Azijnzeikers

Heb dit jaren geleden al eens geschreven voor collega’s, maar is nog steeds actueel. Azijnzeikers, hebben we ooit zonder gekund.

zeikenAzijnzeikers. Ze bestaan al eeuwen. Het betekent zoiets als zuurpruim, maar dat vind ik toch een te negatieve benadering. Immers, de azijnzeiker is als geen ander in staat naderhand precies de vinger op de zere plek te leggen. Ik vind dat knap. Apparatuur die 2,36 cm teveel naar links staat, bedrading die met een touwtje van de verkeerde kleur is opgebonden of van die onzorgvuldige collega’s die zomaar een werkinstructie durven te schrijven én te verspreiden. Of nog erger, leidinggevenden die van de ene valkuil in de andere stappen. Azijnzeikers aanschouwen dit gedrag hoofdschuddend. En terecht natuurlijk!

Helaas zijn azijnzeikers ook erg bescheiden. Op de vraag om vooraf input te leveren of aan te schuiven bij een project om missers te voorkomen, krijg je meteen nul op rekest. Wat jammer is, want ongeleide projectielen  zoals ik kunnen heel veel van een azijnzeiker leren.  Ik ben allesbehalve perfect, al zeg ik het zelf. Het lijkt mij daarom heerlijk als een azijnzeiker mij kan coachen op mijn valkuilen zodat alles wat ik aanpak, in één keer perfect is en voor 100% door iedereen wordt geaccepteerd. Volgens mij is dit een utopie, maar in de wereld van de azijnzeiker is dit absoluut mogelijk.

Dus lieve azijnzeiker, gooi die schroom van je af en help de sukkels onder ons te streven naar een wereld van perfectie. Iedereen gelukkig en jullie weten, voorkomen is beter dan genezen. Ik wacht met spanning jullie reactie af!

Toiletorigami

vogelNa een vakantie is het altijd weer fijn om thuis te komen. Je eigen bed, keuken, bankstel, toilet en douche. Vooral badkamers in den vreemde leveren bij mij de nodige irritaties op. Bijvoorbeeld de plek van de toiletrolhouder in zo’n hotelbadkamer. Echt, waarom hangen die dingen altijd achter de pot? Heel onhandig zit je met een arm in een positie gemanoeuvreerd waarbij de kans aanwezig is dat je schouder uit de kom schiet. Heb je dan eindelijk een snippertje papier te pakken, kom je erachter dat de schoonmaakster een cursus origami heeft gevolgd. Waarom moet het begin van de wc-rol in de vorm van een kraanvogel of kolibrie worden gevouwen? Welk nut dient dat? Het is toch niet zo dat we bij het uitchecken een snoepje kunnen winnen, omdat we geraden hebben welk beest in het toiletpapier zat verstopt? ‘Het was zo’n schijtvogel, ik weet het zeker.’ ‘Nee mevrouw, helaas. Het was toch echt een zebravinkje’.

Hangt de toiletrolhouder al op een ongelukkige plek, ook handdoekrekjes hangen vaak achter de toiletpot. Heel fijn, zo’n nat badlaken dat in je nek hangt. Maar aan de andere kant is het ook wel handig, in die situaties dat je de zebravink in het toiletpapier niet kan demonteren en je toch echt je billen met iets wilt afvegen. Tip: gebruik de handdoek van uw partner.

En dan de verlichting in het toilet. Of je hebt te maken met Tl-verlichting of met sfeerverlichting van het verduisterende soort. Denk aan een zaklantaarn die langzamerhand de geest geeft. Hoewel dit weer de voorkeur geniet boven de aanwezigheid van bewegingsmelders in het toilet. Zit je net met je tong uit de mond geconcentreerd de zebravink te bestuderen, gaat het licht uit! Moet je eerst als een gek gaan zitten zwaaien om weer wat licht te krijgen, kom je vervolgens tot de ontdekking dat jouw zebravink niet goed kan vliegen en dat je moet opstaan om het toiletpapier weer op te rollen.  Ik kan heel goed een plofkip van toiletpapier maken.

Ben je eindelijk klaar met je toiletbezoek, dan wil je natuurlijk graag je handen wassen. Met zeep. En dan ligt daar altijd zo’n lullig verpakt stukje zeep. Moet je eerst de folie van de zeep zien te krijgen, in het ergste geval moeten de tanden worden ingezet om de verpakking los te scheuren. Is het dan eindelijk gelukt en ben je blij dat het zeepje voor een volgend toiletbezoek startklaar ligt, besluit de schoonmaakster om een nieuw zeepje neer te leggen. Verpakt en wel! Waarom? En wat doen ze met de gebruikte zeepjes? Worden die weer in bruikbare vorm geduwd en opnieuw verpakt? Of gaan die dingen naar de zeepjeshemel? Hoe dan ook, ik vind losse zeepjes een verkwisting. Hang toch gewoon zo’n zeepdispenser op, dat is veel efficiënter en prettiger voor de klant. Wel graag ophangen naast de kraan en niet achter de toiletpot.

