Vitaliteit

20160407_122538 (2).jpgBen ik nu de enige op de wereld die altijd wat dwars wordt van de bemoeienissen van de werkgever met mijn gezondheid? Begrijp me goed, ik vind vitaliteit en duurzame inzetbaarheid belangrijk maar ik vind ook dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn gezondheid. Zodra iemand mij wild enthousiast vertelt hoe leuk het is om je lijf in een vogelnestje te vouwen tijdens yoga of dat een bootcamp nu echt iets voor mij is, krijg ik altijd de neiging om naar de friettent te rennen. Om na de copieuze vette hap voor dood op de bank te gaan liggen in een campingoutfit.
Onlangs werd in het kader van de vitaliteit een lunchwandeling georganiseerd en omdat ik niet altijd dwars wil liggen, leek het mij een goed idee om met de collega’s aan de wandel te gaan. Nu de V&D is gesloten, heb je toch een nieuw doel nodig in je pauze. De wandeling voerde door het oude centrum van Amstelveen naar het Amsterdamse Bos, alwaar in het bloesempark 400 kersenbomen in volle bloei stonden. Prachtig, maar laat ik nu net allergisch zijn voor bomen. Dat ik ter plekke spontaan begon te snotteren, was nog niet zo’n ramp. Maar dat ik de volgende dag wakker werd met een dichtzittend oog en een opgezette kop alsof ik week in de kroeg had doorgebracht, was een stuk erger. Ik zag er niet uit. Echt, ik durfde mijn Amsterdamse kamertje niet te verlaten, maar ik moest terug naar Groningen. Letterlijk jankend naar het station gewandeld, want al dat vocht moest toch op een of andere manier mijn hoofd verlaten. Bij de kiosk op het station haalde ik een kop koffie. De kioskjongen bekijkt me, geeft mij mijn koffie en zegt: ‘alsjeblieft, hier is je koffie en nu nog even lekker wakker worden.’ De lieverd.

 

Een gedachte over “Vitaliteit

  1. Pingback: Workshop – Marita's overpeinzingen

Reacties zijn gesloten.