Olifant

081229-kunstkenner-kopieSommige mensen kan je gewoon niets weigeren. Zo heb ik een hele leuke collega die graag wil dat ik mijn hoofd laat zien bij kunstzinnige activiteiten die de kunstcommissie heeft bedacht. Ze is heel lief, heel direct en best wel drammerig. Bovendien beoefent ze een vechtsport. Eigenlijk ben ik gewoon bang voor haar. Dus zo kwam het dat ik afgelopen donderdag tijdens mijn lunchpauze stond te luisteren naar een kunstenaar wiens kunst staat te pronken in onze centrale hal.  Gelukkig was de man in kwestie geen zweverig type en kon hij boeiend vertellen over de totstandkoming van zijn werk. Vooral natuur en architectuur vormen zijn inspiratiebronnen.

Het beeld dat leek op een steen met pukkels, bleek een cactus te zijn. Het gat in de cactus was spontaan ontstaan tijdens het creëren. Zag de een er een gapend zwart gat in waarin een mens kan verdwijnen om nooit weer terug te keren, ik vond het een aardig vogelhuisje. Zou heel leuk in mijn tuin staan, mocht ik een tuin hebben.
Aan het einde van de rondleiding kwamen we terecht bij het pronkstuk van de expositie. ‘Ha, de olifant!’, riep een van de collega’s enthousiast. En warempel, met enige fantasie is er inderdaad een olifant in te herkennen. Een olifant die Marlene Dietrich heet. Marlene was de inspiratiebron voor het beeld en Marlene had toch zeker niet het postuur van een olifant. In de herinnering van de kunstenaar droeg Marlene een bontjas, stak ze een lang been vooruit, rookte ze en droeg ze een ketting. Met die uitleg herkenden we het lange been, snapten we waarom het beeld op een bontje stond en wat de bedoeling was van die gedrapeerde kralen. Alleen dat houten blok waarop het beeld rustte, was dat haar andere been? Nee, dat was om de boel overeind te houden. Marlene heeft maar één been. In beeldvorm that is, in het echte leven had ze er twee.

Zolang Marlene nog in onze hal staat, wens ik haar iedere dag een goedemorgen en probeer ik de beelden van een olifant als drag queen van mijn netvlies te poetsen.
Kunst, iedereen ziet er iets anders in en voor fantasierijke mensen is dat geen kunst.

Facebook

fb3Ongemerkt ben ik al een paar jaar lid van een enge club. Die club heet Facebook. Het lijkt heel gezellig, zo’n digitaal platform waar je je familie, vrienden, collega’s en vage bekenden kunt ontmoeten voor het uitwisselen van al dan niet zinnige informatie. Er zijn huisregels, maar die zijn wat aan de vage kant. Zo blijkt dat het plaatsen van foto’s van een blote tiet of een lelijk hoofd tot levenslange uitsluiting leidt. Ook het kritisch beschouwen van dictators in verre landen kan je beter nalaten. Aan de andere kant zie ik ook veel racistische en homofobe shit voorbij komen, wat dan blijkbaar wel weer mag. Het zou toch fijn zijn als Facebook daar eens actie op gaat ondernemen, maar dat zal wel lastig zijn omdat ‘het systeem’ bepaalt wat wel of niet mag.

Zo vind ik het ook jammer dat je niet altijd zelf kan bepalen wat je te zien krijgt. Ik zit echt niet te wachten op berichten van een Facebookvriend die een pagina voor kattenliefhebbers leuk vindt. Kan die vriend niets aan doen, Facebook vindt dat mij dat moet interesseren. Nee. Echt niet. I’m not a crazy cat lady. Punt.
Gelukkig kan je wel bepalen of iemand iets op jouw tijdlijn mag zetten. Geweldig, per slot van rekening kan ik prima de eigen zooi op mijn pagina plaatsen, daar heb ik andermans shit niet voor nodig. En het werkt echt heel goed, totdat je jarig bent. Want dan kunnen mensen de felicitaties niet kwijt en dan worden er allerlei slinkse wegen bewandeld om jou toch maar te feliciteren. Bijvoorbeeld door een reactie te plaatsen op een oud bericht van jou, wat dan weer reacties van anderen uitlokt. Of paniekerige berichten via Messenger, zodat je genoodzaakt bent om uit te leggen dat het echt niet aan de vriend ligt dat er geen bericht geplaatst kan worden omdat ikzelf de boel heb geblokkeerd. Verder werd ik gespamd via WhatsApp, de privé- én werkmail, de werkchat en telefoon. Als ik ergens de pest aan heb, is het de telefoon. En zelfs het intranet op het werk werd ingezet om de felicitaties over te brengen. Gevolg was dat ik de hele dag bezig ben geweest met het reageren op berichtjes en mijn mobiel geen moment zonder de oplader kon leven.

