Valentijger

valentijn5Het is vandaag 14 februari, een mooi moment om te gaan zeiken over Valentijnsdag. In den beginne was het gebruikelijk dat je een kaart kreeg van een stille aanbidder, met de nadruk op stille. Dat heeft wel iets romantisch, dat je niet weet wie de ongelukkige ziel is die jou aanbidt. Net als het in een prille relatie heel romantisch is dat hij vlak voor sluitingstijd van de winkels toch nog een roos voor je weet te scoren, om er bij het overhandigen pas achter te komen dat hij een nep roos heeft gekocht. En dat je dat dan heel schattig vindt. Maar eigenlijk is het hele Valentijn gedoe een enorme ergernis. De anonimiteit is al jaren verdwenen en met een simpele kaart of roos kan je blijkbaar niet meer aankomen. Nee, we moeten weekendjes weg en rode lingerie, bonbons en juwelen aanschaffen. Topper van dit jaar vind ik het Wereld Natuurfonds met ‘verras jouw tijger en adopteer een valentijger’. Ik wil best een donatie doen om een tijger te redden, maar niet vanwege Valentijnsdag. Trouwens ook zoiets, die dierenbenamingen voor je partner. Tijger, beertje, varken, aasgier, muisje, haai, duifje. Er staat een paard in de gang, oh nee dat is mijn vrouw. Zit met smart te wachten op een reclame met de tekst ‘Wurgseks? Breng de spanning terug in je relatie en koop een slang voor je serpent’. Negen maanden later: Hoe heet de kleine meid? Anaconda? Ach, wat leuk.
Na dit geraaskal begrijpt u dat wij niet aan Valentijnsdag doen. Niet omdat wij al jaren samen zijn, maar vanwege de hele heisa eromheen. Er zijn genoeg andere dagen in het jaar waarop je elkaar écht kan verrassen. Of niet. Dat kan soms ook heel verrassend zijn.

 

Een gedachte over “Valentijger

  1. Pingback: Valentijn (2) | Marita's overpeinzingen

Reacties zijn gesloten.