Diversiteit

Een maand of twee geleden las ik een stuk over diversiteit. Etnische diversiteit in de damesbladen, om precies te zijn. De modellen in die bladen zijn voornamelijk blank en daar kunnen vrouwen met een andere etnische achtergrond zich moeilijk in herkennen. De discussie ging (terecht) over huidskleur, maar kunnen we het ook even hebben over lichaamsvormen? Want ik herken me niet in lange, dunne vrouwen. Ik zit nu in zo’n blad te bladeren en zie een skinny bitch in haar blote kont op de foto staan. Zo’n kont zonder putjes. De begeleidende tekst luidt: rok à €490. Rok, welke rok?! Blijkt het scharminkel een nauwelijks zichtbare rok voor haar lichaam te houden. Twee pagina’s verderop diezelfde blote kont, maar nu heeft ze een blouse à €169 aan de borstjes geklemd. Toe nou zeg, als je een rok en blouse wilt verkopen, trek die zooi dan gewoon aan. Maar nee, een onzichtbaar kledingstuk verkoopt blijkbaar beter als je een naakte spillebeen op de foto zet. Heel deprimerend vind ik dat en ik hoop dat die bips gefotoshopt is, anders heeft het leven voor het gros van de vrouwen totaal geen zin meer.

Hoewel het tegenwoordig in is om ‘curves’ te hebben, oftewel bovenmatig aanwezige rondingen, de ronde vrouw zie je niet in de modebladen te verschijnen. Schandalig, aangezien de vrouw in verschillende vormen voorkomt. Oké, soms komt er wel een forse vrouw in beeld maar dan is er sprake van een makeover in een damesblad.
‘Dit is Tineke. Zij is 56 jaar en 98,3 kilo schoon aan de haak. Tineke heeft zichzelf teruggevonden na een heftige scheiding van een dominante man. De laatste jaren heeft ze niet goed voor zichzelf gezorgd, waardoor haar vel enorm is opgerekt dankzij een dieet van frietjes met mayo en frikandel speciaal. Haar kinderen Sjermeen, Zwetslana en Roeben willen hun moeder eens in het zonnetje zetten en de redactie van Bjoetie werkt hier graag aan mee. Ons makeoverteam werkt met biologische producten van BlaBlaCosmetics.’
Vervolgens zie je foto’s van Tineke die een kort pittig kapsel krijgt aangemeten en strak in de plamuur wordt gezet. Daarna wordt ze in een jurk met bloemetjesmotief of etnische print gehesen. Lekkere blije lach erbij en dan vraag ik me af of ze zichzelf nu elke dag zo mooi gaat plamuren. En of ze het advies van het makeoverteam opvolgt om vooral te gaan sporten. Dieetje erbij van gestoomde groenten en Tineke zit weer lekker in haar vel. Ik geloof er niets van, Tinus zit gewoon zonder make-up en met vettige haartjes in haar joggingpak op de bank.
Als ik dit zo teruglees, lijkt het me beter dat de rondere vrouw zich niet meer laat verleiden tot zo’n makeover-programma. Want ook hiervan schiet ik een depressie.

Gelukkig volg ik op Instagram een aantal accounts waarin de curvy vrouw volledig tot haar recht komt. Prachtige zelfbewuste vrouwen die mij in ieder geval een goed gevoel over mezelf geven. Mijn rondingen mogen er ook zijn. En als ik een moment heb van ‘bah-wat-ben-ik-toch-een-kleine-prop-met-een-dikke-kont’ , dan kijk ik gewoon naar foto’s op Instagram en dan vraag ik me af wat ik toch te zeuren heb. Ik mag er zijn, net als iedere andere vrouw. Nu nog de (Nederlandse) modebladen ervan overtuigen dat het niet verkeerd is om meer diversiteit te hanteren. Wat meer vrouwen als Ashley Graham in onze bladen, please!

