Verboden

Als je in stilte wilt reizen, moet je nooit in een stiltecoupé gaan zitten. Echt, het is altijd een stuk rustiger in een normale coupé. Afgelopen zondag was het weer een waar genoegen om in de stiltezone te zitten. In Groningen stapte een ‘stilte-anders-snijd-ik-je-ballen-af-activiste’ in de trein. Ze zat nog niet of ze was al woest aan het gebaren naar een argeloze jongeman die het in zijn hoofd haalde zijn telefoon te beroeren. Het eerste uur van de reis was daarom heerlijk rustig, omdat geen mens meer adem durfde te halen met de activiste in de nabijheid. Gelukkig verliet zij in Zwolle de trein, want we waren allemaal al aardig blauw aangelopen.

In Zwolle kreeg ik gezelschap van een jong stel, waarvan het meisje meteen riep dat ze een half uur stil moest zijn. Het is haar denk ik nog geen 2 seconden gelukt. Heerlijk kwebbelend en met een aardig volume heeft zij de coupé in die 30 minuten voorzien van allerlei bijzonder nuttige informatie. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat alle Zwollenaren Tokkie heten. Alsof het bijzonder beschaafd is om in een stiltecoupé je klep open te scheuren. Het onnozele ding.

Wat is het toch met mensen dat zodra er ergens een verbod op staat, men dat met liefde negeert? Ik geef toe dat ik ook weleens in de verleiding wordt gebracht om iets te doen dat niet mag. Bijvoorbeeld in musea. Ik zal het niet in mijn hoofd halen om aan een kunstwerk te gaan friemelen, maar als er een bordje bijstaat met de tekst ‘a.u.b. niet aanraken’ dan krijg ik de bijna onbedwingbare neiging om er toch aan te gaan zitten. Eigenlijk is het gewoon uitlokking, zo’n bordje. Enkele voorbeelden:

  •  Gras niet betreden. Op dat moment wil ik niets liever dan in het verboden gras liggen.
  • Verboden voor onbevoegden. Wie of wat is onbevoegd? Ik wil nú naar binnen!
  •  Roken verboden. Lekker, een sigaret! (en ik rook niet eens)
  •  Deur niet aanraken, pas geverfd. Best een goed idee om een handafdruk achter te laten voor het nageslacht.
  •  Verboden te fotograferen. Foto gemaakt in de Sixtijnse kapel? Check!

Conclusie van dit alles? Verbied niets, dan komt het vanzelf wel goed.
o-VERBOT-facebook

 

 

Maandag

2016-06-13 18.03.38 (2)

Eindelijk thuis…

Mijn maandag begon vandaag al vroeg. Niet mijn eigen keuze, maar die van een dame die het strikt noodzakelijk vond om vannacht rond half 2 onder mijn slaapkamerraam een telefoongesprek te gaan voeren. In het Portugees en op luide toon. Misschien belde ze met een familielid in Brazilië en omdat dat land niet naast de deur ligt, was het natuurlijk logisch dat ze zo moest schreeuwen want anders kon de persoon aan de andere kant van de lijn haar niet verstaan. Maar ik vrees dat de kans groter is dat ze aan het bellen was met haar minnaar/pooier/dealer die haar in de kou en regen liet staan. Maar goed, ik was wakker en kon niet meer slapen. De wekker ging om kwart voor 7 en aangezien ik toen net in coma lag, vond ik het een prima idee om de wektijd een uurtje op te schuiven. Dat uur duurde voor mijn gevoel maar 5 minuten. Douchen en met m’n duffe hoofd bedenken dat ik een jurk aan wilde trekken. Ik had immers gisteren mijn benen geschoren en als die krengen glad zijn, dan moet je ze laten zien. Serieus een slecht idee, ik had gewoon een broek en shirt moeten aantrekken. Want ik moest en zou de groene jurk aan, die met de onmogelijke rits. En bij nader inzien met een te diep decolleté. Na enig geworstel om de rits dicht te krijgen, ik begin er handigheid in te krijgen, moesten er schoenen uit het beperkte aanbod worden gekozen. Zwarte pumps, nog nooit gedragen. Dan is het verstandig om panty’s aan te trekken, om blaren op de hakken te voorkomen. Ik háát panty’s. Eerst de benen in een zwart exemplaar gewurmd, maar die zat niet lekker. Dan maar een huidkleurig exemplaar. Huidkleurig met een gelige ondertoon, alsof je benen aan geelzucht lijden. Die gele kleur paste leuk bij mijn inmiddels rood aangelopen hoofd en mijn haren die in de vorm van een adelaarsnest waren opgedroogd. Na een half uur was ik eindelijk aangekleed en zaten de haren weer enigszins in model. Dan ga je natuurlijk niet fietsen. Bovendien regende het en ik was al laat, dus dan maar met de tram. Vervolgens ben ik mijn hele werkdag bezig geweest om mijn decolleté in bedwang te houden, heel vermoeiend. En dan ben je al moe, je voeten hebben het de hele dag volgehouden in de pumps en dan kom je bij de tramhalte en zie je het woord ‘stremming’ op de borden verschijnen. Geweldig. Stil blijven staan en lijdzaam wachten totdat de boel weer gaat rijden. Gelukkig duurde het wachtfestijn niet te lang en kon ik me thuis eindelijk van mijn kleding ontdoen. Morgen gewoon weer een broek aan en op de fiets. Tenzij er weer een krijsende vrouw onder mijn raam verschijnt, dan sta ik niet voor mijzelf in.

