Foto’s van Dick

Geen paniek, ik ben niet van plan om een fotogalerij te plaatsen van mannen die Dick heten. Nee, dit gaat over mannen die dick pic’s versturen. Voor de Neanderthalers onder ons: kerels die hun piemel in opperste staat van paraatheid fotograferen en dit graag met een vrouw of man naar keuze willen delen via WhatsApp. Een medeblogster schreef er onlangs een hilarisch verhaal over, ik ben ondertussen blij dat ik een keurig getrouwde vrouw ben en niet tot de dick pic-doelgroep behoor.

Nu is het in het digitale tijdperk ongelooflijk gemakkelijk om snel foto’s te maken en te versturen, maar dat was zo’n 25 jaar geleden wel anders. Stel je eens voor: je bent een man en je wilt iemand verrassen met een foto van je geslachtsdeel. Je bent in het bezit van een analoge camera, dat is zo’n apparaat waar een filmrolletje in geplaatst moet worden. Je hebt voor de gelegenheid een rolletje van 24 foto’s gekocht, 36 leek je teveel van het goede, en gaat aan de slag. Je sjort de boel in model en probeert Dicky goed in beeld te krijgen. Dat is best lastig, want je kunt niet controleren wat je gefotografeerd hebt. Iedereen kent die oude familiefoto’s wel, er mist altijd wel ergens een kop of iemand hangt de klootzak uit. En als je pech hebt, heb je een hele oude camera  en moet je na het maken van een foto, de film zelf doordraaien. Doe je dat niet, dan heb je ineens een woud van piemels gecreëerd. Kortom, je bent uiterst geconcentreerd bezig en nadat je Dicky van alle kanten hebt belicht, breng je het volgeschoten rolletje naar de Hema. Want de foto’s moeten ontwikkeld en afgedrukt worden. Een week later mag je je levenswerk komen ophalen en hoop je dat je niet ter plekke, tussen rookworst en tompouce, wordt aangehouden voor het fabriceren van porno.

Eenmaal in het bezit van de foto’s selecteer je de ‘mooiste’ exemplaren, zet je op de achterkant je telefoonnummer en handtekening (‘veel liefs van Willie’), stopt ze in een voldoende gefrankeerde envelop en verstuurt ze naar de vrouw of man naar keuze. Toentertijd werd de post echt nog op de volgende dag bezorgd, dus je zit de hele dag naast de telefoon om te voorkomen dat je moeder het gesprek aanneemt. Voor de jeugd: vroeger zat de telefoon vast aan een snoer en deden we niet aan mobiliteit. ’s Avonds gaat eindelijk de telefoon, maar het is niet de beoogde love interest. Nee, het is een woedende ouder die je ballen op het hakblok wil leggen en de messen al aan het slijpen is. Conclusie van dit alles: de kans is zeer klein dat er in het analoge tijdperk op grote schaal dick pic’s werden gedeeld. Teveel gedoe.

In het huidige digitale selfietijdperk kan iedereen zich heerlijk uitleven met het fotograferen van de kroonjuwelen. Echter, de meeste vrouwen krijgen liever andere juwelen voorgeschoteld. Dus mannen, stop met die flauwekul tenzij je jezelf graag voor paal zet. Delete die foto’s of verbouw ze tot een ‘piek met ballen’-kerstkaart. Zal je oma blij mee zijn. En, probeer eens op de ouderwetse manier iemand te versieren. Is niets mis mee en een stuk spannender. Gewoon proberen, kop omhoog, borst vooruit en gaan met die banaan!

 

happy2

Eerste hulp bij kerstongelukken

Terwijl ik achteloos de chocoladetruffels uit het kerstpakket naar binnen schuif, blader ik door de Allerhande. De kersteditie staat weer vol met allerlei lekkernijen waarvan de kans klein is dat ik die ooit zal bereiden. Mijn oog valt op een bericht over de WhatsApp-hulp bij het kerstkoken. Dat is een nieuw woord, kerstkoken. Koken tijdens/voor/met kerst zou logischer zijn, want het lijkt mij niet dat je de kerst kan koken. Je kan zelf koken van woede tijdens de kerst, maar dat is weer een heel ander verhaal. Enfin, de Allerhande biedt hulp bij het koken door middel van WhatsApp. Om de aanstaande koks voor te bereiden op het soort vragen dat aan het WhatsApp-team gesteld kan worden, geeft de Allerhande alvast wat voorbeeldvragen. Vragen die bijzonder gemakkelijk te beantwoorden zijn, vind ik. Daar heb je geen webcare-team vol enthousiaste jongetjes en meisjes voor nodig die hun kerstdagen opofferen om hobby-koks bij te staan in de donkere dagen tijdens de kerst. Om het team het gemakkelijk te maken, heb ik de vragen voor ze beantwoord. Kunnen zij lekker achterover leunen en Netflix kijken onder het genot van een zak chips.

