Een kerstverhaal

Kennen jullie de radioreclame van ‘Radio raakt’? Het is de enige radioreclame waar ik elke keer weer aandachtig naar luister. Dat is ook de bedoeling, want de makers willen het publiek graag laten weten wat een goede radioreclame kan doen voor een bedrijf. Voor de mensen die de reclame niet kennen een korte samenvatting: Een man rijdt in een auto. Plots zit er een Française naast hem, die zwoel tegen hem ‘vite chéri, vite’ zegt. In plaats van een stel vervelende kinderen op de achterbank, liggen er 2 koffers achterin. Vol met geld.  Ze zet nog even romantische chanson op om de stemming te verhogen, terwijl zij door de regen wegsnellen van een plaats delict. De boodschap van de reclamemakers: ‘en zo bent u in 45 seconden veranderd van een gewone automobilist in een man op de vlucht.’
Fout! Deze automobilist is in luttele seconden veranderd in een gevaar op de weg. Want deze gewone man hoort opeens een Française in zijn oor hijgen en hij slaat subiet aan het fantaseren wat die sexy dame allemaal voor zwoele dingen met hem kan doen. Of wat voor spannende dingen hij met haar gaat uitspoken. Kortom, afgeleid en de kans is groot dat hij een ongeluk veroorzaakt vanwege een erotiserende radioreclame.

De realiteit voor de gewone man is natuurlijk heel anders. Hij, laten we hem voor het gemak Harry noemen, is getrouwd met een vrouw die allesbehalve zwoel en sexy is. Zij, laten wij haar voor het gemak Bertha noemen, heeft het stemgeluid én het postuur van een bootwerker en haar lach klinkt als een ren vol kakelende kippen.
Harry ligt op de dag voor kerst genoeglijk in zijn campingoutfit op de bank naar voetbal te kijken, terwijl Bertha in de keuken druk bezig is met de voorbereidingen op de dag van morgen. Gourmetten met de familie lijkt zo simpel, maar is eigenlijk handen vol werk. Want Bertha maakt het liefst alles zelf, geen denken aan dat zij haar gasten een kant-en-klaar gourmetpakket van de supermarkt voorzet. Dit betekent dus dat Harry al vroeg in december op strooptocht wordt gestuurd. Bij de boeren in de buurt jat Harry een koe, een varken en 6 kippen. Met de koe wordt een haas gevangen en de koikarpers komen uit de vijver van de buren. Het slachtwerk komt voor rekening van Bertha, daar is Harry te teerhartig voor. Plots klinkt er een hoop kabaal uit de keuken. De haas blijkt niet voor één gat te vangen en neemt de benen, terwijl Bertha met een bijl de achtervolging inzet. Het varken is zo slim om niet het hazenpad te kiezen en rent het huis uit, met in zijn kielzog 6 hysterische kippen, een lachende koe en naar lucht happende koi’s. Ondertussen slalomt de haas door het huis en hakt Bertha wild om zich heen. Vijf minuten later zijn alle dieren ontkomen, ligt Bertha uitgeteld naast Harry op de bank en is het huis veranderd in een ruïne. ‘Biertje?’, vraagt Harry. Goede vraag op het verkeerde moment. Met haar laatste krachten laat Bertha de bijl op het hoofd van Harry vallen.

Op 1e Kerstdag verzamelt de familie zich rondom het gourmetstel. Op de tafel staan schalen vol met vlees. Rollade, slavinken, karbonade, beenham, orgaanvlees, een waar feestmaal. Dat Harry is verdwenen, vindt de familie niet erg. Ze vinden hem een lapzwans en met een man minder aan tafel blijft er meer vlees over voor de rest. Bertha weet beter, Harry is gewoon aanwezig bij het diner. In de gourmetpannetjes, dat dan wel weer.

Fijne feestdagen allemaal en voor iedereen die gaat gourmetten tijdens de kerst: eet smakelijk!  😊

avondmaal2-1024x523

K-week

Het was deze week een echte K-week, in meerdere opzichten. Tijd voor een weekoverzicht!

