Luistervinkje

IMG_20160411_212441Daar waar de meeste Nederlanders meteen hysterisch worden van de eerste zonnestralen in het voorjaar en de barbecue de tuin inslepen, geef ik op zonnige dagen de voorkeur aan een gezellig terras. Het liefst in goed gezelschap, voor het voeren van (on)zinnige gesprekken. Aangevuld met bier en bitterballen, veel beter kan het leven niet worden. Afgelopen maandag was zo’n zonnige voorjaarsdag en belandden collega T en ik na een vermoeiende werkdag op een terras in Amstelveen. Fijn begin van de week, maar de week was nog jong en na 2 biertjes hebben wij braaf afscheid van elkaar genomen. Op de fiets terug naar huis merkte ik dat het niet erg verstandig was om 2 Brand Weizen los te laten op een bodempje van 3 bitterballen. Eenmaal thuis bleek de koelkast akelig leeg en had ik niet heel veel trek om naar de Appie te hobbelen om boodschappen te doen. Verstandige meisjes gaan dan uit eten en deze verstandige meid huppelde daarom opgewekt naar het eetcafé om de hoek. Daar was het druk, erg druk. Maar gelukkig was er ergens achterin nog net een plekje voor mij beschikbaar. Zo’n ‘zitten-en-nooit-meer-bewegen-want-anders-lig-je-met-je-kont-in-andermans-soep’-plek. Nippend aan mijn bronwater met bubbels kon ik op zo’n intieme plek niets anders doen dan lekker mee luisteren met de gesprekken om mij heen. Links van mij zat een expats-kolonie. Voertaal Engels, met een snufje Duits, en hele saaie gesprekken over het werk. Rechts van mij zaten een dame van 80+ en een man van midden 50. Ik dacht eerst aan moeder en zoon, maar gezien de aard van het gesprek was er eerder sprake van een vrouw en haar mantelzorger. Hun gesprek had een hoog Carla en Frank van Putten-gehalte, van Kooten & de Bie-fans weten over wie ik het heb. Niet alleen vanwege de aard van het gesprek, maar ook vanwege de toon waarop het stel met elkaar sprak. Een kleine impressie:

Zij: Wat gezellig dat je met mij uit eten gaat.
Hij: Ja, ik vind het ook heel gezellig. Morgen eet ik met een collega, ex-collega eigenlijk. Kijk, ze stuurt net een appje.
Zij: Ach, wat leuk. (Op zo’n toon van ‘wie is die snol’)
Zij: Ik heb hartaanval gehad, weet je.
Hij: Ja, dat weet ik. Ik had je toen aan de telefoon en vond je al wat benauwd klinken.
Hij: Ik ga straks nog even in jouw koelkast kijken, of je genoeg in huis hebt.
Zij: Dat hoeft niet, ik krijg toch elke dag een maaltijd bezorgd.
Hij: Ja, maar heb je wel voldoende fruit en zo in huis. Ik ga gewoon in jouw koelkast kijken.
Zij: Dat is niet nodig, ik wil het niet hebben, ik heb voldoende in huis.
Hij: Dat interesseert me geen reet, ik ga in jouw koelkast kijken. Je bent zo eigenwijs.
Zij: Ik ben helemaal niet eigenwijs! En ik ga zo meteen met de tram naar huis, ik ga echt niet lopen.
Hij: Ben je gek, ga toch lekker lopen.
Zij: Nee, ik ga met de tram. Wil jij nog een toetje?
Hij: Nee, ik neem een koffie maar jij mag wel een toetje.
Zij: Nee, als jij niet neemt, dan hoef ik ook niet.

Enfin, allebei aan de koffie en toen moest er toch nog maar een toetje komen. Dat ging als volgt:

Zij: Ik heb wel zin in een bolletje ijs met advocaat.
Hij: Als je dat lekker vindt, dan moet je dat nemen. Ik neem ijs.
Serveerster: Helaas, we hebben geen advocaat maar ik kan u wel een bolletje ijs serveren.
Zij: IJs? Nee, doet u mij dan maar alleen advocaat.
Hij: Luister je wel? Ze heeft geen advocaat. (Hoorbare zucht)
Zij: O, nou dan hoef ik ook geen ijs. Dan moet ik straks nog even langs de slijter. Ik heb zin in advocaat.

Ik ben met een glimlach op mijn gezicht naar huis gegaan. Maar hoe grappig ik het gesprek ook vond, er zat ook een zweempje eenzaamheid in verborgen. Voor deze oude dame vind ik het fijn dat ze iemand heeft die zo zorgzaam is om haar mee uit eten te nemen en de inhoud van haar koelkast checkt. Niet iedereen heeft het geluk een mantelzorger in de buurt te hebben, al zal dat niet altijd de eenzaamheid wegnemen. Misschien is het nog niet zo’n gek idee om, als ik op leeftijd geraak, met vrienden in een soort commune te gaan leven. Mantelzorgers onder één dak. Voorwaarde: een groot terras en voldoende bier en bitterballen.

Voor de liefhebber: een link naar een Carla en Frank van Putten-filmpje.