Vijftig tinten pizza

De hele ophef rondom Vijftig tinten grijs heb ik nooit begrepen. Ik heb een illegale download van het 1e boek gelezen en geconstateerd dat het eigenlijk een bouquetreeks is met een sadomasochistisch tintje. Niet heel erg spannend en boeiend, net als de bouquetreeksboekjes. Een vriendin van mijn moeder vond het wel een strak plan om mij te voorzien van romantisch leesvoer toen ik als 16-jarige een tijdje aan huis was gekluisterd met gescheurde enkelbanden. Ik heb op z’n minst 100 boekjes gelezen in die periode en het zal geen toeval zijn dat ik sindsdien voornamelijk thrillers lees. Want het bouquet-thema is altijd hetzelfde. Jonge vrouw ontmoet een iets oudere, arrogante man. Une petite femme met weelderige lokken, pronte borstjes, roomwitte (!) dijen en meestal uitgerust met korenbloemblauwe of hazelnootbruine ogen. Man is groot, gespierd, in 90% van de gevallen donkerharig, heeft bijpassende donkere ogen en is voorzien van borsthaar. Ze hebben meteen een hekel aan elkaar, maar natuurlijk is er sprake van enorme wederzijdse aantrekkingskracht. Het duurt dan ook niet lang voordat hij zich grommend op haar stort en zij verrukte kreetjes begint uit te slaan als hij teder haar naar aardbeien smakende lippen kust. Ware liefde en ze leven nog lang en gelukkig. Misselijkmakend. Ik wil voorstellen dat de bouquetreeksboekjesschrijvers eens een keer een wat realistischer verhaal gaan schrijven. Ik wil wel even een voorzetje geven.

‘Ietwat zenuwachtig belt hij aan op nummer 13. Zijn eerste avond als pizzakoerier en de jongens van de pizzeria deden nogal lacherig en geheimzinnig over zijn 1e klant, weduwe De Boer. De deur vliegt open en daar staat ze dan, even breed als ze lang is. Gemelijk kijkt ze hem aan met haar fletsblauwe varkensoogjes. Ze bekijkt hem van top tot teen en begint haar 4 nicotine gele tanden bloot te lachen. Grommend vraagt ze hem binnen, omdat haar portemonnee nog op de keukentafel ligt. Ze draait zich om en bedremmeld volgt hij haar. Hij bekijkt met afgrijzen haar 140kg drillende vleesmassa en de bossen okselhaar die onder haar tanktop uitwippen. Eenmaal in de keuken laat weduwe De Boer zich op een stoel vallen en gaat wijdbeens zitten. Hij kan niet liplezen, maar de witte legging met kantinzet laat niets aan de verbeelding over. Ze vraagt hem dichterbij te komen zodat ze hem even goed kan bekijken. Hij durft niet te weigeren, doet een stap naar voren en voordat hij kan protesteren, heeft zij haar lippen op de zijne geperst. Haar adem riekt naar knoflook en uien, hij voelt een golf van misselijkheid opkomen. Zijn iele lijf zit inmiddels vastgeklemd tussen haar massieve borsten en enthousiast rukt ze hem de kleren van het lijf. Al gauw voelt hij haar eelterige handen agressief over zijn lichaam schuren. In een poging om los te komen, merkt hij tot zijn grote schrik dat de legging op wonderbaarlijke wijze is verdwenen en hij zich aan 2 harige melkflessen vasthoudt. Woest grommend duwt zij zijn handen richting het tropisch regenwoud tussen haar benen. Doodsbang volgt hij haar blaffende aanwijzingen op. Links! Verder naar links! Stukje naar rechts! Lager! De ontdekkingstocht duurt gelukkig niet heel lang, want weduwe De Boer begint al snel te loeien als een misthoorn en ze zakt als een plumpudding ineen. De pizzakoerier weet zich eindelijk uit haar omhelzing te worstelen en vlucht het huis uit. Zonder zijn handen te wassen.’

Ik hoef voorlopig geen pizza.

Fruithapje

appeltaart1Man eet geen fruit. Hij wordt daar fysiek onpasselijk van, zegt hijzelf. Ooit heeft hij vol trots gemeld dat hij tijdens een Gezondheidsweek op het werk een sinaasappel had genuttigd, om daarna thuis met een grote boog om de fruitschaal heen te wandelen. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik vorige week bij thuiskomst een berg appels op de fruitschaal aantrof. Of hij van plan was om die dingen ook daadwerkelijk op te gaan eten, vroeg ik argwanend. Jawel, zei hij monter en om zijn goede voornemen te bewijzen, zette hij zijn tanden enthousiast in een appel. Serieus, dit was voor het eerst in 16 jaar dat ik hem een stuk fruit heb zien eten. De pret was echter van korte duur want toen ik na een week van afwezigheid wederom het huis betrad, was de berg appels nog niet geslonken. Man was namelijk na die ene appel toch wel een beetje ziekjes geworden en zat nu met dat bergje fruit in zijn maag, want weggooien is immers zonde. Hij wilde wel een appeltaart gaan bakken maar we hadden geen rozijnen in huis, meldde hij vanaf de bank. Waarop ik met een duik in de voorraadkast op wonderbaarlijke wijze een zakje rozijnen tevoorschijn toverde. Het was even stil en toen moest ie toegeven dat hij niet heel erg hard had gezocht. Niet heel veel later was de keuken omgetoverd tot een slagveld. In het midden van de chaos een mopperende man, want het deeg bleef aan de deegroller plakken en rozijnen moet je eerst wellen. En die appels waren ook niet van de allerbeste kwaliteit. Het hele proces van het bakken van een appeltaart werd mij uitvoerig uitgelegd, alsof ik nog nooit zo’n taart heb gebakken. Maar goed, op het uiteindelijke resultaat mag hij trots zijn. Toen hij de volgende dag uitvoerig met zijn moeder het bakproces aan het doornemen was en de receptenuitwisseling op gang kwam, begon ik me wel wat zorgen te maken. Het hielp ook niet toen hij daarna aandachtig naar bakprogramma’s op 24Kitchen aan het kijken was. Nog even en hij is aan het trainen voor ‘Heel Holland bakt’ en wie moet dan al die taarten opeten? Precies, yours truly. Wie komt er helpen?

