Groen

Een simpel gesprek over het bijhouden van een moestuintje en het hebben van een Prius kan bij mij tot zeer wonderlijke kronkels in het hoofd leiden. En vervolgens tot een kort verhaal. Mijn excuses voor het ongemak.

Opeens stond ze naast zijn bureau, Sandra van het Secretariaat. Sandra, hij had al een tijdje een oogje op haar.  In menig natte droom speelde Sandra de hoofdrol. Hoe vaak hij niet gefantaseerd heeft over het aanraken van haar stevige billen en borsten, het zoenen van haar lange benen van teen tot…, een rilling van genot schoot door zijn lichaam. En nu stond ze bij hem aan het bureau. Bij hem!
‘Zeg Hans, die pastelblauwe Prius is toch van jou?’, zei ze. Haar hese stem alleen al zorgde voor onrust in het lijf en even wist hij van de zenuwen geen woord uit te brengen.
‘Toch?’, vroeg ze nog eens. Hij schraapte zijn keel en bevestigde haar vermoeden. ‘Geweldig, ik ben dol op milieubewuste mannen!’, lachte ze. En voordat hij het wist, waren ze in een geanimeerd gesprek verwikkeld over duurzaamheid, een leven zonder plastic verpakkingen, tuinieren en groener dan groen leven. Tijdens het gesprek leunde Sandra steeds meer voorover, hem een mooi uitzicht gunnend op haar, in een groene beha verpakte, borsten.
‘Zeg, wil je vanavond een kopje koffie bij mij komen drinken’, vroeg ze opeens, ‘dan kan ik je mijn groenvoorzieningen laten zien’. Hij begon te stamelen en kon met moeite zijn enthousiasme in bedwang houden. Ze begon zachtjes te lachen. ‘Fijn, dan zie ik je vanavond’ en heupwiegend liep ze weg, hem in katzwijm achterlatend.

Die avond zat hij gespannen in zijn schoongeboende Prius, de klamme handjes aan het stuur. Hij had zijn netste spijkerbroek en polo aangetrokken en zich besprenkeld met Cool Water. Lekker fris en niet te overheersend, dat vindt Sandra vast fijn. Voor de zekerheid had hij een condoom-probeerpakket aangeschaft; 24 verschillende condooms, dat moest toch voldoende zijn. Om zich te ontspannen, luisterde hij naar een oud nummer van KC and the Sunshine Band:
Do a little dance
Make a little love
Get down tonight
Hij neuriede mee en voegde er in zichzelf aan toe ‘and tonight I make you my woman’. Wat kon er nog mis gaan. Hij rook fris, had 6 keer zijn tanden gepoetst en de tong geschraapt, mondwater gebruikt en de edele delen een extra wasbeurt gegeven. Hij zou Sandra niet teleurstellen!

Op de afgesproken tijd stond hij voor haar deur, met een bosje bloemen in de hand. De plastic verpakking had hij snel in het tankstation verwijderd. Ze deed de deur open en Hans moest zijn teleurstelling wegslikken. Want Sandra had een flodderig t-shirt en een ronduit smerige joggingbroek aan. Hij had gehoopt op een iets spannender outfit, maar ook in die oude zooi zag ze er verdomd sexy uit.
‘Ha fijn, je bent er! Kom verder en dan laat ik je de moestuin zien, ik heb het gereedschap al klaar liggen’. Bedremmeld volgde hij haar naar de tuin en overzag het overwoekerende geheel. Ze duwde hem een snoeischaar in de handen en vroeg hem om de heesters aan de linkerkant van de tuin met grove halen te kortwieken. ‘Dan ga ik aan de andere kant van de tuin aan de slag’ en ze maakte zich uit de voeten.

Drie uur later stond hij vuil en bezweet bij zijn auto. Hij voelde zich belazerd. In plaats van een potje tongworstelen en de smaakjes van de condooms uitproberen, had Sandra hem een glas cola aangeboden en hem bedankt voor zijn inspanningen. Om hem vervolgens de deur uit te werken. De trut. Maar wat zal ze morgenochtend verrast zijn, als ze de gordijnen van haar slaapkamer opentrekt en naar de gesnoeide heesters kijkt. Want niemand in de buurt heeft een struik in de tuin staan die versierd is met 24 opgeblazen condooms. Daar kan ze nog een puntje aan zuigen.
Er bestaat geen mooiere wraak dan zoete wraak. En met die wetenschap stapte Hans, ondanks alles, met een glimlach op zijn gezicht in de auto.

