Feminist

Ligt het aan mij of is men in de media de laatste tijd heel erg veel bezig met feminisme? Volgens mij gingen de sluizen (weer) open op het moment dat het fenomeen ‘manspreading’ op het toneel verscheen, met dank aan de gemeente Madrid die het mannen verbiedt om wijdbeens te zitten in het openbaar vervoer. Een groep feministen had hier last van, want dat wijdbeens zitten is een duidelijk teken van mannelijke dominantie. En ik altijd maar denken dat het gewoon lekkerder zit voor zo’n man, ik kan me zo voorstellen dat je de boel dan even fijn de ruimte kan geven. We mogen blij zijn dat de man niet heel blijmoedig ook nog zijn hand in zijn broek steekt. Maar goed, als je er naast wil gaan zitten, kan je ook vriendelijk vragen om wat plaats te maken. Op het bankje, niet in zijn broek. Alsof vrouwen nooit veel ruimte in beslag nemen in de openbare ruimte. Ik kom ze toch regelmatig tegen in de trein, met 20 tasjes van de Primark om zich heen gestald. Klim daar maar eens overheen.

Oké, dan heb je dus vrouwen die zich boos maken over mannelijke dominantie, vervolgens krijg je een man die zich feminist noemt, maar vindt dat vrouwen meer naar mannen moeten luisteren en daar zijn andere man/vrouw-feministen het weer niet mee eens. En zo ligt iedereen met elkaar overhoop en ondertussen verandert er geen ene malle moer. Wat feminisme betekent kan iedereen opzoeken, voor mij betekent het gelijkwaardigheid, vrijheid, respect en zelfbeschikking. Dat geldt trouwens niet alleen voor man-vrouw, maar ook voor religie, seksuele geaardheid, huidskleur, ras en afkomst. Maar laat ik het voor nu bij feminisme houden. Kijk, ik vind niet dat ik naar mannen moet luisteren. Ik luister alleen naar mensen die iets zinnigs te melden hebben. Ik vind wel dat er, zichzelf feminist noemende, vrouwen zijn die erg zeuren en ook niet staat zijn om andere vrouwen te respecteren. Neem alleen maar het gezeik dat Emma Watson over zich heen kreeg toen er een mooie foto van haar verscheen. Want half ontblote borsten betekent dat je geen feminist kan zijn. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op en is nog maar één voorbeeld van hoe sommige vrouwen hun denkbeelden aan anderen wensen op te dringen.

Een ander punt dat mij stoort in de discussie is dat vrouwen (terecht!) gelijkwaardig willen worden behandeld, maar het vervelend vinden als er ook dezelfde eisen aan vrouwen worden gesteld als aan mannen. Zoals nu bij de fitheidstest voor brandweerlieden. ‘O verdorie, ik haal die test niet. Maar ja, ik ben een vrouw en ben anders gebouwd dan een man, dus dit is niet eerlijk.’ Het spijt me, maar als er brand uitbreekt in mijn appartementencomplex dan schiet het niet heel erg op als een lid van de brandweer niet verder dan de 6e etage de trappen op kan komen. Ik woon op de 8e en ik wil gewoon gered worden door een heel fit iemand. Man óf vrouw, het zal me werkelijk een rotzorg zijn, je hebt die test maar te halen.

Natuurlijk zijn er nog veel mannen op deze aardkloot aanwezig die vinden dat een vrouw onderdanig hoort te zijn en vooral moet plaatsnemen achter het aanrecht. Mannen die seksuele intimidatie en geweld heel normaal vinden. Mannen die bij het minste of geringste roepen dat een vrouw maar verkracht moet worden. (wat zegt dat eigenlijk over deze mannen?) Iedere dag zien we dit soort shit in het nieuws verschijnen en ik denk ook niet dat dit soort gedrag uit te roeien is. Maar wij vrouwen mogen weleens beter ons best doen om elkaar te ondersteunen, in plaats van elkaar af te zeiken.
In de Volkskrant van vandaag stond een artikel over Carolee Schneemann en daarin stond het volgende:

Het hedendaagse feminisme is reactief, het reageert op incidenten, bevindt zich vaak veilig online en is erg bezig met zelfbeeld…. Geen reactie, maar actie. Niet alleen petities tekenen of verontwaardiging rondpompen in je Facebook-bubbel, maar voordoen hoe je het wél graag wil. Niet piepen over manspreading, maar doodgemoedereerd zélf wijdbeens in de tram gaan zitten. ‘Rechtvaardig jezelf NOOIT, doe wat je voelt, carry it strongly yourself’, luidde het slot van de tekst die Carolee Schneemann 42 jaar geleden uit zichzelf tevoorschijn trok. Wie doet zoiets vandaag?

