Horror

camp horrorKranten maken vaak en dankbaar gebruik van het woord horror. Waarschijnlijk om lezers te trekken, want bij het lezen van het artikel wordt al gauw duidelijk dat het allemaal best wel meevalt. Zo zijn horrorartsen doktertjes die met veel pijn en moeite een diploma hebben gehaald en niet zo goed zijn in het dichtnaaien van mensen. Kan gebeuren. Een horrorgebit is gewoon een slecht onderhouden gebit en bij een horrorvlucht is er sprake geweest van een luchtzakje. Ah gossie.

In april is er op een dag sneeuw gevallen in Groningen en Drenthe en hadden we te maken met een ware horrorlente. Ik weet het nog goed, we waren compleet ingesneeuwd en vroren nog net niet dood. In de rest van het land werden inzamelingsacties gehouden voor de voedseldropping, zodat we niet zouden verhongeren. En dat allemaal vanwege 3cm sneeuw. Drie cen-ti-me-ter. Binnen een paar uur verdwenen met dank aan de zon en toen konden we weer normaal doen.

Nu moet ik wel toegeven dat ik helaas bekend ben met het fenomeen horrorvakantie. Nee, geen kakkerlakken in de paella of een pruik haar in het afvoerputje van de te kleine douche. Wij hadden te maken met echte horror.

We schrijven het jaar 1997. Broer, ik en 2 aanhangsels zijn met de camper onderweg in Australië. We belanden op een camping in the middle of nowhere. Een familiecamping, constateren we, met een hoog inteeltgehalte. Niet het meest spraakzame volk en we voelen ons echt welkom. Ondertussen rijdt een meisje op een roze fietsje cirkeltjes rondom onze camper, zodat ze ons heel goed kan bekijken. Broer kijkt mij aan en zegt peinzend dat hij opeens aan Children of the Corn moet denken. Zit wat in, hoewel ik meer denk aan Linda Blair in The Excorcist aangezien het meisje erg goed haar hoofd kan draaien. Enfin, als je omringd wordt door allerlei enge mensen en hele griezelige kleuters, dan wil de fantasie weleens met je op de loop gaan. Midden in de nacht: ‘Zijn er nog meer mensen die heel nodig naar het toilet moeten?’ Er klinkt drie keer een opgelucht ja. Uitgerust met toiletrol en een zaklantaarn sluipen we met z’n vieren naar het toiletgebouw, in de hoop dat er geen kleuter met een bijltje in de bosjes op ons ligt te wachten.

Het spreekt voor zich dat wij de volgende ochtend zeer vroeg de camping hebben verlaten, op zoek naar betere oorden. Zonder meisjes op roze fietsjes.

De liefhebber van het horrorgenre en theater raad ik de voorstelling van Jakob Ahlbom aan, van 28 september t/m 1 oktober nog te zien het DeLaMar theater in Amsterdam. http://jakopahlbom.nl/voorstelling/horror-2014/?portfolioID=14

 

 

3 gedachtes over “Horror

Reacties zijn gesloten.