Stemacteren

Een kille winteravond in januari. Samen met vriend Durfal zit ik het leven door te nemen in de kroeg. Hij heeft al veel dingen gedaan in zijn leven en vindt dat ik ook maar eens acteerlessen moet nemen. Een belachelijk idee natuurlijk. Dat meneer Durfal zich met veel enthousiasme op de meest gekke bezigheden stort, betekent niet dat deze extraverte introvert haar comfortzone wenst te verlaten. Maar goed, toen er kort na ons gesprek een advertentie voorbijkwam voor een workshop stemacteren, heb ik niet lang geaarzeld en me opgegeven. Doe ik toch nog iets met acteren, zonder dat ik daarvoor een podium moet betreden. Om het verhaal kort te houden: na de workshop geeft Marita zich in vlaag van verstandsverbijstering op voor de basiscursus.

En zo kwam het, dat ik mij de afgelopen week in de wondere wereld van het stemacteren heb begeven. Wat een prachtig en veelomvattend vak, maar ook ongelooflijk moeilijk om onder de knie te krijgen. Als Groningse blijk ik te bezitten over de welbekende ‘natte t’, met als gevolg dat ik de hele maandagavond heb geprobeerd om de zin ‘Tou nou Tammo’ zonder consumptie uit te spreken. Ik wil mijn oprechte excuses aanbieden aan iedereen die ik de afgelopen jaren heb onder gespuugd bij het uitspreken van de t. Ik snap nu waarom mensen in hun gezicht te wrijven tijdens een gesprek met mij. Sorry.
Verder moet ik de r proberen uit te spreken met mijn huig (hoe doe je dat in vredesnaam?!) en is de ij het grootste struikelblok. Voor de juiste uitspraak moet ik mijn kaak laten vallen en dat lukt maar matig. Zeker als ik een boodschap met een lach moet verkondigen. Mondhoeken omhoog, kaak naar beneden. Ga voor de spiegel staan, probeer het zelf en constateer dat dat er volledig belachelijk uitziet.

Verder heb ik de neiging om klinkers wat langer te laten klinken dan strikt noodzakelijk. Gelegen wordt bij mij gelééégen, bijvoorbeeld. Niet heel handig als je het nieuws moet voorlezen of bij het inspreken van een luisterboek. Ging er dan helemaal niets goed? Natuurlijk wel. Als het gek mag, gaat het best lekker. Ik red me prima als er gekke stemmetjes gedaan moeten worden of als ik hysterisch blij mag krijsen in een commercial, maar dan houdt het wel op. Hoewel ik ook een hele sexy stem kan opzetten, maar daar verkoop je geen luiers of diepvriesspruitjes mee. En zo’n stem is ook niet geschikt voor het oplezen van de files.

Ik mag meedoen aan de vervolgopleiding, wat natuurlijk fijn is om te horen. Maar dat wordt een fikse tijdsinvestering, zeker om mijn accent weg te poetsen. Tijd die ik domweg niet heb, even afgezien van het feit dat ik zelf vind dat ik niet over voldoende talent beschik om van dit vak een succes te maken. Ik heb het voorrecht gehad om deze week door te brengen met mensen die dát talent wel hebben en die ik een hele mooie toekomst in het vak toewens.

Ik heb deze week veel geleerd, genoten en vooral ook gelachen. Ik weet nu hoe ik mijn stem op verschillende manieren kan gebruiken en waar mijn valkuilen zich bevinden. De fijnste feedback die ik deze week heb ontvangen: ‘Jij hebt volgens mij niet zo veel moeite met uit je comfortzone stappen.’ O jawel, maar dat heeft alles te maken met een gevoel van veiligheid. Die geweldige mensen met wie ik in de cursusgroep zat, hebben het voor mij gemakkelijk gemaakt om mijn grenzen te verleggen. Grenzen die ik lang niet bij iedereen ‘overschrijd’. Anderen hoeven mij dus niet te vragen om gekke of sexy stemmetjes te gaan doen. Doe maar lekker zelf, ik vertik het. Ik ga me richten op een volgend comfortzone-overschrijdende activiteit: dansen op een tafel. Zet de flessen wijn alvast maar klaar.

Meer informatie over stemacteren? Zie http://voiceovercollege.nl/

 

Kramperen

vwcamper

Leuk toch, zo’n busje?

Mij lijkt het wel wat, rondtoeren door Europa in zo’n knusse Volkswagen kampeerbus.
J. schiet echter meteen in een kramppositie op het moment dat het woord kamperen valt. Om vervolgens met de nodige dramatiek te vertellen over de opgedane trauma’s in zijn jeugd. Want de schoonfamilie ging graag kamperen. En dat betekende met een volgeladen auto plus vouwcaravan een lange reis van Drenthe naar Zuid-Europa. Onderweg werd er weleens overnacht op een obscure parkeerplaats langs de snelweg. Pa en ma lagen samen met de 2 jongste kinderen heerlijk te snurken in de uitgevouwde vouwwagen. De 2 oudste kinderen, waaronder J., moesten noodgedwongen in de auto overnachten. Tentharingen in het asfalt meppen bleek een probleem, vandaar. Met de tissues in de aanslag volgt een tenenkrommend verhaal hoe beide jongens op de voorbank probeerden te slapen, maar gehinderd werden door de aanwezigheid van het stuur en de versnellingspook. Dat er ook nog zwaar getatoeëerde en dikbuikige truckers rond de auto scharrelden, hielp ook niet echt, zegt J. met een trillend lipje.

