Badge

Op een enigszins zonnige woensdagmiddag fietste ik op een NS-fiets met terugtraprem naar het Vredespaleis in Den Haag. Voor alle duidelijkheid: mijn fietstocht startte bij het Centraal Station van onze Residentiestad, alwaar ik zo’n mooie blauw-gele fiets mocht uitzoeken.  Eerst wennen aan die enge terugtraprem en het abrupt tot stilstand komen, om er vervolgens achter te komen dat ik het zadel niet goed had vastgezet. Ik wilde linksaf slaan, draaide de billen naar rechts (dat gaat automatisch) en het zadel draaide alvast mooi naar de juiste richting. Geloof me, dat fietst niet lekker. Enfin, zadel vastgezet en rustig mijn weg vervolgd naar het Carnegieplein.

Ik was ruim op tijd aanwezig voor de rondleiding en kreeg een mooie badge uitgereikt die ik zichtbaar moest dragen van de dame van de informatiebalie. Het duurde niet lang of de eerste bejaarde dame sprak mij aan.
‘Mevrouw, mag ik u wat vragen?’
‘Natuurlijk mag u dat.’
‘Waar moet ik mij zo meteen melden voor de rondleiding van 1 uur?’
‘Ik vermoed bij de ingang hier rechts, maar dat zal de dame bij de informatiebalie beter weter dan ik.’
‘Oooh, u werkt hier niet. Nou, u ziet eruit alsof u hier werkt hoor!’
Ik geef toe dat ik mijn mooiste, want nieuwste, rok aanhad dus ik snapte de verwarring wel. Daarna ben ik nog een paar keer aangesproken en heb ik mensen uitgelegd hoe het kluisjessysteem werkt en verteld of men al dan niet zonder kaartje de tuinen kon bezoeken. En dat allemaal vanwege die badge. De sociologen onder ons weten hoe het werkt; iemand in een net pak boezemt meer vertrouwen in dan iemand die eruitziet als een zwerver. Terwijl zo’n pak een enge crimineel kan zijn en de zwerver een betrouwbare lieverd. Ooit erbij stilgestaan hoe vaak je in de trein je Ov-kaart gedachteloos afgeeft aan een meneer of mevrouw waarvan je denkt dat het de conducteur is? Terwijl de kans groot is dat je de conducteur naderhand niet meer kan identificeren? ‘Eh ja, het had een blauw pak aan met, volgens mij, zo’n geel NS-logo ergens. Hij had ook een scanapparaat bij zich.’ Dat dus. Er is een reden dat criminelen zich graag verkleden als politieagent of pakketbezorger.

Maar goed, ik ben geen crimineel en heb geen kluisjes leeggeroofd in het Vredespaleis. Wat gemakkelijk had gekund, want ik mocht rustig meekijken bij het intoetsen van de pincode. De mens is te goed van vertrouwen.

De rondleiding in het Vredespaleis is trouwens een absolute aanrader. Prachtig gebouw met een interessante geschiedenis. Meer informatie: zie de website van het Vredespaleis.

badge2

De bewuste badge