Excuses

excuus3Man en ik hadden gisteren allebei een afscheid. J. had het leuke afscheid, een borrel van een vertrekkende collega. Ik mocht helaas naar het soort afscheid waarvan maar weinig mensen gelukkig worden, namelijk een crematie. Opvallend was dat beide gebeurtenissen werden geteisterd door het Sjaak-Afhaak-Syndroom (SAS). Mensen die aan SAS lijden, zeggen eerst toe dat ze een gebeurtenis gaan bijwonen maar haken vervolgens op het allerlaatste moment af. Nu snap ik best dat je er tegenop ziet om naar een begrafenis of crematie te gaan, ik doe het liever ook niet, maar de dood volgt nu eenmaal automatisch op het leven en uit respect voor de overledene en zijn nabestaanden neem je op een fatsoenlijke manier afscheid. Ik kan me herinneren dat ik me bij een overlijden van een goede bekende aan de andere kant van de aardbol bevond en niet op tijd terug kon zijn voor de begrafenis. Aan de ene kant was ik blij dat ik alle droefenis niet hoefde mee te maken, maar aan de andere kant voelde ik me schuldig omdat ik geen afscheid heb kunnen nemen. Dus ik snap mensen niet die eerst zeggen dat ze zeker naar de crematie gaan, om zich vervolgens met allerlei vage excuses te verontschuldigen. De hond kan niet zo lang alleen thuis zijn, mijn kind is ziek (voor de 88e keer dit jaar), ik moet toch echt die trein halen, dat soort excuses.

De borrel van de collega van J. ging bijna niet door omdat opeens twee derde van het team zich afmeldde. Ook hier met van die vage excuses: ik moet mijn haar verven, mijn vriend kan niet zo lang alleen thuis zijn, ik drink liever alleen, ik krijg op vrijdag hoofdpijn, mijn kind is ziek (voor de 89e keer dit jaar), ik lust geen bitterballen, de goudviskom moet verschoond worden, op vrijdag is het altijd partnerruilavond bij ons in de straat, etc. etc. Het voordeel van zoveel afhakers is dat je er zeker van bent dat alleen de echt gezellige mensen overblijven. En dat je de bitterballen met minder mensen hoeft te delen, een win-win situatie dus. Maar toch is het knap irritant, al die afhakers en ook niet leuk voor het ‘feestvarken’. Ik heb in de nodige teams gezeten en je wist vooraf al welke mensen zich op het laatste moment zouden afmelden voor een etentje. Want het zijn altijd dezelfde mensen. Ik had gelukkig een collega die wel altijd ruim van tevoren aangaf niet te komen, omdat hij een hekel had aan sociale verplichtingen. Duidelijke taal, je wist zeker dat hij niet zou komen opdagen en daar kan ik meer mee dan met een SAS-mens.

Lieve mensen, soms moet je gewoon ‘zin’ maken, uit respect voor een feestvarken, jubilaris, overledene of nabestaande. Of zeg gewoon dat je niet komt als je het echt niet in je hebt om ‘zin’ te maken. Je hoeft er ook geen reden voor te bedenken, het woord ‘nee’ is voldoende en geeft genoeg duidelijkheid. Het aandragen van allerlei vage en bedachte excuses is een zwaktebod.
En voor de mensen met een Kortjakje-kind: ga er eens mee naar de dokter, het is niet normaal dat een kind zo vaak ziek is.

Vulva

Seks verkoopt, dat bleek maar weer eens na mijn vorige blog. Tag het woord seks en je hebt meteen meer lezers. Mensen willen met je praten over speeltjes of dragen spontaan nieuwe onderwerpen aan voor een volgende blog. Mijn moeder bijvoorbeeld. Zo zit je niets vermoedend een koekje bij je kopje thee weg te werken, zo krijg je opeens een paginagrote foto van een vulva onder je neus geschoven. Het blijkt een artikel te zijn uit de Linda, waarin foto’s van vulva’s open en bloot met de buitenwereld worden gedeeld. Opdat wij vrouwen weten dat die dingen er rommelig uit horen te zien en er geen enkele reden is om naar de plastische chirurg te rennen voor bijsnijdactiviteiten.
‘Kan jij hier iets mee?’, vraagt mijn moeder. Ik besluit eerst mijn koekje op te eten om daarna de foto’s uitgebreid te bestuderen.
‘Nooit geweten dat er zoveel variatie zit in die dingen’, zegt mijn moeder.
‘Hoe vaak lig je in het kruis van een andere vrouw te koekeloeren, mam?’
‘Nooit!’, zegt mijn moeder monter en dat vind ik een geruststellende gedachte.