Mijn vlees is niet gaar! Hebben jullie advies?
Het is niet de bedoeling dat het vlees zo uit de verpakking op het bord wordt gekwakt. U dient het vlees te braden. In een braadpan of koekenpan. De aanwijzingen staan op de verpakking, hoe moeilijk kan het zijn.

Hoe bereid ik mijn kalkoen?
In een braadslee in de oven. Aan het spit kan ook, maar dan moet je wel een hele grote oven hebben. Het is trouwens raadzaam de kalkoen eerst te doden, alvorens men het beest in de oven schuift.

Welke wijn kan ik het beste bij mijn borrelhapjes schenken?
Wijn schenkt men in een glas en niet bij de hapjes, daar worden de toastjes brie alleen maar zompig van. Iedere wijn is geschikt om in een glas te schenken.

Wat zijn kerntemperaturen?
Dat had u zelf ook wel even kunnen googelen: https://www.meerdanvlees.nl/page/20/kerntemperaturen

Help! Ik ben wat ingrediënten vergeten te kopen. Alternatieven?
McDonalds.

Mijn saus is te dun, wat nu?
Weggooien en overnieuw beginnen. Of serveer het als soep, dat kan ook nog.

De soep schift, help!
Van geschifte soep wordt niemand blij. Direct buiten de deur zetten en 112 bellen.

Vragen? U weet mij te vinden.

blogfoto-kerst-fokke-en-sukke

Kerstkaart

kerst1Laat ik beginnen met te zeggen dat ik altijd veel waardering heb voor mensen die zelf kerstkaarten maken. Het is toch hartstikke lief dat iemand de moeite doet om met draadjes, glitters, wattenstaafjes, dennennaalden, ballen, theezakjes en het nodige knip- en plakwerk iets moois voor jou te maken. Ook al vind ik niet iedere creatie even mooi, deze kaarten worden door mij bewaard. Uit respect. Hetzelfde geldt voor kaarten met een persoonlijke boodschap.

Ik twijfel zelf al een paar jaar aan het nut van het versturen van kerstkaarten. Stuurde ik vroeger aan alle familieleden, vrienden, vage kennissen en buren een kaart, de laatste jaren is de groep fiks geslonken. Door natuurlijk verloop, scheidingen en andere onvoorziene omstandigheden. Maar de kogel is door de kerk, dit jaar verstuur ik geen enkele kerstkaart meer en dit allemaal dankzij de reclame van PostNL. Die reclame waarin een mevrouw die, heel gezellig, allemaal mensen op bezoek krijgt tijdens de kerst, haar via WhatsApp en Facebook ontvangen kerstwensen heeft uitgeprint en  opgehangen. Aaahhhh, wat zielig! Vindt PostNL. Flauwekul, ze krijgt tenminste nog mensen over de vloer. Nee, dan die meneer die in de reclame een kerstkaart ontvangt. Hij is verbannen uit het bejaardenoord waarin hij is gestald en zit eenzaam en alleen buiten. In december, in de kou, met  een plaid over de benen gedrapeerd. En dan komt er zo’n overenthousiaste verzorgster met een kaart aan gehuppeld. Man zielsgelukkig dat hij weer een mens ziet, maar die trut laat hem alleen achter met de kaart die waarschijnlijk door een ‘zeer begaan’ familielid is verstuurd. Wat J. de opmerking ontlokte dat als je het toch allemaal zo belangrijk vindt, je die man gewoon een bezoekje moet brengen. Of nog beter, ophaalt voor het kerstdiner. Nee, we sturen een kaartje en dan hebben we weer aan ons plicht voldaan.

Ik ben in het bezit van hele leuke familieleden, vrienden en collega’s, die allen in meer of mindere mate belangrijk zijn in mijn leven. En waar ik ook best wel van houd, in meer of mindere mate. Dus ik ga een poging wagen om in de toekomst dit meer te delen met deze mensen, in meer of mindere mate. Gewoon, omdat het kan en niet omdat het moet. Kortom, de traditie van het verplicht kerstkaarten versturen wordt bij deze afgeschaft. Heb er geen zin meer in. Desalniettemin wens ik iedereen bij deze een hele fijne kerst toe, ik beloof dat ik aan jullie zal denken als ik voor de zoveelste keer verplicht zit te kijken naar Home Alone.

Liefs, Marita

home.jpg

 

Winterblues

winterblues2Naarmate ik ouder word, begin ik steeds meer een hekel te krijgen aan de winter. Mijn minst favoriete maand van het jaar valt deels in de winter, namelijk december. Januari, februari en maart zijn ook niet oké, maar aan geen enkele maand heb ik zo de pest als aan december. Maar daar ga ik het nu niet over hebben, nog 3 weken zien te overleven en dan is het weer voorbij. Nee, ik wil het hebben over hoe moeizaam ik mijn nest uit kan komen in de winter. En hoelang het duurt voordat ik op gang ben.