En meer woorden wil ik aan dit onderwerp niet vuil maken.

cartoon-feminisme @Malcolm Evans (2011).jpg

©Malcolm Evans

 

 

 

Bejaard

oudIk ben zelden op een vrijdag in Amstelveen maar die keren dat ik er wel op die dag rondhuppel, is het me opgevallen dat het Stadshart wordt overspoeld met bejaarden. Het gehele winkelcentrum is volledig onbegaanbaar vanwege schuifelende oudjes, al dan niet uitgerust met een rollator, en rondcrossende scootmobiels. Voor alle duidelijkheid, ik heb geen hekel aan oude mensen. Ik ken hele leuke oude mensen, zoals bijvoorbeeld mijn ouders. Of mijn schoonouders. Of een enkele neef die al de AOW-leeftijd heeft bereikt. Maar ik heb enorm de pest aan winkelen en als ik dan toch iets moet kopen, wil ik wel graag opschieten. En dat kan dus niet dankzij de rollatorbrigade en scootmobielmaffia.
Ik heb geen idee waarom het alleen op vrijdag zo druk is met bejaarden. Vanwege de markt? Maar die is er op andere dagen ook. Of hebben ze een toegangsverbod op de andere dagen vanwege de overlast die deze hangouderen veroorzaken? Want ze hebben het wel heel erg gezellig met elkaar op de vrijdag, in de gangpaden van de Hema. Alsof het niet gezellig is tijdens de wekelijkse bingoavond in Huize Heteindisnabij of bij de sjoelcompetitie ‘Schuif-m-erin-nu-het-nog-kan’ in het buurtcentrum. Ze mogen het echt wel gezellig hebben samen, maar liever niet in mijn tijd.

Kijk, ik weet ook wel dat de kans aanwezig is dat ook ik ooit eens in een bejaarde zal transformeren, met de daarbij behorende problematiek. Ik ben nu al krakkemikkig en als ik enigszins op mijn moeder lijk, wordt dat alleen maar erger. Moeders heeft sinds een tijdje uit noodzaak een stoere rollator in de berging staan, het is een heel handig ding dat je ook kunt opvouwen. Mijn vader vindt het alleen lastig om de rollator achter in de auto te krijgen, maar mijn wederhelft heeft voor dat probleem al een oplossing aangedragen. ‘Je koopt een aanhanger en dan ze je ma met haar rollator gewoon vast met spanbanden. Je moet haar dan wel dwars neerzetten, anders krijgt ze vliegjes in de mond.’ SMACK!!! Ma is dan wel niet meer zo snel, maar ze kan nog aardig hard meppen. Weet J. nu uit ervaring.

Minnaar

Sinds ik doordeweeks geheel manloos woon, krijg ik met enige regelmaat de vraag of ik al een minnaar heb. Met name mannen blijken dit graag te willen weten, geen idee waarom. Misschien vinden ze het een spannend idee, zo’n vrouw alleen in de grote stad en kunnen ze het zich eigenlijk niet voorstellen dat een vrouw überhaupt zonder een man kan leven. De wens is de vader van de gedachte, zoiets.  Of het is een verkapte sollicitatie, wat ik niet mag hopen. (sorry heren)
Nu ben ik best wel kieskeurig en is het nog niet in mij opgekomen om een minnaar aan te schaffen. Maar het onderwerp zet je wel aan het denken en na een paar glaasjes wijn leek het mij een goed plan om een wensenlijstje op te gaan stellen, voor het geval dat ik opeens tegen een potentiële kandidaat aanloop. En omdat er heel veel woorden op minnaar rijmen, is het een heel slecht gedicht geworden. Echt héél slecht. Omdat het kan. Het lag niet aan de wijn. Denk ik.

Gezocht: een minnaar
Het liefst een onweerstaanbaar exemplaar
jong, atletisch en niet al te zwaar
met veel, weinig of geen haar
en het mag best wel een beetje onvoorspelbaar
zoals het trimmen van zijn schaamhaar met een betonschaar
Niet bang voor een beetje gevaar, mijn aanstaande minnaar

Heb geen bezwaar tegen een kunstenaar of Hongaar
maar liever geen saaie ambtenaar of bedelaar
ik hoef er ook niet mee naar het altaar
we blijven heel fijn een niet-echtpaar
hopelijk is hij onvermoeibaar onverzadigbaar
en altijd voor mij beschikbaar

Is deze  man voor mij onbereikbaar
en blijft mijn verlangen onvervulbaar
hij is onvindbaar maar mij nu al dierbaar
die ene ware minnaar