Nu heb ik al eens iets geschreven over de Playboypoes, dus ik voel niet de behoefte opkomen om over vulva en vagina te schrijven. De vulva is trouwens het buitenwerk van het vrouwelijke geslachtsdeel, de vagina de toegangsweg tot het Beloofde Land. Afhankelijk van de vrouw varieert het Beloofde Land zich van Sahara tot Chersonissos in het hoogseizoen.  Van extreme droogte tot overmatig alcoholgebruik, zogezegd.

Ook T. laat zich niet onbetuigd.  Hij laat luidkeels aan iedereen die het (niet) wil weten dat ik zijn zorgvuldig opgebouwde reputatie aan het vernietigen ben. ‘Alles voor extra lezers, sweetie!’  De schat. Vervolgens stuurt hij mij een link naar een artikel over een vibrator die je zelf in elkaar mag knutselen. Waarom zou je in vredesnaam zo’n ding zelf in elkaar willen zetten? Voordat je het weet houd je schroefjes over en gedraagt de vibrator zich als een onhandige, raggende man in de turbostand.
Maar goed, in T. is het beest los sinds hij de massagestaaf heeft gezien. Over beesten gesproken, ik las deze week dat het op 14 maart Steak and Blowjob Day was.  Tenzij je getrouwd bent, dan is het alleen steakdag. Ooit eens bedacht door een Amerikaanse DJ, omdat er geen specifieke dag voor mannen zou zijn. Wat natuurlijk onzin is, ze hebben al jarenlang dierendag op 4 oktober. Gaat de vrouwendag over emancipatie, de mannendag gaat natuurlijk over voedsel en seks. Typisch. Misschien moeten wij vrouwen ook een dag hebben voor ons eigen plezier. De Nationale Vulva en Vagina Verwendag, bijvoorbeeld. Voor je eigen genot gaan is ook heel geëmancipeerd. Waarvan akte.

20170303_192600

Hon-en-katedral, Niki de Saint Phalle @Stedelijk Museum

Sexshop

seks1Wisten jullie dat je in Rotterdam heel goed kunt windowshoppen? Echt waar. We waren onderweg naar het museum toen T. opeens tot stilstand kwam en de woorden ‘oh cool’ over zijn lippen liet rollen. Met glanzende oogjes stond hij te kijken naar een lakleren serveersteroutfitje. Koel was het pakje zeker voor de tijd van het jaar; een te kort rokje, om over het topje maar te zwijgen. Eén keer de armpjes in de lucht en de zogende onderdelen van de vrouw krijgen opeens een hoop extra frisse lucht te verstouwen. Carnaval was al achter de rug, dus ik was wel benieuwd waarom hij het pakje zo cool vond. ‘Nou gewoon, dat dat allemaal maar kan, zo in de etalage.’ Naast het serveersteroutfitje hing een constructie van bouwmarktmaterialen. Kettingen, klemmetjes, boutjes, moertjes, the works. T. vroeg zich af hoe je dat in vredesnaam moest aantrekken, totdat opeens het licht bij hem aanging. Gelukkig maar, want ik was al bang dat hij naar binnen zou stappen om de 50 shades of metal aan te passen. Ik denk niet dat ik dat zou hebben overleefd.

Later op de dag bleek dat er praktisch in iedere straat in het centrum van Rotterdam een sexshop is te vinden. Zo stonden we op een gegeven moment voor de etalage van een Kijkshopachtige speelgoedwinkel voor volwassenen. Ook hier een hoop ijzerwaren te koop en verder de nodige strafwerktuigen, leren pakjes en obscuur uitziende staafmixers. Het was ons wel duidelijk dat mixen met de knots aan het uiteinde van het apparaat niet aan te raden is, maar we hadden geen idee wat het nut van het enge ding zou kunnen zijn.
‘Kan je zo’n ding naar binnen werken?’
‘Dat lijkt mij nou niet echt de bedoeling. Of überhaupt prettig.’
‘Nee. Hoewel sommige mensen tot hele gekke dingen in staat zijn.’
Waarom we niet naar binnen zijn gestapt om uitleg te vragen weet ik niet, maar we hebben besloten dat de staafmixer voor de externe, stimulerende werking is bedoeld.*  Dat leek ons de enige juiste toepassing, andere suggesties leverden alleen maar nachtmerries op. Of plaatsvervangende pijn.

