Huishoudbeurs

Het feest is weer losgebarsten, de Huishoudbeurs. De beurs aller beurzen, hoewel de RAI het liever anders noemt: ‘Het is geen beurs, geen netwerkevent, geen congres, maar een combinatie van alle drie.’ Bullshit, geen enkele trolley-boodschappentas-minnende vrouw zal orgastische gevoelens krijgen van netwerkevents en congressen. Het is gewoon een beurs waar met name vrouwen zich uitleven op het scoren van nutteloze hebbedingetjes. Of het volgen van workshops hoelahoepen en pannenkoeken flippen. Niet noodzakelijkerwijs gelijktijdig, hoewel dat machtig interessant kan zijn.
In ieder geval, ik moet er niets van hebben en ik ben ‘ervaringsdeskundige’. Jaren geleden vonden vriendin B. en ik het een goed plan om eens de Huishoudbeurs te bezoeken. Wij zijn immers vrouwen en alle vrouwen vinden die beurs leuk, dus wij ook. Het uitje was geen succes, wij twintigers begrepen helemaal niets van al die vrouwen die zich als hyena’s stortten op onschuldige dames die gratis theezakjes aan het uitdelen waren. We hadden beter moeten weten, maar een jaar of 10 later vonden we dat de beurs een nieuwe kans verdiende. Inmiddels dertigers en toch ook echt vrouwen dus er moest wel iets mis met ons zijn, wilden wij de huishoudbeurs niet leuk vinden. Ik zie ons nog de RAI binnenstappen, wij overzagen het slagveld en keken elkaar met afgrijzen aan. ‘Ik zie het al’ zei B., ‘dit doen we in een half uurtje. Klokjes gelijkzetten! Maar nu eerst koffie!’ Na de koffie en een zeer snelle sprint door de zalen, stond wij een half uurtje later buiten de RAI. Het centrum van Amsterdam lokte. Helaas zaten we op de terugreis naar Groningen in een trein met honderden zwaar beladen dames. Een coupé verderop zat een groepje vrouwen dat enthousiast de nieuwe aanwinsten aan elkaar liet zien. B. en ik hebben de hele reis, tot groot plezier van onze coupégenoten, gezorgd voor een passende beeldvorming en ondertiteling. Een kleine impressie:

Vrouw – Kiek ‘ns Harry, wat ik gekocht heb. Hartstikke handig apparaat. Je kan er uien, peren, bloemkolen en konijnen mee snijden. En als je ‘m omdraait, kan je de ramen lappen. Mooi hè?
Harry – Mens, wat mot je met dat ding. Je hebt de kast al vol met van die zooi. Die zelfstrijkende snelkookpan van vorig jaar heb je ook nog nooit gebruikt.
Vrouw, onverstoorbaar – En kiek, ook een nieuw sjaaltje.
Harry – Jezus mens, je hebt al 1000 sjaaltjes!
Vrouw – Niet zo overdrijven Harry, het zijn er maar 56 en deze kleur had ik nog niet.

Zo werd het toch nog gezellig in de trein.

Het geheugenpaleis

geheugen1Het viel K. op dat ik in mijn stukjes regelmatig schrijf over zaken waar ik een hekel aan heb. Dat klopt, happy-de-peppy teksten zijn niet aan mij besteed. Hoe saai is het om te lezen over bijvoorbeeld een blije dag: ‘Heerlijk uitgeslapen, fijn ontbeten, cappuccinootje erbij, daarna lekker winkelen en een zalige wandeling gemaakt. Het gras was mooi groen, het zonnetje scheen en iedereen was zo vrolijk. Kortom, het was dolletjes en wij hebben genoten’. Jeuk. Echt waar. Dus ga ik het ook nu weer hebben over iets waar ik enorm de pest aan heb. Namelijk het onnodig gebruik van moeilijke woorden. Van K. mocht ik een boek lenen, vol met van die breiteksten die je eerst 2 keer moet lezen voordat je überhaupt begrijpt wat er staat. Als je al niet na de 1e keer in slaap bent gevallen, dat is mij regelmatig overkomen. Ik had het notitieblok naast het bed liggen, om alle hopeloze woorden en termen te verzamelen. Met als doel een daar zo mogelijk nog onmogelijker tekst van te maken. (Dit is op zich al een draak van een zin) Here we go!