Kortom, de enige keer dat wij samen hebben gekampeerd, is 14 jaar geleden in Nieuw Zeeland geweest. In een volledig ingerichte camper. Sindsdien word ik geacht hotels of appartementen te regelen met een echt bed en ruime badkamers. Best lastig, want meneer is kieskeurig. Met enige regelmaat heeft hij mij getrakteerd op een klaagzang over de lengte van het bed of de afmetingen van de douchecabine. Taferelen als: ‘ik pas toch echt niet in een bed van 2 meter lang, kijk dan! Vanaf mijn knieën lig ik buiten het bed!’ Of: ‘is het nou echt de bedoeling dat ik hier opgevouwen onder de douche sta? Wonen er in Spanje alleen maar dwergen??!’

wifi foksukDe laatste jaren is het wensenlijstje van J. uitgebreid met iets wat voor hem van absoluut levensbelang is, namelijk wifi. Hij staat nog liever in een bocht onder de douche dan dat hij het een dag moet doen zonder wifi. Helaas wil het weleens voorkomen dat er wel wifi is, maar dat die niet goed werkt. Dat levert in mijn ogen soms stuitende taferelen op. Een aantal jaren geleden hadden we een leuk huisje nabij een fjord in Noorwegen. Vier huisjes op een rij, huisje 1 had het wifisignaalding en wij zaten in huisje 4. En we hadden niet echt een geweldige verbinding. Maar om dan met laptop en al uit het zolderraam te gaan hangen om een wifisignaal op te vangen, vind ik best ver gaan. De aanwezigheid van een houtkachel, wat is het toch met mannen en een fikkie stoken, kon de pijn maar een beetje verzachten.

Onze komende reis gaat naar Spanje, van Madrid naar Bilbao. De hotels zijn al geboekt. Allemaal met wifi, waaronder maar eentje met alleen wifi in de gemeenschappelijke ruimtes. Dat gegeven alleen al leverde een gefronste blik van J. op.
Het wordt vast heel gezellig.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het huisje in Noorwegen. De andere huisjes staan links, het zolderraam bevindt zich aan de rechterkant……

Gay Pride

hema (adformatie)Tja, wat moet ik met de opmerking ‘ik ben benieuwd naar jouw mening over de Gay Pride, Marita’. Eigenlijk vind ik er helemaal niets van, heb er tenminste nog nooit een gedachte aan gewijd. Maar goed, geef mij één vinger en het gaat los in mijn hoofd. En logischerwijs denkt mijn hoofd dan aan het Reformatorisch Dagblad. Het dagblad dat die leuke T-shirts van de Hema smakeloos vindt. Je weet wel, met van die schattige rookworstjes en tompoucejes op de voorkant. Niet dat ik het zou aantrekken want ik genereer liever geen extra aandacht voor de F-jes, maar leuk zijn de shirts wel.

Na die homofobe reactie, anders kan ik het niet noemen, kwam de Hema met een geweldige persstatement: “Hema is er voor iedereen. Ongeacht geloofsovertuiging, politieke en seksuele voorkeur of anderszins. Daarom zet Hema haar helden zoals de rookworst en tompouce in om de liefde te vieren”. En de opbrengst van de T-shirts gaat naar een goed doel, de Gaystraight Alliances van het COC. Duimpjes omhoog voor de Hema!

Hoe dan ook, ik weet niet wat voor ranzige gedachten de mensen van het RD er op nahouden maar ik zie alleen maar echte Hollandse lekkernijen op het shirt staan. Immaterieel cultureel erfgoed van ons kikkerlandje, wat mij betreft. Wie wil er nou niet zijn tanden zachtjes in zo’n sappige worst zetten of lekker likken aan een rozig tompoesje? Echt, ik vind dat we er een driegangenmenu van moeten maken. Worst als hoofdgerecht en de tompouce als toetje. Nu nog iets voor het voorspel bedenken… Eh, ik bedoel voorafje! Of entree, appetizer! Whatever, ik heb er bijna keuzestress van. Wat zouden jullie kiezen? Bitterballen, een frikandel, het Brabantse worstenbroodje, de Groningse eierbal of wentelteefjes?