Sushi

Even wat opbiechten: sushi-restaurants bungelen onderaan mijn lijst met plekken waar man en ik graag naar toe gaan om een hapje te eten. Oftewel, wij gaan niet naar de Japanner. Ik snap dan ook nooit de oeh’s en ah’s van anderen zodra er zo’n in zeewier verpakte rijstklomp voorbijkomt. In de rijstklomp zit dan ook nog iets vissigs of een onduidelijk stuk groenvoer verstopt. Begrijp me niet verkeerd, ik lust het wel maar ik vind sushi gewoon niet spannend. Desalniettemin bevond ik mij donderdagavond met collega’s bij onze huis-Japanner. Huis-Japanner omdat het restaurant ongeveer naast ons kantoor staat, lekker praktisch dus. Best een gezellige plek, niets mis mee. Drankje besteld en dan begint het gedoe met de bingokaart. Kennen jullie dat? Dat je zo’n kaart op tafel hebt liggen en dat je met een zelf meegebrachte pen moet aangeven wat je wilt hebben? Per ronde? En dat je per deelnemer per ronde 4 gerechtjes mag bestellen? En dat de boel dan in etappes op tafel wordt gezet en dat geen mens meer weet wat hij precies heeft besteld, behalve als het de patat is? En dat je dan met de plaatjes op de menukaart probeert te achterhalen wat er nou precies op tafel staat en iemand gaat aanwijzen die dat gerecht heeft besteld? En die dat dan gaat ontkennen?
‘Nee, dit is echt de 67. Die had jij toch?’
‘Zou kunnen. Maar dat is toch geen tempura tonijn?’
‘Jawel, kijk. Lijkt echt wel op de foto. Opeten, anders kost het ons € 2 extra.’
‘Ik hoef niet, eet jij het maar op.’
Gezelligheid troef, dat hele sushi-gebeuren. De schaaltjes gaan 6x de tafel rond totdat er toch eindelijk iemand zo vriendelijk is om de boel op te eten. En dan heb ik het hier nog over de 1e ronde. Je mag maximaal 5 rondes de bingokaart invullen. Hel op aarde, echt. Het zou toch zoveel gemakkelijker zijn als ze gewoon een grote schaal met verschillende sushi op tafel zouden zetten, zonder dat je zo’n stomme bingokaart moet invullen. Geloof me, als je mensen niet de keuze geeft, dan eten ze alles. Tenzij het van die pietluttige eters zijn. ‘Ik zie iets groens. Ik eet nooit groen, dat is zo niet mijn kleur.’ Ook heel irritant trouwens, dat soort mensen. Maar goed, ik wil de volgende keer gewoon een tafel vol hapjes hebben. Tapas of mezzes, het maakt me niet uit. Zolang het maar geen sushi is. Oké?

sushi1