Excuses

excuus3Man en ik hadden gisteren allebei een afscheid. J. had het leuke afscheid, een borrel van een vertrekkende collega. Ik mocht helaas naar het soort afscheid waarvan maar weinig mensen gelukkig worden, namelijk een crematie. Opvallend was dat beide gebeurtenissen werden geteisterd door het Sjaak-Afhaak-Syndroom (SAS). Mensen die aan SAS lijden, zeggen eerst toe dat ze een gebeurtenis gaan bijwonen maar haken vervolgens op het allerlaatste moment af. Nu snap ik best dat je er tegenop ziet om naar een begrafenis of crematie te gaan, ik doe het liever ook niet, maar de dood volgt nu eenmaal automatisch op het leven en uit respect voor de overledene en zijn nabestaanden neem je op een fatsoenlijke manier afscheid. Ik kan me herinneren dat ik me bij een overlijden van een goede bekende aan de andere kant van de aardbol bevond en niet op tijd terug kon zijn voor de begrafenis. Aan de ene kant was ik blij dat ik alle droefenis niet hoefde mee te maken, maar aan de andere kant voelde ik me schuldig omdat ik geen afscheid heb kunnen nemen. Dus ik snap mensen niet die eerst zeggen dat ze zeker naar de crematie gaan, om zich vervolgens met allerlei vage excuses te verontschuldigen. De hond kan niet zo lang alleen thuis zijn, mijn kind is ziek (voor de 88e keer dit jaar), ik moet toch echt die trein halen, dat soort excuses.

De borrel van de collega van J. ging bijna niet door omdat opeens twee derde van het team zich afmeldde. Ook hier met van die vage excuses: ik moet mijn haar verven, mijn vriend kan niet zo lang alleen thuis zijn, ik drink liever alleen, ik krijg op vrijdag hoofdpijn, mijn kind is ziek (voor de 89e keer dit jaar), ik lust geen bitterballen, de goudviskom moet verschoond worden, op vrijdag is het altijd partnerruilavond bij ons in de straat, etc. etc. Het voordeel van zoveel afhakers is dat je er zeker van bent dat alleen de echt gezellige mensen overblijven. En dat je de bitterballen met minder mensen hoeft te delen, een win-win situatie dus. Maar toch is het knap irritant, al die afhakers en ook niet leuk voor het ‘feestvarken’. Ik heb in de nodige teams gezeten en je wist vooraf al welke mensen zich op het laatste moment zouden afmelden voor een etentje. Want het zijn altijd dezelfde mensen. Ik had gelukkig een collega die wel altijd ruim van tevoren aangaf niet te komen, omdat hij een hekel had aan sociale verplichtingen. Duidelijke taal, je wist zeker dat hij niet zou komen opdagen en daar kan ik meer mee dan met een SAS-mens.

Lieve mensen, soms moet je gewoon ‘zin’ maken, uit respect voor een feestvarken, jubilaris, overledene of nabestaande. Of zeg gewoon dat je niet komt als je het echt niet in je hebt om ‘zin’ te maken. Je hoeft er ook geen reden voor te bedenken, het woord ‘nee’ is voldoende en geeft genoeg duidelijkheid. Het aandragen van allerlei vage en bedachte excuses is een zwaktebod.
En voor de mensen met een Kortjakje-kind: ga er eens mee naar de dokter, het is niet normaal dat een kind zo vaak ziek is.