De uitdaging (2)

Geef ze één vinger en meteen heb je een verlanglijstje met vijf nieuwe woorden op je bordje liggen. Of ik niet iets leuks weet te maken van Trump, leugenaar, president, kattenvoer en pindakaas. Nou nee, want dit riekt naar politiek en laat ik daar nu geen fan van zijn. In vroegere tijden straalden politici nog enige betrouwbaarheid uit, tegenwoordig heb ik het idee dat de meeste politici voor eigen eer en glorie een strijd voeren. Meest loze kreet die de laatste tijd veel voorbij komt: ik ben een populist, ik spreek voor het volk. Laat ik dat nou net niet geloven, verder vertrouw ik geen mannen die hun haar blonderen en een dode cavia op het hoofd ronddragen. Maar goed, ik wil geen spelbreker zijn en ga een poging wagen iets moois te maken van de vijf woorden. En hoewel ik eigenlijk van de sprookjesfiguren af wil, laat ik voor de allerlaatste keer Sneeuwwitje en haar dwergen opdraven.

Hij is maar een clown

De dwergen zitten met een boterhammetje pindakaas in de vuistjes geklemd, ingespannen naar de TV te kijken. ‘Waar zitten jullie naar te kijken, jongens?’, vraagt Sneeuwwitje.
‘Naar een programma over een Amerikaans staatscircus. Heel interessant’, zegt Doc.
‘Bah, dat vind ik nou echt helemaal niets aan’, zegt Sneeuwwitje. ‘Al die gekooide beesten, ik vind dat zo zielig. Over beesten gesproken, wat doen we eigenlijk met al die blikken kattenvoer? Ik denk niet dat Dikkie Dik ooit nog eens gaat thuiskomen.’
‘Nee, dat denk ik ook niet’, gniffelt Sleepy. ‘We kunnen het kattenvoer wel weggeven aan asiel Kattenlyck, daar zullen ze vast blij mee zijn.’
‘Sneeuwwitje, als we geen kat meer nemen, mogen we dan een cavia?’, vraagt Sneezy.
‘Een cavia, hoe kom je daar nu opeens bij?’
‘Nou, ik zie op TV een clown met een cavia op zijn hoofd. Die enge clown maakt hele rare bewegingen en ondertussen blijft die cavia heel stil  liggen. Zo knap en grappig, dat lijkt mij ook wel wat. Lekker een warme cavia op het hoofd, beter dan een kat op de barbe… eh, kattenbak.’
‘Wat bazel je nu allemaal voor onzin’, zegt Sneeuwwitje en ze loopt naar de kamer toe. ‘Maar jongens, dat is helemaal geen clown! Dat is president Trump van Amerika en dat op zijn hoofd is zijn haar, geen cavia.’
‘Ach welnee, dat is een echte clown en geen president. Leugenaar!’
‘Serieus jongens, ik lieg niet. Die man daar is de president van Amerika.  Echt waar.’
Van schrik duiken de dwergen achter de bank. ‘Maar Sneeuwwitje, alles wat die clown zegt, zijn toch grapjes? Dat meent hij toch allemaal niet echt?’
‘Die enge man maakt geen grapjes, vrees ik.’
‘Dus hij wil echt een muur bouwen tussen Amerika en Mexico? En waterboarden? En geen moslims in het land toelaten en alleen christenen?’
‘Ja, dat wil hij allemaal.’
‘Is de mens echt zo ver gezakt dat hij aanzet tot haat, geweld en respectloos gedrag? Waar moet het heen met de wereld?’
En dat, beste lezer, zou ieder weldenkend mens zich moeten afvragen.
trump4

De uitdaging

Op de vorige blog kreeg ik de reactie: ‘Kunnen we niet verzoekjes draaien? Wij geven je onderwerpen mee en jij maakt er iets van?’ Ja hoor, waarom ook niet. Dan verwacht je dat je een paar leuke steekwoorden krijgt, maar wat staat er op het verlanglijstje? Ruitenvloeistof, troetelbeertjes, Appingedammertjes,  puutjeplakkers en snotapen. En dat moet allemaal in één verhaal worden gestopt. Volstrekt onzinnige combinatie van woorden, maar ik ga deze uitdaging niet uit de weg. Houd u vast voor het vervolg op Sneeuwwitje gaat kamperen!