 

 

Romantiek

Voordat ik mijn kijk op romantiek ga delen, moet ik eerst wat rechtzetten. Want mijn man is ietwat ontstemd over het feit dat zijn collega’s blijkbaar denken dat hij muzikaal is. In mijn laatste blog had ik geschreven over mannen die het Wilhelmus kunnen boeren en om een of andere reden denkt iedereen dat over J. gaat. Hij boert geen volkslied, niet op de gebruikelijke wijze in ieder geval. Laten we het erop houden dat zijn boertjes uit een andere lichaamsopening komen. Vaak. Met een enorm volume. En dat is niet romantisch, maar ik heb me laten vertellen dat dit soort activiteiten bij een gezonde relatie horen. Wat mij betreft kan je ook doorslaan in het ‘eerlijk zullen wij alles delen’ in een relatie.

Maar goed, laten we het over romantiek hebben. Daar ben ik niet echt van. Een slaapkamer volgebouwd met kaarsjes bijvoorbeeld. Waarom in vredesnaam? Als ik er niet de slappe lach van krijg, dan is de kans groot dat ik eerst de verzekeringsvoorwaarden bij brandschade ga lezen, de emmertjes water klaarzet en het alarmnummer alvast bel. Beddengoed, gordijnen en kaarsen gaan gewoon niet goed samen en een ongeluk zit in een heel klein hoekje. Het geluk zit dan blijkbaar in een grote hoek, maar daar is ’t nooit te vinden als je het nodig hebt. Kaarsjes en een vol bad: van hetzelfde laken een pak. Hoe stap je elegant het bad in zonder je voetzolen te verbranden aan een waxinelichtje met als gevolg dat je een badwatertsunami veroorzaakt. Kaarsjes uit en omdat je op je pijnlijke voeten staat te wiebelen, glij je uit op de natte badkamertegels, stoot je je hoofd tegen de toiletpot en moet je naar de eerste hulp worden gebracht. Weg romantiek. Of rozenblaadjes door het hele huis gestrooid. Schattig hoor dat iemand de moeite heeft genomen om duizenden rozen de nek om te draaien, maar wie ruimt die zooi op? Je kan overwegen de boel bij elkaar te vegen, zodat je met de rozenblaadjes kan koken. Correctie: rómantisch koken. Maar dan moeten de rozen wel onbespoten zijn en dan is het advies om de wilde rozen in plantsoenen te gebruiken, want die worden bijna nooit bespoten. Weet de plantsoendienst dat ook? En is het trouwens niet strafbaar om bloemen te plukken in een plantsoen of park? Bestel gewoon een pizza, minder stress in de keuken en meer tijd om samen door te brengen.

Heb ik dan helemaal geen gevoel voor romantische activiteiten? Jawel, maar romantiek zit voor mij niet in kaarsjes, champagne en rozenblaadjes. Ik vind het een lading geven waar ik niet gelukkig van word. Romantiek zit voor mij in de spontane, lieve, kleine dingen die iemand voor je kan doen. Zomaar een bos bloemen of maar één bloem, een klein cadeautje, een kaartje met wat lieve woorden. Of gewoon een knuffel, meer heb ik niet nodig. En dat is maar goed ook, met een man die het nuttigen van chili con carne het toppunt van romantiek vindt tijdens het kijken van een voetbalwedstrijd.

romantiek1

Dit dus, even wat aandachtspuntjes: Hoe kun je samen uit dat belachelijke glas drinken als er zo’n tafelblad tussen zit. Garnalen, hoe eet je die krengen zonder te knoeien en wordt het badwater niet koud….