Nu moet ik mijn man nog informeren over de plannen. Ik kan ook wachten met vertellen totdat die minnaar-man eindelijk eens een keer komt opdagen. Want hij laat aardig op zich wachten, op tijd komen is niet zijn sterkste kant. Niet al te letterlijk nemen trouwens, dat op tijd komen. Maar misschien is hij gekidnapt door een verwarde vrouw en zit hij nu ergens vastgeketend in een huisje. In de Ardennen of het Buda-gebergte. Dat kan natuurlijk ook nog. Het is dat ik niet weet wie het is, anders zou ik meteen een reddingsactie op touw zetten. Of ik selecteer gewoon een andere minnaar,  zo dierbaar is die gast me nu ook weer niet. Hij zoekt het maar uit met die verwarde heks, had ie z’n betonschaar maar mee moeten nemen. 

single-taken-who-cares-im-awesome-quote-1

Durf te vragen

slotenmaker

Durf te vragen … ©Hein de Kort

Ik ben geen fan van Facebookgroepen, maar met dank aan de site van De Beste Social Media heb ik een hele leuke groep gevonden, namelijk Amsterdam Durft te Vragen. De Beste Social Media had een aantal leuke vragen van de groep verzameld, die in sommige gevallen bijzonder hilarisch waren. Een dame wilde bijvoorbeeld graag weten waarom de meeste mannen linksdragend zijn, aangezien bij baby’s van het mannelijke geslacht het desbetreffende onderdeel geen enkele voorkeur voor een kant lijkt te hebben. Daar ga je dan toch wel over zitten nadenken, hoewel het mij eerlijk gezegd nog nooit is opgevallen hoe mannen de boel ordenen in hun broek. Zou ook gek zijn, als ik mijn hoofd steeds op kruishoogte zou houden. ‘Hé, je hebt pepermuntjes in je linkerbroekzak. Lekker, mag ik er eentje? O, is dat geen rolletje pepermunt…’ Zou toch gênant zijn. Maar goed, met enig logisch nadenken en gewoon vragen aan een vent, is de enige verklaring dat de meeste mensen rechtshandig zijn. Als de boel naar links wijst, is het gemakkelijker uitpakken als je rechtshandig bent. Dat dus.

Jullie begrijpen vast wel dat ik meteen lid ben geworden van die groep. En man, wat is het verslavend.  Ik doe enthousiast mee bij het beantwoorden van zinnige vragen. Denk daarbij aan het spuien van ideeën voor een low-budget vrijgezellenfeest, adressen van fijne restaurants en cafés in de stad of het geven van informatie over het inschrijven bij een gemeente.  Ik moet wel zeggen dat sommige mensen bijzonder lui zijn, want veel antwoorden kan je gewoon googelen.
Andere vragen en antwoorden lees ik graag, zoals:
Wat zijn dit voor rare dingetjes op mijn plant? Luis!
Wat is dit voor een kapot kabeltje aan mijn scooter? De remkabel, meid.
Kan een rompertje voor mannen? Nee.
Waarom zingen de vogels nog? Eh…..
Wat is dit voor een eng beest in mijn tuin (foto toegevoegd van een insect)? Ieuw, bah!

Wat ook heel fijn is aan de groep, is dat ik de stad beter leer kennen. Ik weet nu welke garagehouders onbetrouwbaar zijn, waar ik het beste mijn wimpers kan laten verven, wie klusjes uitvoert voor een gering bedrag, waar je flessentassen koopt en wie goed pianoles kan geven. Niet dat ik een garagehouder zoek of van plan ben om pianolessen te gaan volgen, het is gewoon handig om te weten.
Maar lieve mensen, ik moet nu echt afronden anders mis ik de zoektocht naar het beste recept voor satésaus. Bye!

Het Achterhuis

Na een weekje Barcelona was het hoog tijd om eens toerist in eigen land te gaan spelen. Reisdoel: het Anne Frank Huis in ‘mijn eigen’ Amsterdam. Met meer dan een miljoen bezoekers per jaar, waarvan zo’n  90% uit het buitenland afkomstig is, moet je ruim van tevoren een kaartje voor een specifiek tijdstip bestellen. Toen ik twee maanden geleden mijn kaartje bestelde, was de eerstvolgende bezoekmogelijkheid op 2 juni om 11 uur.  Het laatste kaartje voor dat tijdstip was voor mij.