Sneeuwwitje heeft PMS

De dwergen komen thuis na een zwaar middagje darten in café Schoonmoes de Heks. In opperbeste stemming stampen ze met hun modderlaarsjes het huisje binnen, alwaar zij Sneeuwwitje in tranen aantreffen. ‘Wat is er met jou aan de hand?’, vraagt Bashful. Met betraande pandaogen (want de mascara is doorgelopen) heft Sneeuwwitje haar hoofd op en zegt met verstikte stem: ‘de ruitenvloeistof is…is…OP!’ En ze begint meteen weer te janken. ‘Oh god, je moet ongesteld worden’, zegt Grumpy en alle dwergen gaan meteen op een veilige afstand staan. Want uit ervaring weten ze waar een vrouw met PMS toe in staat is.
‘Nou meid, dan halen we toch gewoon nieuwe? Kom op, was je gezicht, we stappen in de auto en rijden naar Appingedam. Kunnen we meteen nieuwe chocola voor je kopen.’ Een glimlach breekt door op het gezicht van Sneeuwwitje. ‘Oh Appingedam! Dan kunnen we meteen op bezoek bij de troetelbeertjes!’
‘De troetelbeertjes? Wonen die niet meer in Troetelland?’, vraagt Doc.
‘Nee, ze zijn verhuisd en zijn nu echte Appingedammertjes geworden.’

Twee uur later, want Sneeuwwitje wist niet wat ze moest aantrekken, zit de meute eindelijk in de gordels en start Sneeuwwitje met enige moeite de auto. ‘Hè verdorie, altijd als ik PMS heb, heb ik moeite met autorijden.’
‘En de weken tussendoor kan je ook niet autorijden’, grijnst Happy. SMACK! Er belandt een vuist in het gebit van Happy.
‘Je had je bek moeten houden’, sist Sleepy. ‘Je weet toch hoe ze is, als ze PMS heeft?’ Ondertussen verzamelt Dopey de losgeslagen tanden en legt ze onder een kussen. Wie weet, misschien komt de tandenfee nog langs.
Een uur lang wordt er niet gesproken in de auto. Sneezy besluit dat het lang genoeg stil is geweest en vraagt aan Sneeuwwitje wat de troetelbeertjes eigenlijk uitspoken in Appingedam. ‘Nou’, zegt Sneeuwwitje opgewekt, ‘ze werken tegenwoordig in een fabriek en zijn puutjeplakkers geworden.’
‘Puutjeplakkers? Wat is dat nu weer?’
‘Puutje is Gronings voor zakje, dus eigenlijk zijn het zakjeplakkers. Zakjes om boterhammen in te stoppen en zo.’
‘Ah, zo. Ik heb ook weleens een plakkend zakje, maar daar stop je geen boterhammen bij’, gniffelt Sneezy. ‘Trouwens, die troetelbeer met die regenboog op zijn buik, is het toeval dat ‘ie roze is?’ KABOOM! Een vuist belandt tussen de ogen van Sneezy.
‘Jullie akelige snotapen!!’, krijst Sneeuwwitje. ‘Altijd van die stomme grapjes, jullie houden nooit rekening met mijn gevoelens. We gaan naar huis!’ En met gierende banden keert ze de auto op de weg. Gillend grijpen de dwergen elkaar vast, als Sneeuwwitje op topsnelheid door het overige verkeer slalomt.
Een kwartier later staan de dwergen, wankelend op de beentjes en een beetje misselijk, voor de deur van het café. ‘Zo, nu eerst een Dwarvaria, die hebben we wel verdiend. Over een paar dagen zal ze wel weer bij zinnen komen, tot die tijd blijven wij mooi met onze puutjes aan de barkruk geplakt zitten.’