Zomaar een dinsdagochtend. De wekker gaat op een, voor de zomer, christelijk tijdstip. Nu is het winter en nog heel erg donker, dus hebben we het hier over een onchristelijk tijdstip. Maar er moet gewerkt worden en na een worsteling met de wekker, sleep ik mijn vermoeide lichaam richting badkamer. Aldaar aangekomen constateer ik dat ik wallen onder de ogen heb zitten ter grootte van de Afsluitdijk. En vouwen in het gezicht met de diepte van de Marianentrog. Wetende dat het uren gaat duren voordat wallen en vouwen zijn verdwenen, stap ik in lichtelijk depressieve toestand onder de douche. Op de automatische piloot was ik de haartjes, boen ik het lijf en weet ik daarna andere cosmetische activiteiten redelijk succesvol af te ronden. Vervolgens het dilemma van de dag: hoe koud is het en wat trek ik aan? De keuze valt natuurlijk op iets dat nog gestreken moet worden. Strijkplankje staat, bloesje ligt gedrapeerd gekreukeld te zijn en ik sta met de föhn in de handen me af te vragen hoe ik in vredesnaam met dat ding moet strijken. Het duurt even voordat ik doorheb dat ik beter het strijkijzer kan pakken. Blij toe dat ik het strijkijzer niet gebruikt heb voor het föhnen van mijn haar.

Aangekleed en wel sta ik een eeuwigheid later buiten naar mijn fiets te staren. Iemand dacht waarschijnlijk dat het glad zou worden en vond het verstandiger dat ik met iets zachtere banden zou gaan fietsen. Maar je kan het ventieltje ook iets te ver losdraaien. Het is nog steeds heel erg donker en ik heb heel erg geen zin om mijn band op te pompen. Eigenlijk heb ik ook heel erg geen zin om te fietsen, tram 5 lonkt. Die band komt vanavond wel. Of morgen. Of over een paar maanden, als het weer licht is. Na mijn winterslaap.

M/V

mv2Het was de afgelopen week rustig op het fietspad tussen Amsterdam Zuid en Amstelveen Centrum. Het was ’s ochtends een beetje koud en dat is blijkbaar voor de hoofdstedelijke suikerpopjes een reden om massaal het openbaar vervoer te gaan ontregelen.  Ik heb heerlijk relaxt gefietst, want geen zwabberende ‘ik-kan-fietsen-en-appen-tegelijk-maar-niet-heus’-types op de weg, maar ik kwam tot de ontdekking dat mijn dunne handschoentjes waarschijnlijk niet warm genoeg zijn als het écht heel koud gaat worden. Oftewel, ik heb meteen een paar warm gevoerde handschoenen en een  sjaal in een kek kabelbreiseltje  gekocht. In het grijs, past goed bij de winterjas. Bij thuiskomst werp ik een blik op het kassabonnetje en zie ik staan: herenhandschoenen en jongens sjaal. Dan besef je je dat ‘mannendingen’ vaak praktischer, efficiënter zijn. Want dameshandschoenen zijn vaak modieus, maar niet altijd even warm omdat vrouwen hun vingers liever slank verpakt zien. Stel je eens voor, model braadworst aan de vingers, nee dan maar liever gangreen. Sjaals voor vrouwen zijn vaak te lang, worden uitgerust met overbodige attributen zoals slierten en pompommetjes of het zijn van die onhandige colletjes.

Zakdoeken, van hetzelfde laken een pak. Als je één keer je neus snuit in een dameszakdoekje, dan is het ding vol. Geloof me, in een vrouwenhoofd zit net zoveel snot als in de kop van een man. Ik gebruik dan ook al jaren herenzakdoeken. Een vriendin koopt alleen badjassen op de mannenafdeling. Die dingen zijn langer, warmer en in neutrale kleuren verkrijgbaar. De badjas voor de vrouw is te kort, omdat we blijkbaar overal onze benen moeten laten zien. Smal gesneden, zodat we ook onze borsten kunnen showen aan de glazenwasser. En dan heb ik het nog niet eens over de foute printjes en kleurtjes. Vriendin en ik liggen liever voor dood op de bank, volledig bedekt door een zwarte badjas. Met de gordijnen dicht, voor het geval dat de glazenwasser voor het raam staat. Of een bouwvakker met een camera.

Zijn er dan geen vrouwendingen die praktischer zijn dan mannendingen? Vast wel, ik kan ze alleen niet bedenken. Volgens een vriend hebben wij vrouwen betere seksspeeltjes tot onze beschikking. Geen idee of dat zo is, volgens mij is er voor de man ook genoeg op de markt. Hij moet gewoon maar eens bij Christine naar binnenlopen. Heb laatst wel ergens gelezen dat voor de vrouw een speeltje efficiënter zijn werk doet dan een man, maar ik kan me niet voorstellen dat een speeltje voor de man een vrouw volledig kan vervangen. Maar wie ben ik.