Afgelopen vrijdag was ik ruim op tijd aanwezig op de Prinsengracht. Ik kom niet graag te laat en ik moet ook altijd eerst de situatie ter plekke bestuderen. Waar is de ingang? Waar begint en eindigt de rij? Is er per tijdslot een aparte rij? Waar is het toilet? Dat soort dingen. Al gauw bleek dat de medewerkers van het museum de juiste mensen op het juiste tijdstip in die ene rij wisten te dirigeren. Daarnaast moesten ze aan menig toerist uitleggen dat men alleen naar binnen kan met een vooraf besteld kaartje op het internet. (men kan wel vanaf half 4 in de rij gaan staan en dan hopen dat je alsnog het museum kan bezoeken)

Om 11 uur mocht ik plaatsnemen in de rij. Langs de gracht stond een man met 2 oranje huurfietsen danig in de weg van het overige verkeer. Al gauw bleek dat zijn hyperactieve vrouw al vooraan in de rij stond, terwijl hij de fietsen nog moest parkeren. Wat niet ging, met aan elke hand een fiets die hij tussen de overige fietsen moest zien te proppen. Zijn vrouw besloot de rij te verlaten om hem een beetje te helpen met het stallen van de fietsen. Geen Nederlanders, dat werd al gauw duidelijk. Haar fiets stond, hij was nog aan het worstelen met het slot van zijn fiets en zonder op hem te wachten, stapte zij met  driftige armbewegingen terug op haar plek in de rij. Man had eindelijk de boel op slot en strompelde zo snel als hij kon, hij was slecht ter been, naar zijn vrouw. Moest ‘ie met dat manke been ook nog over een ketting klimmen. Ik vond het een boeiend begin van de dag.

Eenmaal binnen bleek het toilet zich direct na de ingang te bevinden. Heel efficiënt als je lang hebt moeten wachten in de rij. Dan het museum in. Mooi opgezet, met een verplichte looproute want dat kan niet anders. Met een grote groep mensen verwacht je dat het dringen is in de kleine ruimten, maar dat was niet het geval. De buitenlandse toeristen bleven keurig in de rij staan wachten om een andere kamer te kunnen betreden. Als er gesproken werd, was dat op zachte toon. Respectvol, anders kan ik het niet noemen. Maar dan is er toch altijd weer een Nederlander in de buurt die de boel verpest. Ik stond in de deuropening op mijn beurt te wachten om het volgende kamertje binnen te kunnen gaan. De stilte in de ruimte werd onderbroken door een Nederlandse oma die haar kleinkinderen snel door de kamers wilde leiden. Een van de kinderen vroeg nog of er niet gewacht moest worden op opa, maar dat was niet nodig omdat die man alles goed wilde lezen en bekijken. Oma wilde snel het museum uit en ik stond blijkbaar in de weg, want ze stond met haar grote handtas tegen me op te rijden in de deuropening. Ik houd er niet van als iemand ongevraagd tegen me op staat te rijden. Dus ik bleef staan, ik kon ook geen kant op trouwens, en stond extra lang te treuzelen op het moment dat ik wel verder kon lopen. Oma stampte met de kinders in het kielzog langs mij heen, duwde en passant nog wat buitenlanders aan de kant en ging richting uitgang.

Eenmaal buiten zie ik oma op een bankje zitten bij de Westerkerk en ik hoor haar tegen opa zeggen: ‘Als ze eens wat minder mensen naar binnen zouden laten, dan kan je veel sneller door dat huis lopen.’
Beste oma, misschien is het juist de bedoeling dat je met veel mensen samengepakt in zo’n kleine ruimte staat. Zonder meubels voelt het al benauwend aan, dus stel je eens voor hoe dat voor die 8 mensen moet zijn geweest. Twee jaar lang ondergedoken. Stil moeten zijn, niet naar buiten mogen, elkaar niet kunnen ontlopen. Vreselijk. De 2e Wereldoorlog was afschuwelijk, net als al die andere oorlogen. Oorlogen die er nog steeds zijn, met dezelfde vreselijke gevolgen.  Ik denk niet dat uw kleinkinderen een educatieve ochtend hebben gehad. Ze hadden u beter thuis kunnen laten en samen met opa het Achterhuis kunnen bezoeken, misschien dat ze dan beter hadden kunnen begrijpen onder welke omstandigheden een kind als Anne heeft moeten leven en hoe een stomme ideologie een einde aan haar leven, en aan dat van vele anderen, heeft gemaakt. Ideologieën die vandaag de dag nog steeds groepen mensen het leven kosten. De geschiedenis herhaalt zich. Voortdurend.

PS Je wilt een leuke blog schrijven over toerisme in eigen land en eindigt dan toch met een onaangenaam onderwerp als de oorlog. Gek hoe dat werkt met schrijven.