 

Vrouwen

liz

@Liz

‘k Was van plan om iets te schrijven over het groepje vrouwen dat afgelopen vrijdag op de vroege middag bij mij in de trein stapte. In nuchtere toestand, met een penis op de neus. Geen idee wat voor feestje de dames van plan waren om te gaan vieren, maar zelfs in dronken toestand zou ik nog geen piemel op mijn neus plakken. Het groepje vrouwen werd aangevoerd door een moeder overste van middelbare leeftijd, uitgerust met een kortpittig kapsel. Zo’n vrouw die tussen de coupés rondrent met krentenbollen en chips, iedereen nog eens vertelt waar er overgestapt moet worden en quasi lollig loopt te gillen dat de kaartjes gecontroleerd gaan worden. Ik vond haar vermoeiend.
Al mijmerend over het onderwerp ‘voorbindpenis op ooghoogte’, bedacht ik me dat ik vrouwen vreemde wezens vind. Ik mag dat zeggen, per slot van rekening ben ik zelf een vrouw. Niet dat mannen zo normaal zijn, maar die snap ik over het algemeen beter dan de mede-vrouwmens. Mannen kunnen charmant zijn en tegelijkertijd een enorme hork. Ze krabben zich in gezelschap ongegeneerd in hun eigen kruis en drinken graag grote hoeveelheden bier zodat ze bij een voetbalwedstrijd het Wilhelmus mee kunnen boeren. Of olé olé olé, dat is iets simpeler. En je weet dat als je ze vraagt om zo meteen samen de deur uit te gaan, dat je daarbij moet vermelden dat je direct, nu en onmiddellijk bedoelt en niet over 3 uur. Ziehier de man, ietwat gechargeerd maar jullie begrijpen wat ik bedoel. Mannen zitten op een terras en kijken naar vrouwen, vrouwen zitten op een terras en kijken naar vrouwen. Nee, niet naar aantrekkelijke mannen maar naar vrouwen. Dat zit ergens in onze genen opgesloten en dát maakt ons vreemd. Waarom doen wij dat? Om onze eigen onzekerheid te voeden? Het liefst zie je natuurlijk vrouwen voorbij komen die hun 88 vetrollen in een stretchtopje en een laag zittende legging hebben gepropt, daarbij comfortabel wandelend op hun spuuglelijke Crocs. Maar nee, wij vrouwen zien alleen buitengewoon mooie en slanke dames met de rondingen op de juiste plekken langs trippelen. En met een obsessie voor het uiterlijk, is de gang naar de plastische chirurg gauw gemaakt. Grotere borsten, opgezwollen lippen en, de laatste trend, een Kardeshiankont. Waarom wil je in vredesnaam een dikke kont? Omdat er billenmannen bestaan die in een dikke kont een vruchtbare vrouw herkennen? Het is ook zo niet praktisch, het laten fabriceren van een enorm achterwerk. Want in wat voor maat broek past zo’n Kardeshiankont? Je hebt een taille in maat 38 en een nepbips in maat 54, dat wordt gezellig shoppen.
Over dik gesproken, ik snap de hysterie rondom de uitspraken van Giel Beelen niet. Die jongen mag best zeggen dat hij dikke vrouwen niet aantrekkelijk vindt. Hij heeft het iets ongelukkig gebracht, maar hij is een man en dus een hork. Er zijn zat mannen die dikke vrouwen bloedmooi vinden, dus ophouden met zeuren. Want wees eerlijk, ieder mens heeft toch zijn persoonlijke voorkeuren voor wat betreft het uiterlijk van een potentiële partner? Persoonlijk vind ik lange, slanke mannen aantrekkelijk. Als ik een man met een buik in formaat skippybal zie, denk ik echt niet dat ik daar even lekker mee wil stuiteren. Alleen het idee al.

Zijn jullie na dit ‘hak-op-de-tak’-verhaal de draad kwijt? Verbaast mij niets, ik ben ook regelmatig het spoor bijster in mijn eigen, drukke hoofd. Maar dit soort gedachten gingen er door mijn hoofd, vrijdag op het traject Amsterdam-Deventer, dankzij de dames met hun voorbindpenissen. Inspiratie zit in de kleine dingen van het leven.