Roken

Van nature ben ik een recalcitrant mens.  Nu doe ik meestal m’n best om heel meegaand te zijn, maar zo en dan gebeurt er iets waardoor ik enorm de behoefte voel opkomen om dwars te gaan liggen. Zo heb ik deze week het idee opgevat om te beginnen met roken. Reden: mijn werkgever heeft besloten  een rookvrije organisatie te willen worden. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee, maar ik vind de hele aanpak zo vreselijk betuttelend. Ik vind niets zo erg als betutteling, dat andere mensen het allemaal wel beter weten dan jij.

‘Wist je dat roken jaarlijks 20.000 levens kost?’ Geloof me, naast de niet-rokers weten ook de meeste rokers heel goed dat hun verslaving niet erg gezond is.

‘Het rookvrij maken van onze gebouwen is ook onderdeel van ons vitaliteitsplan. Als eerste stap maken we per 2 juli de ingangen van de gebouwen en de terrassen zonder abri’s rookvrij. Zo willen we voorkomen dat bezoekers en collega’s last hebben van rokers. Totdat wij een volledig rookvrije organisatie zijn, mag je vooralsnog roken in de inpandige rookruimtes of de huidige rookabri’s buiten op het terras.’ Op sommige plekken in het land mag de ongelukkige roker paffen in de parkeergarage. Alsof collega’s en bezoekers dan geen last hebben van de rook, gecombineerd met de gebruikelijke garagedampen.

‘In het najaar delen we in ons vitaliteitsplan hoe we onze weg vervolgen naar een rookvrije organisatie. Alvast een tipje van de sluier: collega’s die willen stoppen met roken gaan we daarbij ondersteunen.’ Ik weet niet wat ‘we’ precies gaan doen, maar ik wil voorstellen dat we die verrekte rokers samen een aantal dagen opsluiten in zo’n glazen abri. Zonder sigaretten en in het volle zonlicht. We plaatsen een trog met water, maar we verstrekken geen voedsel. Zal ze leren, de stinkerds!

Ga ik nu echt beginnen met roken? Uit solidariteit? Nee, natuurlijk niet. Mijn astma vindt dat niet goed, bovendien stinken sigaretten (sigaren en pijptabak dan weer niet) en is roken een veel te dure hobby. Dan koop ik liever bier en wijn. Ik wil eerlijk toegeven dat ik het ook niet fijn vind als ik op een terras zit te genieten van rosé en bitterballen, er iemand naast mij zit die een sigaret opsteekt. Tenzij de wind de andere kant opstaat, maar dat is nooit het geval. Maar het roken volledig verbieden gaat mij te ver. Prima dat het niet meer binnen gebeurt, maar buiten moet men gewoon zijn gang kunnen gaan. Is de verwachting dat het treiteren er toe leidt dat de roker uitsterft? En zo ja, op welke groep deerniswekkende medemensen wordt daarna de aanval ingezet? De bierdrinkers, de frituurliefhebbers of de vleeseters? Kunnen we niet gewoon het motto ‘leven en laten leven, hoe ongezond dan ook’ aanhangen? Ga lekker je leven leiden zoals je dat wilt en bemoei je zo min mogelijk met dan van een ander. Bemoeizucht werkt alleen maar averechts, zeker bij de recalcitrante medemens. Of gaan ‘we’ die ook helpen, met de cursus ‘Ontkracht jezelf. Waarom in je kracht staan niet altijd wenselijk is’. Jeuk. Ben nu al tegen.

foksukroken.gif

©foksuk

Jubileum

WordPress feliciteert mij met het feit dat ik  vandaag precies 3 jaar geleden ben gestart met bloggen. Voor die tijd schreef ik maar mondjesmaat en ik had een duwtje in de rug nodig om al mijn hersenspinsels aan het digitale papier toe te vertrouwen. Dat duwtje kreeg ik van 2 dierbare collega’s, want een gesprek met beide heren resulteerde in een stukje tekst over korfbal. Dat stukje tekst heb ik echter nooit op deze blog geplaatst en het wordt  hoog tijd dat ik jullie laat lezen wat de aanleiding is geweest voor het delen van mijn wilde fantasieën en soms serieuze gedachten met de wijde wereld.

