Sfeer

Man en ik kijken graag naar woonprogramma’s. Niet omdat wij van plan zijn om te verhuizen of, erger nog, een verbouwing uit gaan voeren. Nee, wij vinden de mensen die aan dat soort programma’s meedoen bijzonder grappig. Neem nou zo’n stel dat graag wil verhuizen in hun vertrouwde omgeving. Ze hebben al 263 woningen bezocht, maar kunnen niets vinden dat aan hun eisen voldoet. En die eisen zijn helemaal niet bijzonder. Ze willen een woonkeuken, 3 slaapkamers, een badkamer met ligbad, een tuin en dat allemaal in een levendige omgeving. Moet niet zo moeilijk zijn, lijkt ons. Dus hup, op pad met een presentatrice en een meneer met verstand van wonen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze geen leuke woning kunnen vinden. Want ook al vinden ze zichzelf enorm gemakkelijk, in werkelijkheid is het een stel azijnzeikers. Het begint al bij de voordeur van huis nummer 1.
‘Nou, het ziet er wat klein uit en de kleur van de voordeur is niet onze smaak.’
‘De deur kan een nieuw likje verf krijgen’, aldus de man-met-verstand-van-wonen.
‘Ja, maar dan hebben we er wel werk van.’ De tenen beginnen bij ons al krom in de pantoffels te trekken. Eenmaal binnen gaan ze helemaal los en wordt er misprijzend naar het meubilair gekeken.
‘Oh, dit is zó niet ons. Ik vind die bank echt niet mooi en ik houd ook niet van gele bloemen.’ Alsof het huis met inboedel en al wordt verkocht.
‘Ja weet je, ik ben heel gevoelig voor sfeer. Echt heel gevoelig en het voelt hier heel donker en kil aan. Volgens mij is er onlangs iemand in dit huis overleden, klopt dat?’ Nee, maar als je zo doorgaat ben jij de eerste.
‘De buurt is wel erg druk.’
‘Jullie wilden toch een levendige omgeving?’
‘Jahaa, maar niet te druk. Hier is het echt heel druk, ik zag net nog iemand fietsen.’

Huis nummer 1 wordt het dus niet. En huis nummer 2 en 3 ook niet. De tuin is te groot, te klein, met te veel of te weinig gras. Het ligbad is te wit of niet wit. Het eigen bed past niet in de slaapkamer, ook al is het bed dat er nu staat net zo groot. De parketvloer moet worden gelakt, er moet een muur worden gesloopt en de keuken is aan vervanging toe. Oftewel, aan alles mankeert wel iets. Maar het ergste is nog dat ze zeuren over het gebrek aan sfeer. Sfeer maak je immers zelf. De een houdt van Rivièra Maison en de ander van industrieel. De een wil alles met steigerhout, terwijl een ander liever veel glas in het interieur heeft. Ronde vormen, harde lijnen, veel kleur of liever zwart-wit, sfeer en inrichting is iets persoonlijks. Zo heeft mijn man ons huis omgetoverd tot een mancave. Gordijnen dicht opdat de stofnesten aan het zicht worden onttrokken, stereo op heavy metal-concertsterkte, bier en whisky binnen handbereik, wc-bril in de opwaartse stand en de planten dood in de pot. (bloempot, niet wc-pot) Helemaal zijn sfeer en niet de mijne. En hoor je mij klagen? Nee, want ik heb mijn eigen domein waar ik wierook in de fik steek, kaarsjes brandt, Sublime FM luister en foto’s van naakte vrouwen aan de muur heb hangen. Ik vind het gezellig en om het even klef af te sluiten:

home_collage

Vlnr: Jeuk – Fijn – Altijd!

Een weekend in Amsterdam

Vriendinnen E. & M. waren dit weekend in Amsterdam en E. vond dat ik daar best een leuke blog over kon gaan schrijven.  Volgens M. zou dat een uitdaging worden, want we hadden immers niets meegemaakt. Dat klopt, het was een dodelijk saai weekend. Drie vrouwen van middelbare leeftijd, die babbelden over relaties en andere (on)gemakken. Hoe spannend is dat.

De saaiheid begon al op vrijdagavond, in een sloepje. Tip: als je het Amsterdam Light Festival goed wilt bekijken, ga dan niet aan de linkerkant (bakboord) van een sloep zitten. De meeste lichtkunstwerken bevinden zich dan achter je. Vooral voor E. was dat een beproeving want zodra zij zich omdraaide om de lichtjes te bewonderen, zat zij met haar neus in de onwelriekende haren van een muffe Française te snuffelen. E. heeft zich daarom vooral vermaakt met het bekijken van de monumentale panden aan de Herengracht.
Na de boottocht stond M. erop dat ik kennis zou gaan maken met Amsterdam Noord. Dus hup, dat pontje op. We hadden honger en belandden in een restaurant op maar liefst 50 meter afstand van de pont. Je kunt dus wel stellen dat ik bijzonder veel van Noord heb gezien. In het donker. Na het eten hebben we nog een drankje (en hapje) gedaan in EYE. Pal achter mij signaleerde M. Hans Teeuwen, in gezelschap van andere bekende Nederlanders. Volgens M. dan, want E. en ik herkenden ze niet. Een stel OBN’ers, de Onbekende Bekende Nederlanders, wie kent ze niet.

De zaterdag was zo mogelijk nog saaier dan de vrijdag. Dure koffie gedronken en door de 9 Straatjes gebanjerd. Hele saaie straatjes en bovendien was het stervenskoud, wij hebben ons mateloos verveeld. Dan maar naar de Albert Cuyp, schoenen kijken en toeristen aan de kant schoppen. En lekker lunchen, dat dan wel weer. Het hoogtepunt van de dag was het moment dat een meeuw ging poepen op het hoofd van E. en ik alleen een maandverbandje in mijn tas kon vinden om de poep te verwijderen. Gelukkig voor E. had M. nog een bonnetje bij de hand waarmee ik de haartjes van E. heb schoongeveegd. Als ik het maandverband had moeten gebruiken, was de kans groot geweest dat ik de plakkant in het haar had gedrukt en dan had ze nu met een kale plek op haar hoofd rondgelopen. Na 13,9 km/17.073 stappen gewandeld te hebben, kwamen we aan bij het Centraal Station en konden we eindelijk afscheid van elkaar en het saaie weekend nemen. Het was een ware beproeving. Dus dames, ik wil voorstellen dat we volgend jaar in de zomer een rondje terrassen gaan doen. Er is immers niets saaiers te bedenken dan zomers weer, terrassen en de consumptie van bier. Kan me er nu al op verheugen.
saai