En zo leefden de dwergen een paar dagen best gelukkig in café Schoonmoes de Heks.

dwerg1

Sneeuwwitje, de dwergen en een aanloopkater

Bij mijn vertrek uit Groningen kreeg ik van de collega’s een aantal notitieboekjes cadeau. Zodat ik op ieder gewenst moment mijn ideeën voor de blog aan het papier kon toevertrouwen. Sindsdien worden de boekjes intensief gebruikt. Inspiratie voor de blogs zit in alles wat ik zie, hoor en lees.  Ik noteer een paar steekwoorden en dan weet ik naderhand meestal precies wat ik wil schrijven. Meestal, want soms kom ik aantekeningen tegen waar ik echt niets mee kan. Zoals dit: ‘Sneeuwwitje voorlezen, haring happen bij tent, Dikkie Dik ritueel slachten, dwergen, Play Dwarvette, theater.’ Ik weet niet wat er in mijn chaotische hoofd omging toen ik dit opschreef, maar ik kan hier werkelijk geen chocola van maken. Wilde ik een theaterstuk schrijven over Dikkie Dik en de dwergen? Of las Sneeuwwitje de dwergen voor uit Dikkie Dik? Geen idee, maar ik ga toch een poging wagen om er een verhaaltje van te maken.

Sneeuwwitje gaat kamperen

Ook een prinses heeft weleens behoefte aan vakantie, zeker als je iedere dag moet zorgen voor 7  onzelfstandige dwergen. Sinds de mijn is gesloten, zitten de mannetjes werkloos thuis en hebben ze luiheid tot een ware kunst verheven. Sneeuwwitje is toe aan een break en boekt in een overmoedige bui een volledig ingerichte tent op Camping De Glazen Kist in Spiegeltjesmeer. Met 7 mopperende dwergen veilig ingesnoerd in hun kinderzitjes op de achterbank en aanloopkater Dikkie Dik achter slot en grendel in zijn reismand, rijdt Sneeuwwitje in haar pastelblauwe Prius naar het pittoreske dorpje. ‘Oh, het lijkt wel een sprookje!’, kirt ze als ze het dorp binnenrijdt. ‘Nou, dat is dan wel een heel slecht sprookje’, bromt er iemand op de achterbank. ‘Bah, een blauwe lucht, een gele zon, groene bomen en helder water. Ik mag toch hopen dat er een tv in de tent is, anders wordt dit een waardeloze vakantie. En hebben we ook wifi?’ Sneeuwwitje zucht en besluit niet te reageren, zij gaat zich deze week laten verwennen in de schoonheidssalon. Ze verheugt zich vooral op het bunga bunga feestje voor alleenstaande ouders aan het eind van de week, misschien komt ze haar droomprins wel tegen. Wat de dwergen gaan uitspoken, zal haar nu even een rotzorg zijn.

Nadat de koffertjes zijn uitgepakt, de dwergen met een flesje bier in de tuinstoeltjes zijn geïnstalleerd en de aanloopkater is vastgebonden aan de scheerlijn van de tent, gaat Sneeuwwitje ervandoor. Er is een feestje in het zwembad, dat wil ze niet missen.
De avond valt en de dwergen beginnen trek te krijgen. ‘Het zal toch niet zo zijn, dat we zelf voor ons vreten moeten zorgen’, zegt Sleepy. ‘Ligt er wel wat in die koelkast?’ Helaas, de koelkast is leeg en de magen beginnen te knorren. ‘We hebben wel een barbecue, maar geen vlees.’ Veertien ogen draaien zich in de richting van Dikkie Dik, die daar ietwat onrustig van wordt. Grumpy stort zich op de kat, Doc vilt het beest vakkundig en Happy rijgt Dikkie aan het spit. Dopey maakt van de aanwezige groenvoorziening een gemengde salade en Sneezy haalt bij de visboer zoute haring. Want haring gaat goed samen met kattenvlees.
Met volle maagjes en tevreden lurkend aan een zoveelste flesje bier, zakken de mannetjes na de maaltijd voldaan achterover in hun stoeltjes. ‘Ik heb wel zin om met een meisje te zoenen’, meldt Bashful. ‘Gast, je hebt haring gevreten, geen meid die met jou wil tongen. Even afgezien van het feit dat je alleen al bij het kijken naar een meisje begint te blozen’, gromt Grumpy. Bashful loopt rood aan en verbergt zijn gezicht achter de juli-editie van de Play Dwarvette.