Korfbal

mei 2015

Als je in Amstelveen werkt, is de kans levensgroot aanwezig dat je omringd wordt door Ajax-supporters. En als het erg tegenzit, van het soort dat wat meewarig doet over mijn prachtige club uit het Noorden, FC Groningen. Alsof het mijn schuld is dat Ajax een waardeloos seizoen draait en de KNVB-beker in Groningen is beland. Om ervoor te zorgen dat het onderwerp voetbal niet op tafel komt, ga je dus gezellig babbelen over andere sporten zoals basketbal en volleybal. En ik weet niet hoe het is gebeurd, maar opeens sta je met 2 mannen te praten over korfbal. Een sport waar de mannen blijkbaar een erg romantisch beeld van hebben. Ik kon het niet laten, maar dat beeld moest ik toch even bijstellen want alleen curling is minder sexy dan korfbal. Wat is het punt van een gemengde sport als je elkaar niet mag dekken? Maak zo’n opmerking in het gezelschap van mannen en je weet meteen waar dat ‘romantische’ beeld vandaan komt. Boys will be boys, so to speak.

De korfbalbond is er zelf ook achter gekomen dat het allemaal niet aantrekkelijk is en heeft bedacht dat vanaf dit seizoen het veld kleiner wordt, omdat: “Door de kleinere afmetingen het spel directer en aantrekkelijker wordt. Het resultaat van deze aanpak moet uiteindelijk zijn dat meer volwassenen veel plezier aan de korfbalsport beleven, waarbij elke speler zich maximaal kan ontwikkelen”. Serieus? Van een kleiner veld wordt het spel echt niet sexy, van het aanpassen van de spelregels wel. Dus hup, gewoon man-/vrouwdekking invoeren en het wordt meteen spannender op de Nederlandse velden. En misschien ook wel een beetje romantisch.

Goochelkonijn

Soms levert een nieuwsbericht meer vragen dan antwoorden op. Zo las ik vanochtend het volgende bericht op 112Groningen: “ Zaterdagmiddag was er een jaarfeest bij ’s Heerenloo in Bedum. De opening werd gedaan door Burgemeester Erica van Lente. Ook brandweer Bedum was hier voor uitgenodigd. Door een fout in een goocheltruc was een konijn op het dak terecht gekomen. Tevens was er een klein brandje op het dak. De brandweer moest het konijn van het dak bevrijden.”

Mijn hoofd maakt dan meteen overuren. Fout in een goocheltruc? Wat kan er in vredesnaam misgaan met een goochelaar, een konijn en een hoge hoed? Zat er in de hoed een springveer waardoor het konijn richting het dak werd gekatapulteerd? En is hij vervolgens met zijn noodparachute geland? Of is het konijn gewoon ontsnapt en op slinkse wijze het dak opgeklommen? Dat lijkt mij onwaarschijnlijk, ik zie een konijn nog niet tegen een regenpijp omhoog klimmen. Traplopen daarentegen is geen probleem. Misschien stond er een ladder en heeft hij daar gebruik van gemaakt om op het dak te kunnen chillen. Vervolgens durfde het konijn niet naar beneden en heeft hij een brandje gesticht om een S.O.S.-signaal uit te zenden. De grote vraag is dan hoe hij dat vuurtje brandende heeft gekregen. Had hij lucifers of een aansteker in het vacht verstopt? En zo ja, waarom? Rookt het konijn vanwege het stressvolle bestaan als goochelattribuut? Dat is zielig én ongezond.

