Vriendschap

vriendschap6.jpgDe heren van Het Goede Doel hebben in het verleden leuke liedjes geschreven, maar met ‘Vriendschap’ hebben ze wat mij betreft de plank misgeslagen. ‘Een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie’. Niet waar, Henk Westbroek. Mensen komen en gaan, maar echte vriendschap gaat nooit verloren. Je kan iemand 15 jaar lang niet zien en bij het eerstvolgende contact de draad weer oppakken alsof je elkaar gisteren voor het laatst hebt gesproken. En oké, met anderen raak je op een gegeven moment uitgeluld en moet je er niet aan denken om daar ooit nog eens mee af te spreken. Is helemaal niet erg, er zijn altijd weer andere leukerds in de buurt om bevriend mee te raken. Nu heb ik geen bakken met vrienden voorradig maar de vrienden die ik heb, zijn mij allemaal even dierbaar. Oude vrienden, nieuwe vrienden, beste vrienden en mogelijk toekomstige vrienden, de laatste tijd zit ik niet verlegen om afspraakjes. Naast vrouwen heb ik ook mannen in mijn vriendenkring. Nu blijkt dat laatste nogal eens voor opgetrokken wenkbrauwen te zorgen. Is het voor een tienermeisje betrekkelijk normaal dat je ook bevriend bent met jongens, als volwassene is een vriendschap tussen een man en vrouw (beiden van het heteroseksuele soort) blijkbaar iets ongewoons. En gedoemd om te mislukken. Diezelfde Henk Westbroek van Het Goede Doel heeft in de vorige eeuw al iets geroepen over zijn vriendschap met vrouwen en ik citeer: ‘Bij vrouwen speelt toch altijd onderhuids een erotisch moment mee.’ Kijken alle mannen zo naar hun vrienden van het vrouwelijke geslacht en geldt dat andersom ook? Dat wij vrouwen na een paar glazen wijn ons opeens gaan afvragen waarom wij die leuke vent aan de andere kant van de cafétafel nog nooit de kleren van het lijf hebben gerukt? Wat nou vriendschap, seks willen we! Gelukkig heb ik een ijzeren zelfbeheersing als ‘mijn mannen’ in de buurt zijn en is het nog nooit in mij opgekomen om erotiek in de vriendschap te pompen. En als dat wel het geval is, zou ik dat hier natuurlijk nooit toegeven. De familie leest mee.

Babybox

20160323_202126Na een nacht van rochelen, snotteren en kwijlen, werd het tijd de plaatselijke drogist te bezoeken voor de nodige zelfmedicatie. Toen ik bij thuiskomst bijna opgelucht de neusspray in mijn neus duwde, viel mijn oog op het kassabonnetje. Waarom staat daar Ouders van Nu Babybox? Wat moet ik met een babybox? Hoe komt dat op mijn bonnetje en waarom tref ik geen babyachtige producten aan in mijn tas? Tissues en een borstel ja, maar geen babybilpoetsdoekjes of zoiets dergelijks. Bij het delen van dit bijzondere moment in mijn leven op Facebook stroomden de goede adviezen en ervaringsverhalen binnen. ‘Op jouw leeftijd moet je daar niet meer aan beginnen’, was een van de opmerkingen. Goh. Heb nooit echt de behoefte gehad en die behoefte wordt zeker niet aangewakkerd door verhalen van de ervaringsdeskundigen. Want er blijkt zoiets te bestaan als kraamverband. Heb het opgezocht op internet en het is een soort maandverband van gigantische afmetingen. Prop dat in je slipje en je kan zo een prachtige bijrol vervullen in The Mummy Returns. Volstrekt seksloos, maar blijkbaar erg noodzakelijk. Op een forum voor pas bevallen vrouwen lees ik over ervaringen met het broeierige effect van kraamverband. En dat het dan verstandig is om ’s nachts met de billen bloot te liggen voor het doorluchten. Bijna enthousiast vertellen de vrouwen elkaar over inknippen, uitscheuren en het aantal hechtingen. Tepelkloven is ander groot babyprobleem. Het geven van borstvoeding vind ik een van de mooiste dingen van het moederschap. De verbondenheid met je kind, als er dan iets is wat ik gemist heb in mijn leven dan zou ik dat noemen. Maar ook het geven van de borst is met narigheid omringd. Als zo’n baby de tepel niet goed te pakken neemt, dan ontstaan er kloven. Dat doet dus pijn tijdens het voeden en in je seksloze voedingsbeha. Op de fora kom ik eindeloze tips tegen over hoe je al die ellende kan voorkomen. Ook tepels moeten van de frisse lucht genieten. Gezien de heisa die er her en der ontstaat bij het geven van borstvoeding in het wild, is het raadzaam om de tepels alleen te ontbloten in de eigen omgeving. Wat een gedoe allemaal. Verder hebben veel moeders last van een zwabberende buik. Maar weinig vrouwenlichamen springen na de bevalling weer terug in model. Alleen vrouwen als Doutzen Kroes hebben, schijnbaar, dat geluk. Ik zie Doutzen ook nog niet een kraamverband in haar string stoppen. Maar ik kan me vergissen.
Kortom, deze vrouw begint op haar 50e niet meer aan een baby. Dan maar geen gratis babybox met billendoekjes en fruithapjes.

