Bezorgchinees

Man had geen zin om te koken, zo meldde hij opgewekt toen hij mij aan het eind van de vrijdagmiddag ophaalde van het station. Eenmaal thuis hulde hij zich in zijn campingoutfit, ging op de bank liggen en begon zijn wensen door te geven. Beter gezegd, of ik zo vriendelijk wilde zijn om een loempia speciaal en nasi djawa voor hem te bestellen. Ik mocht wat voor mezelf uitkiezen, hij zou wel betalen. Dat laatste had hij niet hoeven te zeggen, ik betaal digitaal en daar gebruik ik altijd zijn rekeningnummer voor. Per slot van rekening bestellen we meestal als hij aan de beurt is om te koken en dan vind ik dat hij ook voor de kosten mag opdraaien.

Anyway, de bestelling via de website doorgegeven en de verwachte levertijd zou zo’n 47 minuten bedragen. Het piepkuiken op de bank vond dat wel wat lang duren, maar dan had hij zelf maar de handen uit de mouwen moet steken.
Na 47 minuten kwam er inderdaad een bezorgbrommertje onze, doodlopende, straat in rijden. Van acht hoog zie ik het brommermannetje verbaasd naar de laagbouwwoningen in onze straat kijken en hij checkt op zijn telefoon de bestelgegevens. Ons huisnummer klopt niet met de huizen waarnaar hij staat te kijken. Het kind besluit vervolgens met de brommer onze parkeerplaats op te rijden om tot de ontdekking te komen dat daar geen extra huizen staan. Hij rijdt terug en parkeert de brommer voor onze flat. Dan ga je er vanuit dat hij eindelijk doorheeft dat hij in de flat moet zijn, maar helaas. De telefoon gaat en het is de bezorgchinees, hij kan ons niet vinden.

We staan voor het raam naar hem te kijken en er ontspint zich het volgende gesprek tussen Man en kind:
‘You’re standing right in front of our apartmentbuilding.’
…….
‘Turn around and you see a large building.’
…….
Man opent het raam en gaat er half uithangen:
‘Look up and you will see me.’
Dat hielp. Het kind zwaaide naar Man en begreep toen pas dat hij de trap op moest lopen en daar kon aanbellen. Dat aanbellen duurde ook een tijdje, Man voelde zich al genoodzaakt om naar beneden te gaan om de bestelling in ontvangst te nemen. Maar gelukkig vond het kind het juiste knopje en heeft de bestelling keurig aan de deur afgeleverd. Inmiddels waren we een kwartier verder en konden we eindelijk aanvallen op onze Chinese maaltijd.

Al blijft het handig om zo nu en dan ons Engels te kunnen oefenen met zo’n bezorgservice-kind, wat ons betreft is de tijd rijp voor een drone-bezorgdienst. Zolang het maar geen Chinese drone is, want die begrijpt ons niet. Denken we.

chinees1