Zo was mijn hoofd druk bezig met het beschrijven van mogelijke scenario’s, tot het moment dat ik de bijbehorende foto’s ging bekijken. Op foto 1 zie je een brandweerman met een bos bospeentjes het dak beklimmen. Vreemd, tenzij bospeentjes tot de standaarduitrusting van de brandweer behoren. Op foto 2 verschijnt een levensgroot konijn in beeld. Oftewel, een man in zo’n gehuurd ‘het-is-mijn-vrijgezellenfeest-en-ik-ben-gedwongen-om-dit-aan-te-trekken-pak’. Dan valt alles op z’n plaats. Het is zaterdag, de traditionele vrijgezellenfeesten-dag en hier heb je een man met koudwatervrees. Die opeens bedenkt dat hij voor lul loopt in een konijnenpak en dat hij misschien  helemaal niet wil trouwen. Die daarom het dak is opgeklommen om even alleen te zijn, tot rust probeerde te komen door het opsteken van een sigaar en daardoor het dak in de fik heeft gestoken. Logisch. Gelukkig dat de brandweer ter plaatse was, met lok-bospenen. Ter vervanging van de sigaar of ieder ander voorwerp in de vorm van een peen. Zoiets. Ik ga hier vannacht ongetwijfeld over dromen.

Doe-het-zelf

Zat ik de afgelopen weken al te zeuren over al die meubeltjes die je zelf in elkaar moet schroeven, het dieptepunt aller zelfbouwpakketten diende zich afgelopen maandag aan in mijn stulpje te Den Haag. Mijn planning om ’s ochtends een bureau in elkaar te zetten en ’s middags ergens te gaan genieten van het mooie weer, liep volkomen in de soep. Lees en huiver.

Het zelfbouwpakket werd keurig op tijd bezorgd en met frisse moed begon ik met het uitpakken van de dozen. Na het verwijderen van 23 kilometer tape en 18,5 kilo piepschuim kon ik beginnen met het in elkaar schroeven van het onderstel van het bureau. Een lastige klus voor één persoon vanwege de onhandige constructie. Maar goed, ik heb de poten en dwarsbalk gemonteerd en kon vervolgens beginnen aan het bovenblad plus de bijbehorende laden. De handleiding was duidelijk en op zich was het geen probleem om de zijwanden en tussenstukken te monteren. En toen kwam het moment om het blad te bevestigen aan de poten…. Ik verwachtte 8 voorgeboorde gaten, er zaten er maar 2. Inmiddels was het 30 graden in huis, mijn humeur was niet echt geweldig meer en dan komt het besef dat je zelf de gaten moet gaan boren. Met een boormachine die je niet hebt. Na kort te hebben overwogen om de boel de boel te laten en Man de klus te laten klaren in het weekend, leek het me toch verstandiger om een boormachine aan te schaffen. Niet direct een droomaankoop van het vakantiegeld, maar je moet toch wat.

Fietsend langs mensen die wél op een terras konden zitten, was ik op weg naar een kleine doe-het-zelfzaak in het centrum van de stad, alwaar ik een schroefboormachine met toebehoren van het merk Einhell heb aangeschaft. Einhell is Duits-Engels voor een hel. Hoe toepasselijk. Tot nu toe had ik alleen maar een boormachine in de hand genomen om die door te geven aan een ander, maar nu moest ik voor het eerst van mijn leven zelf gaan voorboren en schroeven met zo’n apparaat. Ondanks het feit dat ik al zo stikchagrijnig was dat het me een rotzorg zou zijn als ik dat hele bureau naar de mallemoeren zou helpen met amateuristisch geboor, is het me wonderwel gelukt om met de Franse slag de gaten op de juiste plek voor te boren. Kortom, het kreng staat.

Toen ik ’s avonds telefonisch mijn beklag deed bij Man, klonk het alleen verwijtend aan de andere kant van de lijn: ‘Dus je kan dat allemaal best zelf.’ Eh, blijkbaar wel ja, maar dat betekent niet dat ik in het vervolg dit soort activiteiten zelf ga ondernemen. Een man moet toch een rol van betekenis blijven spelen in het leven van een vrouw, anders kan je het fenomeen man meteen wel afschrijven. Toch?

bureau

Hij staat nog steeds…