21827020_169968250228128_8775570199588896768_n(1).jpg

©Ashley Graham

 

Vreemdgaan

Het ondenkbare is gebeurd. Altijd gedacht dat mij dit nooit zou overkomen, maar zelfs voor een nuchtere Groningse kan de verleiding soms toch te groot zijn. En Amsterdam zit vol met verleidingen. Je bent doordeweeks een happy single, die weleens een weekendje niet naar Groningen gaat en dan ga je gekke dingen doen. Wat mezelf nog het meest verbaast, is dat ik opeens een voorliefde voor Brazilianen heb ontwikkeld. Ik heb altijd een voorkeur gehad voor horkerige doch lieve Nederlandse mannen en vond iedere Zuid-Europese of Zuid-Amerikaanse man een gladjakker. Kreeg spontaan jeukaanvallen van die charmeurs. Dus waar is het precies misgegaan? Is het de taal, het zangerige Portugees, of het ritmegevoel van de Braziliaan? Of vind ik het stiekem best fijn om in de watten te worden gelegd? Door maar liefst drie Brazilianen tegelijk? Echt, ik moet toegeven dat ik nog nooit zo lekker gemasseerd. Week werd ik helemaal toen er in schattig Engels tegen me werd gezegd wat het vervolg van de wattensessie zou zijn.
‘He will give you a blow dry. Do you want it straight or wide?’
‘Wide?’
‘Yes, volume.’
‘Hell yeah, let’s go wide with the blow dry!’

Echt, ik ben helemaal verliefd op mijn Braziliaanse kappers. Ook al voel ik me enorm schuldig dat ik geen afspraak heb gemaakt bij mijn Groningse kapper. Een man waar ik al meer dan 25 jaar lief en leed mee deel. Ik kan hem toch nooit vertellen dat ik vreemd ben gegaan? Dat ik hem zomaar aan de kant heb geschoven voor de eerste de beste Braziliaan die op mijn pad kwam? Maar mijn haar had inmiddels model ‘vogelnest-met-grijze-plukken’ aangenomen en aangezien ik het weekend in Amsterdam zou blijven, had ik echt geen andere keus. Ik hoopte een beetje op een fiasco, zodat ik weer kon terughollen naar P.. Nee dus. Lieve mensen, die Brazilianen, die zorgvuldig mijn haar hebben geverfd en die tijdens het haren wassen (3x!) een lekkere hoofdmassage gaven. Die mijn haar leuk in model hebben geknipt, zonder me een ‘modelletje’ op te dringen en die als kersje op de taart met een fijne blow dry kwamen aanzetten. (oftewel, föhnen)
Over een maand of 2 zal ik weer eens naar de kapper moeten en ik word er nu al zenuwachtig van. Want, keer ik terug naar P. of ga ik door met mijn Braziliaanse affaire? Kan er nog even over nadenken en ondertussen hoop ik dat P. dit niet leest.