 

 

 

 

#Rokjesgate

Zwarte-lak-lieslaarzenSinds het Watergateschandaal uit de jaren 70 van de vorige eeuw is het in om ieder schandaal, hoe klein ook, te voorzien van de uitgang -gate. Deze week werden we in dit land verblijd met een nieuwe gate, het zogenaamde #rokjesgate. Bijzonder hoe dat soort dingen werken. In Amsterdam, om precies te zijn stadsdeel West, had een teamleider de baliemedewerkers verboden om korte rokjes en hoge laarzen te dragen. Meteen heel Nederland op de achterste benen. Want het moest wel een man zijn die zoiets vreselijks had bedacht. De vuile, seksistische gluiperd. Bleek de desbetreffende teamleider een vrouw te zijn. Ook niet best. Een journaliste schreef dat het dan wel een provinciale tuttebel moest zijn en ‘laten wij haar voor het gemak Klasien noemen’. Waarom moet je er nou persé een naam aan koppelen? Lekker stigmatiserend voor iedere hippe Klasien in dit land, over vooroordelen gesproken. Geen mens die zich afvraagt of de baliemedewerkers er inderdaad als ordinaire stoephoeren bij zaten. Want dat beeld popte meteen in mijn hoofd op. Hoogblond, veel blauwe oogschaduw, knalrode of fuchsia roze lippenstift, diep uitgesneden bloesje in tijgerprint, 5 cm rok, netkousen en lieslaarzen. En laten we eerlijk zijn, dat is toch niet echt gepast in een publieke functie. Begrijp me goed, ik vind dat iedereen zich mag kleden hoe hij of zij wil. Per slot van rekening zit ik in de zomer graag op een terras het voorbijkomend volk te bekijken. En het is toch wel lekker als je wat te roddelen hebt. Heb me ooit eens met een vriendin vermaakt met het begluren van Engelse toeristen. Of de dames onder de korte rokjes wel ondergoed aan hadden. Volgens ons niet, maar een eventuele string had ook verstopt kunnen zitten in de drillende vleesmassa. Ik vind echter ook dat je je moet kleden naar de functie die je hebt. Nu kunnen rokjes boven de knie en hoge laarzen heel netjes zijn, maar je hebt rokjes en rokjes. En laarzen en laarzen. En lichamen en lichamen. De teamleider had er beter aan gedaan om de medewerkers te vragen om in gepaste kledij op het werk te komen, bedrijfskleding zou het probleem kunnen oplossen. Als oud-leidinggevende heb ik een medewerkster ook eens gevraagd om een jasje aan te trekken voordat ze een klant zou gaan helpen aan de balie. Domweg omdat ik geen zin had om met de bedrijfshulpverlening uit te moeten rukken om een bejaarde te reanimeren. Want hij had een hartinfarct kunnen krijgen van het uitzicht op het middenrif en de borsten van de dame in kwestie. Een mooi stel tieten trouwens, maar toch. En ja, ik ben ook al eens boos geworden op een man die in zijn campingoutfit een klant te woord had gestaan. Denk aan een verschoten sportbroekje en een verwassen t-shirt op een corpulent lichaam. Misschien een leuk outfit bij het tappen van biertjes in de sportkantine, maar niet op kantoor.

Kortom, trek lekker aan wat je zelf wilt maar houd rekening met je publiek. In dat hele rokjesgedoe in West bleek het naderhand om één medewerkster te gaan die regelmatig haar collega’s trakteerde op een mooi(?) uitzicht op haar billen. Was handiger geweest om alleen die dame aan te spreken en niet de hele toko te bestoken met een mail. Rest mij nog één vraag: heeft iemand enig idee wie die bijzonder integere medewerker is die het interne mailtje van de teamleider de wijde wereld in heeft gegooid? Of ben ik de enige die graag wil weten wie dat onbetrouwbare sujet is?

