Maandag

2016-06-13 18.03.38 (2)

Eindelijk thuis…

Mijn maandag begon vandaag al vroeg. Niet mijn eigen keuze, maar die van een dame die het strikt noodzakelijk vond om vannacht rond half 2 onder mijn slaapkamerraam een telefoongesprek te gaan voeren. In het Portugees en op luide toon. Misschien belde ze met een familielid in Brazilië en omdat dat land niet naast de deur ligt, was het natuurlijk logisch dat ze zo moest schreeuwen want anders kon de persoon aan de andere kant van de lijn haar niet verstaan. Maar ik vrees dat de kans groter is dat ze aan het bellen was met haar minnaar/pooier/dealer die haar in de kou en regen liet staan. Maar goed, ik was wakker en kon niet meer slapen. De wekker ging om kwart voor 7 en aangezien ik toen net in coma lag, vond ik het een prima idee om de wektijd een uurtje op te schuiven. Dat uur duurde voor mijn gevoel maar 5 minuten. Douchen en met m’n duffe hoofd bedenken dat ik een jurk aan wilde trekken. Ik had immers gisteren mijn benen geschoren en als die krengen glad zijn, dan moet je ze laten zien. Serieus een slecht idee, ik had gewoon een broek en shirt moeten aantrekken. Want ik moest en zou de groene jurk aan, die met de onmogelijke rits. En bij nader inzien met een te diep decolleté. Na enig geworstel om de rits dicht te krijgen, ik begin er handigheid in te krijgen, moesten er schoenen uit het beperkte aanbod worden gekozen. Zwarte pumps, nog nooit gedragen. Dan is het verstandig om panty’s aan te trekken, om blaren op de hakken te voorkomen. Ik háát panty’s. Eerst de benen in een zwart exemplaar gewurmd, maar die zat niet lekker. Dan maar een huidkleurig exemplaar. Huidkleurig met een gelige ondertoon, alsof je benen aan geelzucht lijden. Die gele kleur paste leuk bij mijn inmiddels rood aangelopen hoofd en mijn haren die in de vorm van een adelaarsnest waren opgedroogd. Na een half uur was ik eindelijk aangekleed en zaten de haren weer enigszins in model. Dan ga je natuurlijk niet fietsen. Bovendien regende het en ik was al laat, dus dan maar met de tram. Vervolgens ben ik mijn hele werkdag bezig geweest om mijn decolleté in bedwang te houden, heel vermoeiend. En dan ben je al moe, je voeten hebben het de hele dag volgehouden in de pumps en dan kom je bij de tramhalte en zie je het woord ‘stremming’ op de borden verschijnen. Geweldig. Stil blijven staan en lijdzaam wachten totdat de boel weer gaat rijden. Gelukkig duurde het wachtfestijn niet te lang en kon ik me thuis eindelijk van mijn kleding ontdoen. Morgen gewoon weer een broek aan en op de fiets. Tenzij er weer een krijsende vrouw onder mijn raam verschijnt, dan sta ik niet voor mijzelf in.