Het zal jullie duidelijk zijn dat T. en ik een gezellige dag hebben gehad. We moeten binnenkort maar eens een vergelijkend warenonderzoek in een andere stad gaan uitvoeren. Ter leering ende vermaeck.

* Mijn vrienden van Google hebben het ding als een massage-apparaat geïdentificeerd. Er werd wel aangeraden om glijmiddel te gebruiken…..

seks2

My little pony???

Museumvolk

Een weekendje voor mezelf in Amsterdam betekent 9 van de 10 keer dat er museumbezoek op het programma staat. Zo ook dit weekend, op de vrijdagavond naar het Stedelijk Museum en op de zaterdag naar Boijmans Van Beuningen in die andere leuke stad, Rotterdam. Naast het ondergaan van de schone kunsten, vind ik het ook geweldig om andere museumbezoekers te observeren.  Nu is er wel iets blijven hangen van de lessen kunstgeschiedenis op de middelbare school, maar ik pretendeer niet dat ik verstand heb van kunst. Ik heb 3 categorieën kunst: (heel) mooi, doet-me-niets en (afschuwelijk) lelijk. Hoe anders gaat dat bij de gemiddelde museumbezoeker, die quasi-geïnteresseerd ieder kunstwerk minutieus onder de loep neemt om vervolgens de omstanders ongewenst te voorzien van zijn commentaar. Dan is er ook nog de categorie ‘wat-doe-ik-hier-eigenlijk’, mensen die tegen wil en dank meegesleept zijn naar het museum, maar liever in de kroeg een biertje drinken. Dat zijn mensen die naar heel andere dingen kijken dan naar kunst. En ik kijk en luister dan weer graag naar dat soort mensen.

Jean Tinguely

ting1

Jean Tinguely

Mijn eigenlijke doel van het bezoek aan het Stedelijk was het werk van Ed van der Elsken, maar ik kon op de valreep nog het Machinespektakel van Jean Tinguely meepakken. Tijdens mijn rondgang langs de machines kwam ik 2 twintigers tegen. Meisje A werkte in het museum en probeerde meisje B te interesseren voor het werk van meneer Tinguely. Meisje B knikte vriendelijk, zei op alles ja en merkte opeens op dat het best wel een aantrekkelijke man is, die Jean Tinguely. Een echte man-man. Meisje A was met stomheid geslagen, ik bekeek de foto van de man nog eens goed en vroeg me af wat de jeugd van tegenwoordig een echte man vinden. Want Jean had 3 wenkbrauwen! Het had een unibrauw moeten worden, maar aan weerszijden van de 3e brauw ontbrak een beetje haar. Zo niet aantrekkelijk, zo’n bos haar boven de neus. Maar meisje B vond Jean blijkbaar zo’n lekker ding dat de kunst haar gestolen kon worden, met meisje A erbij.

Surrealisme
In het Boijmans is men gek van surrealisme en ik heb er ook geen hekel aan, dus toog ik op zaterdag met vriendje T. naar Rotterdam. Veel babyboomers aanwezig, uitgerust met audiotours en publieksboekjes, en zogeheten weekend-vaders. Ons favoriete volk, wij zijn fan. Ik werd geplaagd door een babyboomer die mij consequent voor de voeten liep en van ieder object een foto een wenste te maken. Door de knieën en kont naar achteren, zo’n type. Ondertussen werd T. niet bepaald laaiend enthousiast van de weekendvader die met woord en veel gebaar, zijn dochter het werk van Dalí probeerde uit te leggen.
Iets verderop liep een vrouw die een werk van Man Ray ziet hangen. ‘Dat is wel een bekende naam, toch?’ Dan brandt het op je lippen om te zeggen dan Man Ray de broer is van Ban Ray, de man die  wereldberoemd is geworden met Ray Ban zonnebrillen. Houd je in, Marita, houd je vooral in!

Het duurde niet lang voordat het volgende giechelmoment zich aandiende.
Vrouw: ‘Kijk, dit is een heel abstract, surrealistisch werk.’
Man: ‘Ja, en toch zie ik er wel wat in.’
Vrouw: ‘Dat kan niet, het is abstract.’
Man: ‘Ik zag net een affiche hangen van Roussillon. Die was toch ook heel bekend?’ Yep, in het wijnschap van Albert Heijn. Het affiche waar de man op doelt, blijkt een werk van Salvador Dalí te zijn voor de Franse Spoorwegen. Toen moest ik toch wel even heel erg grijnzen. Museumvolk, ik ben er gek op!
20170304_143507