Heb ik wel een fijne vakantie gehad? Absoluut, ik ben heel handig geworden met toiletpapier. Maar vraag me maar niet naar mijn ervaringen met douchen in bad. Echt, niet doen.

Ontmoetingen

 

dsc_0378Ik kijk altijd met verbazing naar mensen die een zaal vol vreemden binnenlopen, de meute aandachtig scannen om vervolgens een ‘slachtoffer’ te kiezen waarmee een gesprek gevoerd gaat worden. Of het slachtoffer daar nu zin in heeft of niet. Nu ben ik lichtelijk contactgestoord en ga in principe alleen gesprekken aan met onbekenden als het strikt noodzakelijk is. Zeker op vakantie wil ik de deur nog weleens gesloten houden voor al te opdringerig volk. Zo herinner ik mij een tripje naar een Canarisch eiland waar een luidruchtige groep landgenoten de rust kwam verstoren in het appartementencomplex. Iedere aanwezige Nederlander kreeg meteen te maken met een heuse ondervraging over afkomst, de duur van het verblijf, de hobby’s en kwaaltjes. Met dank aan onze Engels- en Duitstalige literatuur bleven wij buiten schot, communiceren met elkaar deden wij alleen in onze eigen gebarentaal. Soms is het best oké als iemand denkt dat je Engels of Duits bent.

Natuurlijk is het niet zo dat ik het niet leuk vind om met anderen te praten, maar ik ben gewoon kieskeurig in het aangaan van sociale contacten. Zeker als je alleen reist, kom je sneller in contact met anderen dan als je samen reist. Ik heb in het verleden hele leuke gesprekken gevoerd op vliegvelden, in bussen en treinen. Toevallige ontmoetingen zonder verplichtingen, wel zo prettig.

Samen reizen betekent minder contact met anderen, is mijn ervaring. Tegenwoordig babbelen we alleen nog maar met receptionistes, verhuurders en obers. Maar ook dat kan soms heel leuk zijn, zoals nu in Spanje. Want we komen opvallend weinig Spanjaarden tegen die een woord over de grens spreken. Onze Spaanse vocabulaire bestaat alleen uit zeer nuttige woorden als café con leche, cerveza, coca cola, vino tinto, tostado, adios, hola, gracias en de nada. Daar kom je een heel end mee, maar is niet altijd voldoende. Als je moet weten waar de parkeerplaats is, bijvoorbeeld. Onze gastvrouw in Toledo kon het echter briljant én met een lach uitleggen. ‘Broem broem, STOP! Broem broem, STOP!’ Om te benadrukken hoe vaak er gestopt moest worden, gingen er 2 vingers de lucht in, vergezeld met het woord dos. Tekening erbij en een pijltje naar links. Oftewel, na het 2 stoplicht linksaf slaan. Geweldig. Of onze gastheer in Avila, die ons op de kaart wilde aanwijzen waar de belangrijkste bezienswaardigheden te vinden waren. ‘Aqui, muy importante. Iglesia, muy importante. Aqui y aqui y aqui. Bien?’ Ja hoor, muy bien en als dank voor ons antwoord kregen wij een stralende lach cadeau.

De enige Nederlanders die ik tijdens deze reis heb gesproken, trof ik op een terras in Burgos. Ze hadden elkaar ontmoet tijdens de Camino en blijken allebei al jaren in Zweden te wonen. De een zou nog doorwandelen richting Santiago de Compostella, voor de ander was Burgos het eindstation. Het zijn dit soort kortstondige ontmoetingen die mij altijd bijblijven. De Toledo-vrouw, de Avila-man en de Zweedse Nederlanders krijgen een mooi plekje in mijn geheugenboekje. Naast de Amerikaan in Sydney, de Duitse jongen in Singapore, de Thaise Nederlandse in Bangkok, Susanna in Isola Rossa en vele anderen. Spontane ontmoetingen, altijd mooier dan gedwongen gezelschap.

 

 

Klein leed

Wij zijn op reis. In Spanje, om precies te zijn. Een heel fijn land, dat Spanje, alleen is het er wel een beetje warm. Maar het is een goed excuus om vooral veel op terrasjes te gaan zitten, bij voorkeur met een parasol-sprinkler-systeem voor de verhitte toerist. Daar wil ik het echter niet over hebben. Nee, ik moet helaas wat woorden vuil maken aan al het leed dat ik J. tijdens deze reis aandoe. Schreef ik al eerder over zijn top 3 van reiswensen, wifi-bed-douche, de afgelopen week heeft meneer zijn wensenlijst uitgebreid.