Dus volgend jaar maar weer gewoon toestaan dat ander volk berichten op mijn tijdlijn mag plaatsen. Kan ik de boel de hele dag negeren, de volgende dag iedereen wild enthousiast bedanken voor de felicitaties, om vervolgens de boel schoon te vegen. Top!
Langs deze weg wil ik iedereen bedanken voor de moeite die men heeft gedaan om mij afgelopen dinsdag te feliciteren. Want, eerlijk is eerlijk, het is toch best fijn als er aan je gedacht wordt. Vooral de collega’s in Groningen wil ik bedanken voor hun spontane felicitaties. De collega’s in Amstelveen moesten eerst gelokt worden met een koek, dat geeft toch te denken.  #weetwaarjevriendenzitten

Amsterdam

dsc_0078-2Een paar dagen geleden kreeg ik van mijn vrienden van Kamernet het vriendelijke doch dringende verzoek om mijn zoekprofiel opnieuw te activeren. Doe ik dat niet, dan deactiveren zij de boel. Dat mogen ze rustig van mij gaan doen, ik heb immers al de perfecte kamer gevonden in Amsterdam. En zolang mijn perfecte huurbazen niet verkassen, voelt deze dame geen enkele noodzaak om naar een ander kamertje om te kijken.

Door de mail realiseerde ik me opeens dat ik een jaar geleden, op 19 oktober om precies te zijn, de sleutel van mijn kamer in ontvangst heb genomen. Op de maandagmiddag, in Amsterdam Zuid, 25m² helemaal voor mij alleen. Volledig gemeubileerd, ik hoefde alleen maar het bed op te maken en mijn kleding in de kast te hangen. En vanaf dag 1 heb ik mij thuis gevoeld in Amsterdam. De buurt voelt vertrouwd aan en ik heb een aantal vaste adresjes waar ik graag kom. Mijn ‘eigen’ plein met bijbehorend eetcafé, een favoriet filmhuis, het gezelligste theater en het leukste koffiehuis. Ik heb ook een eigen fitnessclub, maar die valt onder de categorie ‘noodzakelijk kwaad’ en niet onder de favorieten.

Is Amsterdam heel anders dan Groningen? Nou, nee. Het is een beetje groter, maar ook in Amsterdam hebben fietsers hun eigen voorrangsregels en zijn verkeerslichten alleen bedoeld voor automobilisten. En oké, ook al mogen we in Groningen niet klagen over het culturele aanbod, in Amsterdam heb ik meer keuze op dat vlak. Waar ik dan ook dankbaar gebruik van maak. Het enige nadeel van Amsterdammers is dat ze weleens je fietstassen lenen en niet weer terugbrengen. Dat doen we in Groningen niet, ongevraagd fietstassen meenemen. Maar verder voel ik me net zo thuis in Amsterdam als in Groningen.

En mijn kamertje? In een jaar tijd meer eigen spulletjes naar binnen gesleept, lekker nestelen zoals dat mooi heet. Het is mijn eigen wereldje, waarin ik maar weinig anderen toelaat. Mijn veilige haven, mijn rustoord, het nest aller nesten.
Marita blijft.

Dieet

dieet2Nu de storm rondom de theemutsen van Green Happiness is geluwd, kan ik eindelijk mijn plannen om een dieetboek uit te brengen met jullie delen. Net als iedereen weet ik alles van voedsel, daar hoef je echt niet voor gestudeerd te hebben. Bovendien mag iedere idioot in dit land een dieetboek uitbrengen, dus ik ook.

Natuurlijk heb ik mij eerst verdiept in het onderwerp. Zowel het kweek- als uitscheidingsproces van voedselbronnen heb ik uitgebreid onder de loep genomen. Vervolgens heb ik alles uitgetest op de depressieve kat van de buren. Kat in kwestie leeft nog steeds, is intens gelukkig met zijn nieuw verworven energie en heeft weer een prachtig glanzende vacht. Je zou kunnen zeggen dat Pawpow, zo heet ‘ie, letterlijk straalt van blijdschap.

Wat zorgt er voor de stralingskracht van mijn dieet? Allereerst moet je natuurlijk je darmflora en -fauna goed verzorgen. Jawel lieve mensen, er leven beestjes en blommetjes in uw darmen. Voor het goed reinigen van de darmwand moet u 2 kilo visschubben per dag oraal innemen. De schubben scrubben de darmwand vervolgens op geheel natuurlijke wijze. Zorg er wel voor dat de schubben afkomstig zijn van een vis die gekweekt is in Ardenner bronwater.

Wat mag u beslist niet consumeren? Levertraan! Zoals iedereen weet, is levertraan het sperma van de schelvis. Sperma, van wat voor beest dan ook, is niet geschikt voor consumptie. Afblijven dus, Pawpow kreeg van de levertraan extreme neigingen om de buurvrouw te swaffelen. Geloof me, dat ziet er niet prettig uit.
Daarnaast is het af te raden om producten met spelt te nuttigen. Spelt prikt en van de speltenprikjes krijg je prikkelbare darmen. IJzer mag dan wel goed voor je zijn, maar neem liever een pil.

Dit is een eerste indruk van de bijzonder boeiende inhoud van mijn boek. Houd deze blog in de gaten voor de verschijningsdatum van mijn boek ‘Die eet en die eet niet voor dummy’s’.

Man kookt vanavond. Hutspot. Met spekjes en worst. Lekker.