Foto

Ik snap nooit dat mensen zich graag laten fotograferen, ik sta meestal ronduit beroerd op een foto. De beste foto’s van mij zijn dan ook de foto’s waar ik niet op sta. Op mijn Instagramaccount zul je  ook geen selfies aantreffen, ik wil mijn volgers geen hartverzakking bezorgen. Helaas wil het weleens gebeuren dat anderen het ‘leuk’ vinden om een foto van mij te maken. Gebeurde vroeger nauwelijks omdat men dan een camera mee moest zeulen, maar tegenwoordig heeft bijna iedereen een smartphone en wordt er op ieder onmogelijk moment foto’s van alles gemaakt. En soms heb je dan de pech dat je ergens in beeld verschijnt. Zo ook gisteravond. Je zit gezellig te eten met collega’s (alweer? ja, alweer!) en de kudde begint massaal te fotograferen. Dat is nog niet zo erg, maar sommige pretletters gaan die foto’s delen in groepsapps en dan ook nog eens in van die groepen waar jij geen deel van uitmaakt. Zo is er een foto van mij gefabriceerd waar ik met weggedraaide ogen, doorgelopen mascara, zes onderkinnen en twee rimpelige hangwangen op sta. En die is rondgestuurd in een, mij onbekende, groepsapp. Mocht iemand het in zijn hoofd halen om die foto verder de wijde wereld in te helpen, dan hoop ik dat die persoon zijn testament heeft opgemaakt. Ik weet je te vinden!
Nu is er ook een foto gemaakt waar ik, samen met een lieve collega, best leuk in beeld ben gebracht. Hoewel ik bij het bestuderen van de foto tot de ontdekking ben gekomen dat ik beschik over een hamsterwang. Je kent het wel, zo’n wang waar het volledige Amazonegebied in past. Ook eekhoorns kunnen dergelijke wangen fabriceren door zes miljoen eikeltjes in de bek te proppen. Zo’n wang heb ik dus. Nu overweeg ik plastische chirurgie of de aanschaf van een niqab. Het huis niet meer uitkomen, is ook een optie. En dan vraagt men zich af hoe het komt dat er zoveel eenzame mensen bestaan. Lijkt me duidelijk, zo’n smartphone maakt meer kapot dan je lief is.

eekhoorn1

Sushi

Even wat opbiechten: sushi-restaurants bungelen onderaan mijn lijst met plekken waar man en ik graag naar toe gaan om een hapje te eten. Oftewel, wij gaan niet naar de Japanner. Ik snap dan ook nooit de oeh’s en ah’s van anderen zodra er zo’n in zeewier verpakte rijstklomp voorbijkomt. In de rijstklomp zit dan ook nog iets vissigs of een onduidelijk stuk groenvoer verstopt. Begrijp me niet verkeerd, ik lust het wel maar ik vind sushi gewoon niet spannend. Desalniettemin bevond ik mij donderdagavond met collega’s bij onze huis-Japanner. Huis-Japanner omdat het restaurant ongeveer naast ons kantoor staat, lekker praktisch dus. Best een gezellige plek, niets mis mee. Drankje besteld en dan begint het gedoe met de bingokaart. Kennen jullie dat? Dat je zo’n kaart op tafel hebt liggen en dat je met een zelf meegebrachte pen moet aangeven wat je wilt hebben? Per ronde? En dat je per deelnemer per ronde 4 gerechtjes mag bestellen? En dat de boel dan in etappes op tafel wordt gezet en dat geen mens meer weet wat hij precies heeft besteld, behalve als het de patat is? En dat je dan met de plaatjes op de menukaart probeert te achterhalen wat er nou precies op tafel staat en iemand gaat aanwijzen die dat gerecht heeft besteld? En die dat dan gaat ontkennen?
‘Nee, dit is echt de 67. Die had jij toch?’
‘Zou kunnen. Maar dat is toch geen tempura tonijn?’
‘Jawel, kijk. Lijkt echt wel op de foto. Opeten, anders kost het ons € 2 extra.’
‘Ik hoef niet, eet jij het maar op.’
Gezelligheid troef, dat hele sushi-gebeuren. De schaaltjes gaan 6x de tafel rond totdat er toch eindelijk iemand zo vriendelijk is om de boel op te eten. En dan heb ik het hier nog over de 1e ronde. Je mag maximaal 5 rondes de bingokaart invullen. Hel op aarde, echt. Het zou toch zoveel gemakkelijker zijn als ze gewoon een grote schaal met verschillende sushi op tafel zouden zetten, zonder dat je zo’n stomme bingokaart moet invullen. Geloof me, als je mensen niet de keuze geeft, dan eten ze alles. Tenzij het van die pietluttige eters zijn. ‘Ik zie iets groens. Ik eet nooit groen, dat is zo niet mijn kleur.’ Ook heel irritant trouwens, dat soort mensen. Maar goed, ik wil de volgende keer gewoon een tafel vol hapjes hebben. Tapas of mezzes, het maakt me niet uit. Zolang het maar geen sushi is. Oké?

sushi1