Houd van mij!

spiegelbeeldIk lees veel, vaak, graag en van alles. En als je van alles leest, loop je er weleens tegenaan dat je van die ietwat zweverige teksten onder ogen krijgt. Over hoe je succesvol kan worden in je leven of in de liefde. Hoe je gelukkiger kan zijn in dit jachtige bestaan. Soms zijn die teksten best goed, soms trek ik mijn wenkbrauwen omhoog en soms worden er enorme open deuren ingetrapt. Uit die laatste categorie: ‘Houd van jezelf voordat je aan een ander begint.’ Het leven blijkt echt waardeloos te zijn als je niet heel veel aan zelfliefde doet. Volgens de zweef-miepen ga je rare dingen doen als je jezelf niet genoeg bemint. Om de leegte op te vullen in je hart en in je leven. Je gaat bijvoorbeeld een glas wijn drinken om die leegte op te vullen. Je kan beter aan bier beginnen, dat vult beter. Anderen gaan shoppen ter bestrijding van het lege bestaan. Ik shop alleen als ik echt iets moet hebben; een paar schoenen die ik nog niet in de kast heb staan, een leuk shirt bij die nieuwe rok of omdat de jas van vorig jaar dit jaar echt niet meer kan. Andere hobby’s dan shoppen zijn ook verkeerd en iets doen met seks is helemaal fout. Ik citeer: ‘Als je veel behoefte hebt aan seks, zul je erachter komen dat je vooral op zoek bent naar eenheid, versmelting en ontlading.’ Sorry hoor, maar is dat nou niet de hele bedoeling van seks? De verbinding zoeken, in elkaar opgaan, lekker ontspannen met de nodige ontlading? Of neem ik dit nu te letterlijk? Je kunt wel heerlijk van jezelf gaan liggen houden, maar het is toch fijner als er ook iemand anders van jou houdt. Oké, ik geef toe dat als je goed in je vel zit en dit ook uitstraalt, dat je dan aantrekkelijker bent voor anderen. Geen mens heeft zin om te gaan knuffelen met een chagrijnige doos. Maar het houden van wijn, shoppen of seks betekent niet dat je niet genoeg van jezelf houdt. Kortom, vier een mooie dag met een glas wijn of verwen jezelf met winkelen of goede seks. Omdat je het waard bent.

Flexheks

Ik heb een heel lief imago. Meestal. De collega’s in Groningen noemen mij soms een heks(je) en een enkele collega in Amstelveen heeft inmiddels ook kennis mogen maken met mijn heksenkant. Maar dat zijn dan ook mensen die daarom vragen, want ik ben echt wel lief. Meestal. Als je doet wat ik van je verwacht.
Bij deze een column uit de oude doos, ooit eens geschreven voor de collega’s in Groningen. Blij als ze al waren met de invoering van flexplekken, hadden ze  ook nog het nodige met mij te stellen.

heksToen we een aantal maanden geleden begonnen met de flexplekken zijn er een paar huisregels afgesproken. Eén daarvan heb ik als volgt met mijn team in woord en geschrift gedeeld : “Gij zult niet eten op de werkplek. Moet er een boterham, een kruidkoek, een fruithapje of een andere vorm van voedsel worden genuttigd, dan dient dit te gebeuren bij de daarvoor bestemde tafels. Lunchen doet men bij voorkeur in het restaurant.” Van teamleiders wordt verwacht dat zij ervoor zorgen dat de gemaakte afspraken worden nagekomen en voor wat betreft het bovenstaande heb ik mij enthousiast van mijn taak gekweten. Een ieder die, al dan niet geheel onbewust, achter het bureau op een broodje zit te kanen, wordt door mij bestraffend toegesproken. Het komt zelfs voor dat ik vanachter mijn bureau mensen hoor kauwen en van grote afstand over de afdeling de vraag krijs wat er wel niet wordt gegeten achter de PC. Het resultaat is dat ik, Eucalypta de tweede, er een waar schrikbewind op na houd. Zodra ik een voet over de drempel heb gezet, zie je mensen schichtig hun boterhammen verstoppen onder het bureau en hopen ze dat ik het niet heb gezien. Helaas, net als Sinterklaas zie ik alles. Eén blik van mij is nu voldoende om mensen te zien afdruipen richting de koffietafel. En zo hoort het ook! Maar wat ik lees ik vandaag tot mijn grote verbazing in de nieuwste editie van ons bedrijfsblad? Er wordt her en der in het land rustig achter het bureau een lunchje weggewerkt! Wie van mijn collega’s laat de teugels vieren en heeft driftig behoefte aan de bezem van Eucalypta? Mocht iemand nu denken dat de inhoud van het clubblad een vrijbrief is om lekker achter het bureau te gaan zitten smikkelen en smullen, dan heeft zij/hij het goed mis. Jouw werkplek is mijn werkplek en zolang ik hier werk, zal ik mijn bezem het werk laten doen. U bent gewaarschuwd!