Enfin, iedere dag herhaalt zich hetzelfde ritueel. Sneeuwwitje is de hort op, op raadselachtige wijze verdwijnen er katten uit het dorp, de visboer wordt gierend rijk van de verkoop van haring en de lippen van de dwergen komen alleen in aanraking met flesjes bier en niet met onderdelen van meisjes.
Na een week vol feestjes en spannende activiteiten, is Sneeuwwitje weer vol energie en moeten ook de dwergen toegeven dat ze een geweldige vakantie hebben gehad.
‘Zeg, waar is Dikkie Dik eigenlijk gebleven?’
‘Die is ervandoor met de Gelaarsde Kat, de sloerie.’

En ze leefden nog lang en gelukkig.

1296-main_sneeuwwitje-zeven-dwergen-disney_3

Goede voornemens

Waarom bijna iedereen elk jaar op 2 januari gaat starten met het uitvoeren van goede voornemens, is mij een raadsel. ‘Een nieuw jaar is een nieuw begin’, gilt men dan enthousiast. Bullshit! Wil je stoppen met roken, gezonder eten, minder zuipen, meer naar de sportschool gaan en/of gewicht verliezen, dan hoef je niet te wachten tot 2 januari. Als je echt iets wilt veranderen, dan kan dat op ieder gewenst moment. Ik doe dus niet aan goede voornemens. Punt.

Hoewel, ik zat in deze eerste werkweek van het nieuwe jaar met collega’s de feestdagentrauma’s uit te wisselen. We hadden natuurlijk allemaal te veel gegeten en waren ‘enorm’ aangekomen. Mega-opgezwollen, met buiken die eruitzien alsof er ieder moment een tweeling uit kan kruipen. Een van de collega’s verklapte zelfs dat zij alleen nog maar wijde truien draagt om de buik te verstoppen. Ze is in mijn ogen heel slank en slanke vrouwen zijn ook de enige vrouwen die er in een oversized trui charmant uitzien. Als ik zo’n ding aantrek, heb ik het formaat van Godzilla. Bij het vergelijken van de buiken besloten we dat we onszelf de komende tijd op een rantsoen zetten en niet meer mogen snoepen.

Een paar uur later bevind ik mij in de sportschool.  Ze hadden me onlangs een bezorgd mailtje gestuurd, omdat men mij de hele maand december niet hadden aangetroffen op een martelwerktuig. Klopt, ik had een heleboel sociale verplichtingen zoals borrels, borrels en nog meer borrels. Maar goed, in januari staat er niets feestelijks op het programma en kon ik best wel weer eens gaan sporten. Mijn sportschool in Amsterdam is alleen bestemd voor vrouwen en wordt voornamelijk bezocht door grut, twintigers. Leuke en vooral slanke jonge vrouwen. En opvallend onzeker over hun lichaam. Het valt me namelijk steeds meer op hoe omslachtig de meeste meiden zich in de gezamenlijke kleedkamer omkleden. Eerst de sportbeha over de normale beha aantrekken en dan die laatste eronderuit sjorren. Of eerst de sportbroek aantrekken en dan zich pas ontdoen van jurk of rok. Waarom die schaamte?  Wat is dat toch met ons vrouwen dat we ons lichaam nooit mooi genoeg vinden? Ik word altijd lichtelijk depressief als ik een foto van Doutzen Kroes in bikini onder ogen krijg, om vervolgens helemaal sikkeneurig te worden als ik lees dat Doutzen niet blij is met haar heupen.  ER IS HELEMAAL NIETS MIS MET HAAR HEUPEN!!! Ik heb verdorie in vergelijking met haar de heupen van een nijlpaard.  Kunnen wij vrouwen niet gewoon eens tevreden zijn met onszelf, want het perfecte lichaam bestaat niet. Stop met het jezelf vergelijken met anderen, dat levert alleen maar frustraties op.

Dus ik heb nu toch maar een goed voornemen voor mezelf bedacht: koester de rondingen, wees lief voor jezelf en hang een foto van Marilyn Monroe aan de muur. Want die vrouw was beslist niet slank, maar wordt nog steeds gezien als een sekssymbool. Lang leve mijn rondingen!