Koningsdag

Vroeger zaten wij op 30 april altijd vol spanning voor de televisie te kijken naar Koninginnedag. Koningin Juliana stond met man, kinders en kleinkinders op het bordes van paleis Soestdijk te zwaaien naar het voorbijtrekkend volk dat cadeaus kwam aanbieden. Al vond ik het paleis best een groot huis, ik vroeg me wel af waar Juliana al die rotzooi moest laten en of ze zelf nog geen pannenlappen zou hebben. Toen Beatrix koningin werd, ging de familie tijdens Koninginnedag op tournee door het land alwaar zij kennis mochten maken met plaatselijke gebruiken zoals het werpen van toiletpotten. Geen verbetering, vond ik. Dan kan je maar beter thuis cadeaus aannemen die je later op Marktplaats kan verkopen.

Sinds Willem-Alexander koning is, vieren we Koningsdag op 27 april en wordt er door de familie nog maar één stad of dorp bezocht. Dit jaar komt de familie (weer) naar mijn stad, Groningen. Het programma bestaat uit cultuur, innovatie en aardbevingen. Ik was even bang dat de NAM een extra gasboring gaat verrichten, zodat we de koning kunnen verrassen met een echte aardbeving maar gelukkig gaat er alleen maar gepraat worden over het schudden der aarde. Ik zag al de hele Martinitoren neerdalen op de koning en zijn gevolg, hadden we dan mooi het wereldnieuws mee gehaald.

Sta ik op de 27e met een vlaggetje te zwaaien tussen het volk op de Vismarkt? Nee, zeker niet. Als ik een volksoploop kan ontlopen, doe ik dat met liefde. Bovendien, Wim-Alex en ik worden binnenkort buren en dan kan ik met enige regelmaat naar hem zwaaien, mocht ik daartoe de behoefte voelen opkomen. Mijn nieuwe woonplaats Den Haag pakt trouwens stevig uit op Koningsdag met een traditionele Geraniummarkt. Ik verheug me nu al op 2019.

Gerelateerde afbeelding

Voor de mensen die morgen toch graag met een vlaggetje willen zwaaien op de koninklijke route

Dik

Met enige verbazing las ik gisteren het bericht dat dikke mensen worden geweerd uit de erewacht van de Waalsdorpervlakte. “Omdat het afleidt, terwijl ze respect moeten uitstralen. Ook zijn er klachten binnengekomen over leden van de erewacht met een fors postuur. De klachten komen van tv-kijkers, maar ook van het publiek.” Mijn verbazing sloeg om in boosheid, want dit is natuurlijk gewoon discriminatie. Is het al erg genoeg dat er mensen zijn die menen een klacht te moeten indienen omdat het postuur van een medemens ze niet bevalt, nog erger vind ik het dat het bestuur van de Vereniging Erepeloton Waalsdorp het besluit neemt om dikke mensen dan maar te weren. Hoezo leiden dikke mensen af? Hoezo straalt een dik iemand geen respect uit? Hoe beleven die klagers eigenlijk de dodenherdenking op 4 mei?

Op 4 mei kijk ik altijd naar de herdenking op de Waalsdorpervlakte. Een mooi gebied, ondanks dat ik weet dat op die plek verzetsmensen zijn gefusilleerd. Tijdens het luisteren naar de stilte gaan mijn gedachten uit naar de mensen de verschrikkingen van de oorlog hebben meegemaakt en naar al die mensen die nu middenin een oorlog zitten. Per slot van rekening woeden er in verschillende landen op deze wereld burgeroorlogen en worden kinderen, vrouwen en mannen uitgebuit, vernederd, verkracht en vermoord. Dodenherdenking staat voor mij niet alleen voor het herdenken van de grote en kleine helden die in de Tweede Wereldoorlog gestorven zijn voor mijn vrijheid. We mogen ook best de mensen herdenken die elders op de wereld zijn gestorven voor de vrijheid.

Mijn hoofd houdt zich bezig met de waanzin van de oorlog en niet met het uiterlijk van iemand in de erewacht. Dus nogmaals, hoe beleven klagers de dodenherdenking? Ik heb niet het idee dat deze mensen druk bezig zijn met herdenken, maar met het registreren van allerlei flauwekul. Laten we verdorie toch blij zijn dat wij op 4 mei in vrijheid onze doden kunnen herdenken. En laten we vooral respect hebben voor de vrijwilligers die op 4 mei in de erewacht staan. Het moet niet uitmaken of iemand dik, dun, lang, klein, scheel, atletisch of gehandicapt is. Heb je respect voor de doden? Heb dat dan ook voor de levenden.