Je zult maar een hyperpolyglot met het savant syndroom zijn. Een man van mnemonische faam, met een glansrijke carrière als kuikensekser. Hoewel hij toch liever een leviterende rabbijn was geworden, om de kwintessens van de transcendentale neoplatonische visie te kunnen ontdekken. Gedurende de mind mapping was hij zijn loci aan het inrichten. De bepotelde kuikens werden samen met de metronoom in een juxtapositie op de parterretrap (verrek, dit is een palindroom) geplaatst, met als doel zijn synesthetische gaven verder te ontwikkelen. Zijn cochleaire implantaten waren trouwens wel aan vervanging toe, maar dat mocht de pret niet drukken. Daarnaast was hij geïnteresseerd in empirische psychologie en hield hij zich bezig met het bestuderen van de scholastiek. Daarom bleef er weinig tijd over voor het onderzoek naar de Tibetaanse diaspora en het schrijven van een polemische roman. Hoewel dit laatste niet zo belangrijk was, de subscribenten waren toch al van mening dat alles wat hij aan het papier toevertrouwde, apocrief was.

Zucht. Heb je het hele boek doorgeworsteld, dan blijkt de conclusie te zijn dat je je geheugen heel goed kan trainen, maar dat je alleen die zaken weet te herinneren die in het trainingsprogramma zijn opgenomen. De schrijver had bijvoorbeeld niet onthouden dat hij zijn auto ergens had geparkeerd en was daarom met de metro naar huis gereisd. Ik vind het onthouden van de parkeerplek van je auto toch belangrijker dan het memoriseren van getallenreeksen, maar dat ben ik.

De mensen die meer willen weten over het trainen van het geheugen, raad ik aan ‘Het Geheugenpaleis’ van Joshua Foer te lezen. De mensen die liever niet een boek aanraken, kunnen volstaan met het kijken naar afleveringen van de series Sherlock en Elementary. De Sherlocks maken regelmatig gebruik van hun geheugenpaleis en beide heren zijn het aanzien meer dan waard. Alleen daarom al geniet deze laatste optie mijn voorkeur.

Valentijger

valentijn5Het is vandaag 14 februari, een mooi moment om te gaan zeiken over Valentijnsdag. In den beginne was het gebruikelijk dat je een kaart kreeg van een stille aanbidder, met de nadruk op stille. Dat heeft wel iets romantisch, dat je niet weet wie de ongelukkige ziel is die jou aanbidt. Net als het in een prille relatie heel romantisch is dat hij vlak voor sluitingstijd van de winkels toch nog een roos voor je weet te scoren, om er bij het overhandigen pas achter te komen dat hij een nep roos heeft gekocht. En dat je dat dan heel schattig vindt. Maar eigenlijk is het hele Valentijn gedoe een enorme ergernis. De anonimiteit is al jaren verdwenen en met een simpele kaart of roos kan je blijkbaar niet meer aankomen. Nee, we moeten weekendjes weg en rode lingerie, bonbons en juwelen aanschaffen. Topper van dit jaar vind ik het Wereld Natuurfonds met ‘verras jouw tijger en adopteer een valentijger’. Ik wil best een donatie doen om een tijger te redden, maar niet vanwege Valentijnsdag. Trouwens ook zoiets, die dierenbenamingen voor je partner. Tijger, beertje, varken, aasgier, muisje, haai, duifje. Er staat een paard in de gang, oh nee dat is mijn vrouw. Zit met smart te wachten op een reclame met de tekst ‘Wurgseks? Breng de spanning terug in je relatie en koop een slang voor je serpent’. Negen maanden later: Hoe heet de kleine meid? Anaconda? Ach, wat leuk.
Na dit geraaskal begrijpt u dat wij niet aan Valentijnsdag doen. Niet omdat wij al jaren samen zijn, maar vanwege de hele heisa eromheen. Er zijn genoeg andere dagen in het jaar waarop je elkaar écht kan verrassen. Of niet. Dat kan soms ook heel verrassend zijn.

 