Zondag 10 december
Op tijd naar Amsterdam, want volgens de weermensen zou het heftig gaan sneeuwen. De ene helft van Nederland denkt dan dat het wel mee zal vallen, bij de andere helft slaat de paniek toe. Ik word alleen maar sikkeneurig; de weergoden weten heel goed dat ik niet van sneeuw houd, maar gooien die zooi toch gewoon naar beneden. Kortom, Marita is om 1 uur ’s middags in Amsterdam, wandelt in 10 minuten naar haar kamer en ziet er bij aankomst uit als een minivariant van de Yeti (het beest, niet de auto). K..weer, vreselijk. Na een grote mok warme chocolademelk gaat het wel weer een beetje. Een klein beetje maar, want maandag is in aantocht.

yeti1

Yeti

Maandag 11 december
Er ligt sneeuw, er rijdt een tram en ik ben op tijd op m’n werk. So far so good. Echter, het weer wordt nog meer K.. dan gisteren. Rond het middaguur raadt de werkgever (een deel van?) het personeel aan om het pand te verlaten. Nu sneeuwt het buiten, dus ik blijf liever binnen. Om half 5 verlaat ik kantoor, waarin nog een enkele collega ronddwaalt. De tram rijdt gelukkig nog, de rest van het openbaar vervoer ligt dan al plat.

Dinsdag 12 december
Glibberend naar de tramhalte. De eerste tram heeft vertraging, zit bij aankomst stampvol en ik besluit op de volgende tram te wachten. De tweede tram is ook wat aan de late kant, maar zit nog voller dan de eerste. Ik zie de derde tram al aankomen, dus ik besluit als enige om me niet in die tweede tram te proppen. Zeker niet als ik zie dat de lichten uitgaan in de tram en de trambestuurder moeite heeft om de boel weer op te starten. Enfin, tram twee verlaat de halte, tram drie rijdt binnen en ik stap in een bijna lege tram. We rijden lekker, maar na drie haltes blijven we opeens stilstaan. Blijkt dat tram twee de geest heeft gegeven en die moet eerst worden weggesleept voordat we verder kunnen. Twintig minuten later rijden we weer en ben ik een uur later op het werk dan gepland. K.. openbaar vervoer!

Woensdag 13 december
Ik sta al vroeg op het station omdat ik om 9 uur een afspraak in Den Haag heb. Uit voorzorg neem ik een eerdere trein en dat is maar goed ook, want deze trein heeft al 20 minuten vertraging. Best wel K.., maar ik ben op tijd in Den Haag en stap in de tram. Kom aan op plaats van bestemming, moet nog even schuilen in het tramhokje omdat het hoost, en dan gaat de afspraak niet door vanwege onvoorziene omstandigheden. K.. dus, maar kan gebeuren. Dan maar weer terug richting centrum, om onderweg nog een korte koffiebreak te houden bij vriend K. Hij geeft me een thermosmok koffie mee voor onderweg, de schat. De mok wordt ingepakt in een plastic zakje en een papieren zakdoekje, omdat het ding de neiging heeft om te lekken en ik moet de mok rechtop houden in de boodschappentas. Dat is prima gelukt, totdat ik in de trein stap en de tas neerzet op het bankje. Mok leeg, tas en bankje vol met koffie. Met een rondslingerde Metro en papieren zakdoekjes dep ik het bankje en de vloer schoon. Feest, echt.

koffie1

Koffie en een nieuw treinstel

Donderdag 14 december
Kerstpakket, Kunst en Kerstborrel. Het kerstpakket heb ik gedoneerd aan de voedselbank, simpel. Tijdens de lunchpauze komen de kunstenaars van Outsider Art vertellen over hun werk dat bij ons in de hal wordt tentoongesteld. De kunstenaars zijn mensen met een beperking en maken werkelijk prachtige kunst. https://www.outsiderartmuseum.nl/nl/ (in de Hermitage Amsterdam)
’s Avonds is er de miwibo, de midwinterborrel. Dat is een soort kerstborrel, maar dan met een geselecteerd gezelschap van leuke mensen. Gezellig!