Het begon al bij de aankomst in Madrid. Nadat de eerste paniek was weggeëbd, want hij dacht geen wifi te hebben, begon hij zich af te vragen of alle geboekte accommodaties wel over fitnessfaciliteiten beschikken. Nu hij sinds een paar weken fanatiek de sportschool bezoekt, is hij van mening dat hij ook tijdens de vakantie zich in het zweet moet werken. Helaas moest ik hem teleurstellen, wat mij het nodige gemopper opleverde. Gelukkig had hij zijn koffer al in Amsterdam gesloopt, zodat hij zichzelf een nog grotere koffer kon aanschaffen in Madrid. Want dan kan er meer in en dan kan hij daar lekker mee aan het gewichtheffen, is zijn redenering. Ergens klopt er iets niet als een man meer bagage meesleept dan een vrouw, maar dit geheel terzijde.

Dus J. sleept nu met zijn megakoffer om daarmee spierballen te kweken. Denk je dat je het dan wel hebt gehad, krijg je na een luxe hotel in Madrid te maken met een eenvoudig onderkomen in Toledo. Prima, vind ikzelf, want je hoeft er alleen maar te slapen en J. was het daar in eerste instantie hartgrondig mee eens. Totdat het bedtijd werd. Want het bed is wel een beetje smalletjes, volgens J.. Wat eigenlijk betekent dat hij niet breeduit kan liggen, omdat ik in de weg lig. Het werd er niet beter op toen bleek dat het bed uitgerust was met één langwerpig kussen, die we dus moesten delen. Nu heeft J. de gewoonte om zijn hoofd in het kussen te wikkelen en werd het afzien voor de arme jongen. De volgende ochtend: ‘Ik heb echt helemaal niet goed geslapen, mijn hoofd lag niet lekker. Ik wil de volgende keer wel een eigen kussen, hoor.’ Het valt nog mee dat we niet ter plekke een kussen hebben moet aanschaffen voor meneer.

Kortom, voor de eerstvolgende reis boek ik alleen hotelkamers met 2 eenpersoonsbedden. Of aparte kamers, dan kan natuurlijk ook nog. Ben benieuwd of in de resterende 11 dagen van onze reis nog zaken aan het wensenlijstje worden toegevoegd. Ik houd u op de hoogte.

Netwerken

netwerkDe afgelopen week viel mijn oog op een artikel over een Netwerk Event en ik kreeg meteen jeuk. Niet direct van het woord netwerk, maar wel van het woord event. Vroeger had je gewoon een netwerkbijeenkomst of een middagje kletsen met gelijkgestemden. Ook wel de vrijdagmiddagborrel genoemd. Nee, tegenwoordig heet dat een Event. Met een Hoofdletter. Opdat wij niet gaan denken dat het niet belangrijk is. Het begon nog meer te jeuken toen ik las dat de middag alleen bedoeld was voor vrouwen. Om het beste uit hunzelf en hun werk te halen. Word ik al kriegel van een kudde mannen in maatpak, een zwerm vrouwen in mantelpakjes vind ik vele malen erger. En intimiderend. Als zo’n groep vrouwen gaat samenscholen, heb ik altijd het gevoel dat er enge dingen gaan gebeuren. Iets met het ritueel slachten van een man bijvoorbeeld. Nadat hij is vastgespijkerd met de naaldhakjes op een rad van fortuin.

Op deze specifieke eventmiddag worden lezingen gehouden over onderwerpen als je blijven ontwikkelen en ouder worden, en kan je workshops (jeuk!) volgen over hoe je make-up aanbrengt en de juiste kleding draagt voor een succesvolle carrière. Typische vrouwenonderwerpen dus. Het valt me nog mee dat er geen workshop ‘potpourri maken voor een gezellige sfeer op het werk’ wordt aangeboden. Is het niet handiger om een cursus ‘hoe-om-te-gaan-met-een-glassnijder’ te organiseren? Om te leren hoe je door het zogenaamde glazen plafond kan breken? Is toch een stuk handiger als je alles uit je carrière wilt halen. Tenzij wij vrouwen alleen maar succesvol kunnen zijn als we er een beetje lekker uitzien. Zorgwekkend.

Dan denk je dat je het ergste al achter de rug hebt, wordt er verdorie ook nog een goedgevulde goodiebag (erge jeuk!) uitgereikt aan het eind van de dag. Zo’n tasje met hebbedingetjes en kortingsbonnen, ik zie de beelden al voor me. Vrouwen die zich vol overgave op de tasjes storten en meteen gaan zitten graaien in de inhoud. Beetje huishoudbeursachtig dus. Kom op zeg, een goede netwerkbijeenkomst voor professionals heeft geen lokkertjes nodig als een goodiebag.

Persoonlijk ben ik een groot voorstander van netwerken in een informele sfeer met een hapje en drankje. En zonder dresscode, ik heb namelijk geen mantelpakjes in de kast hangen en ben hopeloos met make-up. Misschien dat zo’n informele bijeenkomst niet altijd nuttig is voor mijn carrière, maar dan heb ik wel een gezellige middag/avond gehad. Iederemiddagborrel, anyone?