouwen aan die, met de Allerhande in de hand, hysterisch door de winkel rennen. Vrouwen die compleet door het lint gaan als de wildzwijnrollade niet op voorraad is. Of als de ingrediënten voor de cranberrycompote uitverkocht zijn. Gewone rollade is ook lekker en compote is ernstig overgewaardeerd. Hup, appelmoes op tafel met zo’n lullig kersje. Maar dat valt dan weer niet onder foodporn, want ook voedsel moet er tegenwoordig sexy uitzien. Belachelijk, wat is er mis met stamppot boerenkool met rookworst. En spekjes.
Heb je de inkopen overleefd, dan moet je de kerstdagen zelf nog zien door te komen. De haartjes keurig gekapt, hoofd in de plamuur, spannend jurkje en naaldhakken aan. Om vervolgens in vol ornaat in de keuken gaan staan stressen. Haar zakt in, de plamuur loopt door en om onduidelijke redenen zitten er opeens garnalen in je decolleté. Het kind heeft ondertussen alle chocoladekerstkransjes opgegeten en kotst de maaginhoud enthousiast over de feestelijk gedekte tafel. Vrolijk kerstfeest, maar niet heus. Dit alles is volgens mij de reden dat na de kerst de meeste mensen verkondigen dat ze blij zijn dat het hele gedoe weer achter de rug is. Ik vraag me dan altijd af waarom we ons dan ieder jaar weer in allerlei bochten wringen om het iedereen naar de zin te maken. Moeten we daar niet gewoon eens mee stoppen? Of vinden we het stiekem best gezellig en zeiken we er naderhand graag over? Voorlopig pas ik me aan en tel ik de dagen af tot januari. En volgende week ga ik de scharrelvarkens in Buitenveldert tellen. Mocht er na de kerst eentje ontbreken, dan heb ik wel een idee wat er met het arme beest is gebeurd. Wildzwijnrollade met cranberrycompote….kerst2