Vrijdag 15 december
De vrijdag begint best oké, eigenlijk. Wasje draaien, vuinisje wegbrengen, koffietje drinken en naar het stationnetje om een treintje naar Groningen te pakken. Thuis moet ik nog even naar de apotheek, maar kom erachter dat de hele buurt is omgetoverd tot een hindernissenbaan. Weg- of bouwwerkzaamheden en bejaarden van wie het rijbewijs al in de Tachtigjarige Oorlog had moeten worden ingetrokken. De apotheek bevindt zich tegenwoordig in een verzorgingstehuis dat in het bezit is van ‘sluisdeuren’. Dan gaat de tweede deur pas automatisch open als de eerste automatisch wordt gesloten. Dat werkt heel goed, zolang niemand zijn busje vlak voor deur één neerzet, om bejaarden uit te laden. Dan gaat deur twee niet open. Heb een kwartier gevangen gezeten tussen twee deuren, fantastisch. K..-personenvervoer.

Iemand anders nog iets leuks meegemaakt, de afgelopen week?

Sfeer

Man en ik kijken graag naar woonprogramma’s. Niet omdat wij van plan zijn om te verhuizen of, erger nog, een verbouwing uit gaan voeren. Nee, wij vinden de mensen die aan dat soort programma’s meedoen bijzonder grappig. Neem nou zo’n stel dat graag wil verhuizen in hun vertrouwde omgeving. Ze hebben al 263 woningen bezocht, maar kunnen niets vinden dat aan hun eisen voldoet. En die eisen zijn helemaal niet bijzonder. Ze willen een woonkeuken, 3 slaapkamers, een badkamer met ligbad, een tuin en dat allemaal in een levendige omgeving. Moet niet zo moeilijk zijn, lijkt ons. Dus hup, op pad met een presentatrice en een meneer met verstand van wonen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze geen leuke woning kunnen vinden. Want ook al vinden ze zichzelf enorm gemakkelijk, in werkelijkheid is het een stel azijnzeikers. Het begint al bij de voordeur van huis nummer 1.
‘Nou, het ziet er wat klein uit en de kleur van de voordeur is niet onze smaak.’
‘De deur kan een nieuw likje verf krijgen’, aldus de man-met-verstand-van-wonen.
‘Ja, maar dan hebben we er wel werk van.’ De tenen beginnen bij ons al krom in de pantoffels te trekken. Eenmaal binnen gaan ze helemaal los en wordt er misprijzend naar het meubilair gekeken.
‘Oh, dit is zó niet ons. Ik vind die bank echt niet mooi en ik houd ook niet van gele bloemen.’ Alsof het huis met inboedel en al wordt verkocht.
‘Ja weet je, ik ben heel gevoelig voor sfeer. Echt heel gevoelig en het voelt hier heel donker en kil aan. Volgens mij is er onlangs iemand in dit huis overleden, klopt dat?’ Nee, maar als je zo doorgaat ben jij de eerste.
‘De buurt is wel erg druk.’
‘Jullie wilden toch een levendige omgeving?’
‘Jahaa, maar niet te druk. Hier is het echt heel druk, ik zag net nog iemand fietsen.’