Polyamorie

polyamorieSinds Pickwick vragen plaatst op de labels van hun theezakjes, hebben we opeens hele diepzinnige gesprekken op het werk. Gisteren was de vraag van de dag of je gelooft in liefde op het 1e gezicht. Er volgde een interessant gesprek tussen 2 mannen en 2 vrouwen, hoewel man 1 zich met liefde buiten de discussie plaatste, zat als hij was van alle voorgaande Pickwick-momenten. Wij vrouwen geloven absoluut in liefde op het 1e gezicht en dat hoeft niet altijd om een potentiële partner te gaan. Wij raken ook erg verliefd op baby’s en puppy’s. Man 2 was wat sceptisch want per slot van rekening kan je 1e blik vertroebeld zijn, zodat je op the day after erachter komt dat een persoon in het donker best mooi was maar in het Tl-licht een fikse tegenvaller. Drank maakt meer kapot dan je lief is. Maar goed, zo’n onderwerp zet je wel aan het denken. Persoonlijk ben ik van mening dat je in je leven meerdere liefdes kunt hebben. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat je die liefdes gelijktijdig kunt hebben, totdat mijn aandacht werd gevestigd op een aflevering van ‘Je zal het maar zijn’ over polyamorie. Bij polyamorie zijn mensen in staat om tegelijkertijd van twee of meer mensen te houden en openlijk en met ieders instemming met hen een relatie te onderhouden. Ik vind het mooi dat zoiets kan, hoewel ik het net als iedere andere relatievorm toch ook wel ingewikkeld vind. En dan nog niet eens zozeer vanwege de onderlinge verstandhouding, maar meer vanwege de buitenwereld. Want zo open minded zijn wij in dit land nu ook weer niet. De norm is mannetje-vrouwtje-kindje-huisje-beestje en vooruit, ook een boom. Mannen vragen vrouwen ten huwelijk en niet andersom. Homo’s en lesbiennes zijn raar en biseksueel is helemaal bijzonder. En laten we vooral niet beginnen over interraciale relaties. Jammer, want zou het niet zoveel fijner zijn als we iemand gewoon in zijn waarde laten? Dat je als mens een ander open tegemoet treedt, zonder allerlei (voor-)oordelen? Kunnen we daar gewoon niet eens mee beginnen?

Voor de mensen die worstelen met het bovenstaande: Als je gelukkig wordt van welke volwaardige relatievorm dan ook, ga er vooral voor en laat je niet beperken door je omgeving. Mensen die over anderen oordelen, doen dit om niet stil te hoeven staan bij hun eigen gebreken. En jouw geluk is niet afhankelijk van deze mensen.

 

polyamorie en valentijn

Op de 14e mijn kijk op Valentijnsdag, u bent gewaarschuwd…

 

 

 

 

Bevolkingsonderzoek

speculum

Speculum/eendenbek ook wel martelwerktuig genoemd

Ja, ik weet het. De bevolkingsonderzoeken borstkanker en baarmoederhalskanker zijn belangrijk en als ik een oproep krijg, laat ik me ook braaf onderzoeken. Maar ik blijf het vervelende onderzoeken vinden. Een jaar geleden mocht ik voor het eerst een borstonderzoek ondergaan. Je wordt geacht in ontspannen toestand je borsten tussen 2 platen te laten pletten. Balancerend op mijn tenen werd ik tijdens de photoshoot in allerlei posities gemanoeuvreerd die allesbehalve ontspannend zijn. Zowel horizontaal als verticaal wordt iedere borst afzonderlijk platgeperst en dan hoop je toch echt dat je borsten na vrijlating weer in hun normale vorm terugspringen. Maar goed, liever een borstonderzoek dan een baarmoederhalskankeronderzoek. Voor dit laatste onderzoekje mocht ik vanochtend, voor de 5e keer in mijn leven, plaatsnemen op de behandeltafel van de huisarts. Ook hier het advies om lekker ontspannen te gaan liggen. Tuurlijk, het is heerlijk ontspannend om een wildvreemde tussen je benen aan te treffen die een eng apparaat bij je naar binnen duwt. Echt, de man (het zal vast geen vrouw zijn geweest) die het speculum heeft uitgevonden, mogen ze wat mij betreft standrechtelijk executeren. Helaas voor mij was de 1e opgewarmde speculum, ook wel eendenbek genoemd, een beetje aan de grote kant voor mijn lichaam. Uitfloeptoestanden, er moest een kleiner apparaat aan te pas komen om mijn baarmoederhals te traceren. Dan heb ik ook nog de pech dat mijn baarmoederhals iets hoger ligt dan blijkbaar gebruikelijk is, dus moest de eendenbek wat verder naar binnen worden gedrukt. Geloof me, dieper betekent niet altijd beter. Of lekkerder. Ding naar binnen gebracht, bek gaat open en vervolgens begint het schraapproces. Het cellen-wegschraap-dingetje heet tegenwoordig een borsteltje, waarschijnlijk om het minder eng te laten klinken. Maar het blijft schrapen, hoe we het ding ook noemen. Maar ach, ik heb het overleefd en hoop pas over 5 jaar weer aan de beurt te zijn voor dit onderzoek. Fingers crossed!

manogram

En waarom ook niet…..