Carrousel

Woensdagavond. Het Noord Nederlands Toneel (NNT) speelt ‘Carrousel’ in de Stadsschouwburg van Amsterdam. Een fascinerend schouwspel over een dansmarathon. Dansen totdat je er (dood) bij neervalt. Waarom doen mensen aan zo’n marathon mee en, belangrijker, waarom kijken andere mensen graag naar die ellende? Want een ellende is het. Mijn buurvrouw van de avond zei na afloop dat het op een gegeven moment wel wat ongemakkelijk werd, het kijken naar mensen die aan het einde van hun latijn zijn, maar toch blijf je zitten omdat je wilt weten wie als eerste ter aarde stort. Plaatsvervangend lijden, noemde Sander Janssens het.  Mensen zoals ik lijden inderdaad mee, ik voelde de vermoeidheid van de dansers, maar het gros van de bevolking is toch meer van het leedvermaak. Kijk maar naar de hoge kijkcijfers van al die reality-programma’s. De meeste mensen die naar dergelijke programma’s kijken, lijden niet mee maar vinden het geweldig als iemand op z’n bek gaat, de sloerie uithangt of in emotioneel gejammer uitbarst. Ik vind het zonde van mijn tijd om naar dergelijke programma’s te kijken.

Nu heb je verschillende reality-programma’s, namelijk de spelvariant en de platvloerse meekijkvariant. In de 1e categorie zitten programma’s als Boer zoekt vrouw, Peking Express en Wie is de mol. Mij kan het totaal niet boeien, maar hele volksstammen zitten aan de buis gekluisterd en met mede-Molmalloten, -Pekingeenden en -Boerhoeren wordt het programma uitgebreid geëvalueerd. Waar ik dan ook weer niets van snap, hoewel ik de verzameling Twitter-berichten over Boer zoekt vrouw wel altijd hilarisch vind. Niet vanwege het leedvermaak, sommige mensen zijn gewoon uiterst grappig op Twitter.
Van de 2e categorie vraag ik me af waarom iemand daaraan mee wil doen en waarom iemand anders daar überhaupt naar wil kijken. Denk bijvoorbeeld aan Temptation Island en Oh oh Cherso, met als spin off Barbie. Platvloerser kan haast niet. Iemand biechtte laatst op dat als zij zichzelf eventjes  helemaal wilde uitschakelen, ze weleens naar Barbie keek. Omdat het een hersenloos programma is, waarbij je niet na hoeft te denken. Als ik mezelf wil uitschakelen, ga ik op bed naar het plafond liggen gluren. Van Barbie zou ik eng gaan dromen. Kans is groot dat ik sowieso over dit onderwerp ga dromen, nu ik erover heb geschreven. Iets in de trant van Barbie op een mollenkwekerij alwaar zij de aanwezige boerenknechten een voor een afwerkt onder een palmboom. Zoiets. Kunnen we een nieuw programma van maken: ‘Barbie gaat de boer op’.