School

Een nieuwe uitdaging. Hoewel, de 5 gegeven woorden/termen leiden naar een duidelijk onderwerp. Deze week in de aanbieding: Cito, landelijke gemiddelden, pushende ouders, prestatiedrang en kind zijn. Oftewel school.

citoMensen die roepen dat ze graag hun schooltijd willen overdoen, heb ik nooit begrepen. Ik kan me weinig herinneren van mijn schooltijd, niet omdat ik een hekel aan school had maar vanwege mijn dromerige aard. Om met mijn broer te spreken: ‘jij had niet door wat er allemaal om je heen gebeurde.’ Klopt en dat  vind ik helemaal niet erg. Ik leef en geniet liever van het nu dan dat ik moet terugkijken op mijn leven. Vooruitkijken doe ik ook niet, waarom zou ik me nu al druk maken over pensioen, incontinentieluiers en lubberende huidplooien?

Maar goed, school dus. Ik heb ooit een Cito-toets gedaan. Mocht naar het vwo, dus ik zal die toets wel goed hebben gemaakt. Waarschijnlijk hadden we toen (1978) ook al landelijke gemiddelden, maar dat is niet iets waar je je als kind druk om maakt. Voor de scholen blijkt het echter nogal veel uit te maken, ik citeer een stukje slecht Nederlands: ‘Een gemiddelde Cito score van de school onder het landelijk gemiddelde wil niet zeggen dat een school het slecht heeft gedaan. Het gaat erom dat de leerlingen hebben gescoord naar aanleiding van het aanleg en intelligentie. Heeft de school (en de leerlingen zelf) eruit gehaald wat erin zit.’ Tja, toch zullen veel ouders denken dat een school die onder het gemiddelde heeft gescoord, niet in staat zal zijn hun prinsjes en prinsesjes op waarde in te schatten. Want het zijn natuurlijk allemaal Einsteintjes in de dop. Dat is volgens mij helemaal iets van deze tijd, de pushende ouders die hun kinderen onder druk zetten om vooral een havo/vwo-labeltje krijgen. Ik kan me niet voorstellen dat de meeste kinderen die prestatiedrang van zichzelf hebben, dat wordt toch echt opgedrongen door de ouders. Voor de kinderen vind ik het jammer dat er ouders zijn die niet blij met een vmbo-advies voor hun kind.  Laat een kind een kind zijn. Ieder mens ontwikkelt zich anders en bewandelt andere paden richting een gelukkig leven. Want daar gaat het uiteindelijk om, dat je gelukkig bent met je leven. Ouders moeten zich afvragen wat het kind aankan en niet wat zij willen voor hun kind. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat mijn ouders hun kinderen nooit onder druk hebben gezet om te presteren. En wat denk je? Ook zonder druk zijn mijn broer en ik heel aardig terecht gekomen.

Al heb ik zelf geen kinderen, toch wil ik de ouders van nu een goede raad meegeven: Laat het geluk van je kind leidend zijn en besef je dat ook op het vmbo goede en betrokken leraren rondlopen. Het is echt niet zo dat op het havo/vwo betere leraren rondlopen, ook al blijken die beter betaald te worden. (belachelijk!)  En ja, je mag best een keer een kind achter de broek aanzitten als het er met de pet naar gooit, maar kinderen gaan niet dood als ze een keer op hun bek gaan. Belangrijker is dat je je kind laat weten dat je trots op hem/haar bent, ongeacht het schoollabeltje. Dat werkt beter voor het zelfvertrouwen dan het gevoel hebben dat, als je niet op het vwo terecht komt, je blijkbaar niet goed genoeg bent in de ogen van je ouders. Tenzij je als ouder van plan bent een potentiële burn-out kandidaat af te leveren in de grote-mensen-wereld; ga dan vooral zo door.

cito6