Het bankje van Suzanne

Lang geleden toen ik nog op school zat, dat moet ergens in de Middeleeuwen zijn geweest, kregen wij van de lerares Nederlands de opdracht om een songtekst te analyseren. Ze zette ons aan het werk met Suzanne van Herman van Veen. Wij pubers gingen helemaal los en probeerden de diepere betekenis van de tekst te achterhalen.
Hoe kan het dat duizenden schepen, dat zijn er best veel, voorbij gaan en het toch maar niet later werd. Was de wintertijd ingegaan?
Maar waarom zou je in die periode van het jaar gaan zitten blauwbekken op een bankje aan het water?
Maar goed, Suzanne is te gek en dan wil zo’n jongen natuurlijk wel met haar meegaan naar de overkant.
Waarom gaan ze dan niet en zitten ze maar op dat bankje pepermuntjes te vreten?
Zouden het Wilhelmina pepermuntjes zijn?
Hoezo zijn pepermuntjes tastbaar?
En waarom begint die van Veen opeens over de visser Jezus?
Hij wil ook wel met Jezus naar de overkant, maar blijft maar op het bankje zitten.
Gaat de pont niet, of zo?
Er ligt van alles in het gras en in de goot en Suzanne lacht en hij wil nog steeds met haar naar de overkant.
Want hij moet haar wel vertrouwen omdat zij zijn gedachten in haar hand houdt.
Hoe doet ze dat?
En waarom zitten ze nog steeds op dat bankje vastgeplakt?

Na 3 kwartier geworstel en met het zweet op het voorhoofd, keken wij onze lerares verwachtingsvol aan. We begrepen geen zak van die hele tekst en hoopten op een logische verklaring van het beste mens. Die had ze, volgens haar sloeg de hele tekst helemaal nergens op en was het een onzinlied. Wij waren diep geschokt, zo zonde van de tijd om met een onzinnige opdracht bezig te zijn.

Sinds die dag kan ik niet meer naar dit nummer luisteren zonder te denken dat die Herman uit z’n nek zit te lullen. Suzanne zelf heeft Herman op een gegeven moment op het bankje laten zitten, je kan ook niet eeuwig op die gast blijven wachten als je zelf graag naar de overkant wil. De pepermuntjes waren trouwens ook op. Ze is naar Tilburg afgereisd om bij die jongen van VOF De Kunst op de bank te gaan zitten. Beetje vozen, cola drinken en gestoord worden door iemand aan de telefoon die verkeerd verbonden is. Dat laatste lijkt mij onwaarschijnlijk, die klojo heeft gewoon zelf het verkeerde nummer gedraaid. Misschien was het Herman wel. Enfin, het was voorbij met de pret en Suzanne ging. Op zoek naar een andere vent met een bankje.

2 gedachtes over “Het bankje van Suzanne

Reacties zijn gesloten.