Kerstkaart

kerst1Laat ik beginnen met te zeggen dat ik altijd veel waardering heb voor mensen die zelf kerstkaarten maken. Het is toch hartstikke lief dat iemand de moeite doet om met draadjes, glitters, wattenstaafjes, dennennaalden, ballen, theezakjes en het nodige knip- en plakwerk iets moois voor jou te maken. Ook al vind ik niet iedere creatie even mooi, deze kaarten worden door mij bewaard. Uit respect. Hetzelfde geldt voor kaarten met een persoonlijke boodschap.

Ik twijfel zelf al een paar jaar aan het nut van het versturen van kerstkaarten. Stuurde ik vroeger aan alle familieleden, vrienden, vage kennissen en buren een kaart, de laatste jaren is de groep fiks geslonken. Door natuurlijk verloop, scheidingen en andere onvoorziene omstandigheden. Maar de kogel is door de kerk, dit jaar verstuur ik geen enkele kerstkaart meer en dit allemaal dankzij de reclame van PostNL. Die reclame waarin een mevrouw die, heel gezellig, allemaal mensen op bezoek krijgt tijdens de kerst, haar via WhatsApp en Facebook ontvangen kerstwensen heeft uitgeprint en  opgehangen. Aaahhhh, wat zielig! Vindt PostNL. Flauwekul, ze krijgt tenminste nog mensen over de vloer. Nee, dan die meneer die in de reclame een kerstkaart ontvangt. Hij is verbannen uit het bejaardenoord waarin hij is gestald en zit eenzaam en alleen buiten. In december, in de kou, met  een plaid over de benen gedrapeerd. En dan komt er zo’n overenthousiaste verzorgster met een kaart aan gehuppeld. Man zielsgelukkig dat hij weer een mens ziet, maar die trut laat hem alleen achter met de kaart die waarschijnlijk door een ‘zeer begaan’ familielid is verstuurd. Wat J. de opmerking ontlokte dat als je het toch allemaal zo belangrijk vindt, je die man gewoon een bezoekje moet brengen. Of nog beter, ophaalt voor het kerstdiner. Nee, we sturen een kaartje en dan hebben we weer aan ons plicht voldaan.

Ik ben in het bezit van hele leuke familieleden, vrienden en collega’s, die allen in meer of mindere mate belangrijk zijn in mijn leven. En waar ik ook best wel van houd, in meer of mindere mate. Dus ik ga een poging wagen om in de toekomst dit meer te delen met deze mensen, in meer of mindere mate. Gewoon, omdat het kan en niet omdat het moet. Kortom, de traditie van het verplicht kerstkaarten versturen wordt bij deze afgeschaft. Heb er geen zin meer in. Desalniettemin wens ik iedereen bij deze een hele fijne kerst toe, ik beloof dat ik aan jullie zal denken als ik voor de zoveelste keer verplicht zit te kijken naar Home Alone.

Liefs, Marita

home.jpg