Huis nummer 1 wordt het dus niet. En huis nummer 2 en 3 ook niet. De tuin is te groot, te klein, met te veel of te weinig gras. Het ligbad is te wit of niet wit. Het eigen bed past niet in de slaapkamer, ook al is het bed dat er nu staat net zo groot. De parketvloer moet worden gelakt, er moet een muur worden gesloopt en de keuken is aan vervanging toe. Oftewel, aan alles mankeert wel iets. Maar het ergste is nog dat ze zeuren over het gebrek aan sfeer. Sfeer maak je immers zelf. De een houdt van Rivièra Maison en de ander van industrieel. De een wil alles met steigerhout, terwijl een ander liever veel glas in het interieur heeft. Ronde vormen, harde lijnen, veel kleur of liever zwart-wit, sfeer en inrichting is iets persoonlijks. Zo heeft mijn man ons huis omgetoverd tot een mancave. Gordijnen dicht opdat de stofnesten aan het zicht worden onttrokken, stereo op heavy metal-concertsterkte, bier en whisky binnen handbereik, wc-bril in de opwaartse stand en de planten dood in de pot. (bloempot, niet wc-pot) Helemaal zijn sfeer en niet de mijne. En hoor je mij klagen? Nee, want ik heb mijn eigen domein waar ik wierook in de fik steek, kaarsjes brandt, Sublime FM luister en foto’s van naakte vrouwen aan de muur heb hangen. Ik vind het gezellig en om het even klef af te sluiten:

home_collage

Vlnr: Jeuk – Fijn – Altijd!

Een weekend in Amsterdam

Vriendinnen E. & M. waren dit weekend in Amsterdam en E. vond dat ik daar best een leuke blog over kon gaan schrijven.  Volgens M. zou dat een uitdaging worden, want we hadden immers niets meegemaakt. Dat klopt, het was een dodelijk saai weekend. Drie vrouwen van middelbare leeftijd, die babbelden over relaties en andere (on)gemakken. Hoe spannend is dat.

De saaiheid begon al op vrijdagavond, in een sloepje. Tip: als je het Amsterdam Light Festival goed wilt bekijken, ga dan niet aan de linkerkant (bakboord) van een sloep zitten. De meeste lichtkunstwerken bevinden zich dan achter je. Vooral voor E. was dat een beproeving want zodra zij zich omdraaide om de lichtjes te bewonderen, zat zij met haar neus in de onwelriekende haren van een muffe Française te snuffelen. E. heeft zich daarom vooral vermaakt met het bekijken van de monumentale panden aan de Herengracht.
Na de boottocht stond M. erop dat ik kennis zou gaan maken met Amsterdam Noord. Dus hup, dat pontje op. We hadden honger en belandden in een restaurant op maar liefst 50 meter afstand van de pont. Je kunt dus wel stellen dat ik bijzonder veel van Noord heb gezien. In het donker. Na het eten hebben we nog een drankje (en hapje) gedaan in EYE. Pal achter mij signaleerde M. Hans Teeuwen, in gezelschap van andere bekende Nederlanders. Volgens M. dan, want E. en ik herkenden ze niet. Een stel OBN’ers, de Onbekende Bekende Nederlanders, wie kent ze niet.

De zaterdag was zo mogelijk nog saaier dan de vrijdag. Dure koffie gedronken en door de 9 Straatjes gebanjerd. Hele saaie straatjes en bovendien was het stervenskoud, wij hebben ons mateloos verveeld. Dan maar naar de Albert Cuyp, schoenen kijken en toeristen aan de kant schoppen. En lekker lunchen, dat dan wel weer. Het hoogtepunt van de dag was het moment dat een meeuw ging poepen op het hoofd van E. en ik alleen een maandverbandje in mijn tas kon vinden om de poep te verwijderen. Gelukkig voor E. had M. nog een bonnetje bij de hand waarmee ik de haartjes van E. heb schoongeveegd. Als ik het maandverband had moeten gebruiken, was de kans groot geweest dat ik de plakkant in het haar had gedrukt en dan had ze nu met een kale plek op haar hoofd rondgelopen. Na 13,9 km/17.073 stappen gewandeld te hebben, kwamen we aan bij het Centraal Station en konden we eindelijk afscheid van elkaar en het saaie weekend nemen. Het was een ware beproeving. Dus dames, ik wil voorstellen dat we volgend jaar in de zomer een rondje terrassen gaan doen. Er is immers niets saaiers te bedenken dan zomers weer, terrassen en de consumptie van bier. Kan me er nu al op verheugen.
saai