 

Glad

Iemand stelde voor dat ik een stukje zou schrijven over de ijzel in Groningen, want daar kan ik best iets grappigs van maken. Nu zat ik de afgelopen week tijdens deze laatste ijstijd lekker veilig in Amsterdam en heb ik het hele feest niet meegemaakt. Gelukkig maar, want ik heb enorm de pest aan ijzel. En laat ik daar vier jaar geleden al wat woorden aan vuil hebben gemaakt. Dus bij deze, geschreven op 31 januari 2012.

Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het gladheid. En dan vooral als de gladheid niet van te voren is aangekondigd. Vertelt men mij dat het glad is/wordt, dan trek ik schoenen aan met een fikse profielzool en ben ik bijzonder voorzichtig in het verkeer. En is er sprake van ijzel, dan blijf ik gewoon thuis. Het is maar even dat jullie het weten. Ik hou wel van mijn werkgever, maar niet zoveel dat ik mijn lijf en leden wil riskeren.

Vorige week dinsdag was zo’n onaangekondigde gladheidsdag. Nietsvermoedend stap ik om kwart over zeven op mijn fiets en scheur ik vol enthousiasme het fietspad op om meteen daarna een fietstunnel, met bocht, in te duiken. Daar kom ik heelhuids doorheen en de eerste meters is er dan ook niets aan de hand. Rustig trap ik achter een meneer aan, die net als ik rechtsaf de Herman Colleniusbrug op moet. En toen ging het mis. Meneer zeilt meteen onderuit, waardoor ik in de ankers moest en vervolgens ook met mijn snuit op het asfalt lag. Meneer en ik lagen nog verbijsterd om ons heen te kijken toen we gezelschap kregen van 2 andere onderuit-glijders. Werd het toch nog gezellig tijdens dit “Blij dat ik glij”-festijn. Zo’n massale valpartij verbroedert wel. We hebben elkaar omhoog geholpen, een check gehouden op het functioneren van alle ledematen en zijn gezamenlijk de brug over geschuifeld tot het punt waar het niet meer glad was.

Niet geheel heelhuids ben ik die ochtend opgelucht het kantoor binnengelopen. Blij dat ik er zonder al te veel verwondingen vanaf ben gekomen, want zo’n valpartij kan slechter aflopen. Opgelopen schade: een fikse schaafwond op een arm en 3 blauwe plekken. Een deel van de huid van mijn arm heb ik later teruggevonden aan de binnenkant van mijn jas. Niet dat ik daar trouwens nog iets mee kan. Terugplakken is geen optie, bovendien genereert een grote pleister op je arm veel meer aandacht van je omgeving. En dat vind ik stiekem dan ook wel weer leuk.

Fitbit

dieet2Een fitbit, ik had er nog nooit van gehoord. Zag het voorbij komen tijdens een reclame voor de Weight Watchers, ‘nu met een gratis fitbit’, en had er meteen een ander beeld bij. Dat je bij je pogingen om af te vallen een bit in je mond stopt en dat dat ding stroomstootjes afgeeft op het moment dat je begint te kwijlen bij het aanschouwen van een zak chips. Of iets anders lekkers. En dat je dan kronkelend van de pijn op de grond ligt en je nooit meer iets in je mond wenst te stoppen. Een prima hulpmiddel dus als je wilt afvallen, snel resultaat op een ongezonde manier zoals de meeste diëten. Nu is die fitbit inderdaad een soort van hulpmiddel, het blijkt een veredelde stappenteller te zijn. Het ding houdt bij hoeveel stappen je op een dag zet, van bank naar koelkast en weer terug, en hoeveel calorieën je daarbij verbrandt. De luxere varianten houden ook je slaappatroon bij en wekken je ’s ochtends met een stil trilalarm. Als het apparaat toch al kan trillen en het voornamelijk wordt gekocht door vrouwen, is het misschien een idee om er een vibratorfunctie op te zetten. Een ander soort fitness en ook prima om calorieën mee te verbranden. Kortom, de fitbit is blijkbaar een musthave als je wilt afvallen. Dames toch. We weten toch allemaal heel goed wat je wel of niet in je mond kan stoppen, hoeveel het mag zijn en hoe vaak. En dat regelmatig sporten ook niet verkeerd is voor lijf en leden. En stop vooral met het nuttigen van light producten. Ook zoiets, trouwens. Waarom zou je in vredesnaam roomijs in een light-variant willen eten? Als je dan wilt zondigen, doe het dan goed. Hup, gewoon zo’n hele bak met slagroomijs op schoot en lepelen maar. Bovendien zijn de meeste lightproducten helemaal niet zo gezond. Als ’t minder vet heeft, dan heeft ’t meer suikers en andersom. Light pindakaas blijkt 451% meer suikers te bevatten dan normale pindakaas. Mooi dat ze het voor ons zo precies hebben uitgerekend, niet ruim 400% maar 451% op de kop af. Moraal van dit verhaal; gebruik je gezonde verstand, eet verstandig, beweeg regelmatig, maar vergeet vooral niet om te leven. Is het al borreltijd, ergens?