Bankieren

Tot voor kort deed ik thuis alle bankzaken. Man vond dat prima, als hij een internetaankoop moest doen, stond ik gereed met de bankapp om de betaling voor hem te regelen. Hij heeft ook lang niet geweten dat ik een spaarrekening voor hem had geopend. Maar omdat ik weinig thuis ben, leek het me verstandig om Man wat meer zelfstandig te maken op het bankierenvlak. Man ging schoorvoetend akkoord, want hij vond zo’n vrouw die alles voor hem regelde wel gemakkelijk. Mokkend zat hij achter zijn PC om mijn uitleg over het internetbankieren aan te horen. Want het was best lastig, met die TAN-codes en zo. Daarna moest hij van mij zelf de bankapp op zijn mobiel installeren. Vond ‘ie ook een hoop gedoe en dan heb ik hem het ‘tikkies’ uitdelen nog niet uitgelegd. Maar goed, een week later kom ik thuis en tref Man in extase aan. Want hij had een internetbestelling volledig zelfstandig afgehandeld en binnen afzienbare tijd zou er een postbode voor de deur staan met een pakje. Van Kruidvat. Kruidvat, waarvan zich 3 winkels binnen 500 meter van ons huis bevinden. ‘Ja maar, het was een internetaanbieding van scheermesjes en die kon ik natuurlijk niet laten liggen.’ Vooruit, maar sindsdien is het hek van de dam. Zijn interesse in winkelen op het wereldwijde web is toegenomen, hij heeft inzicht in zijn eigen digitale spaarvarken en betaalt zijn eigen rekeningen. Mijn grote jongen op weg naar zelfstandigheid, wie had dat ooit gedacht.
Ik denk dat hij nu wel klaar is voor de volgende les: De stofdoek. Wat is het en wat kan je er zoal mee. Ben benieuwd.

Treinleed

Ik heb een nieuwe hel op aarde ontdekt en die heet Kampen Zuid. Station Kampen Zuid welteverstaan. Kampen zelf is een pittoresk Hanzestadje, niets mis mee. ‘Maar Marita, wat doe je dan ook in Kampen Zuid?’ Dat was niet mijn keuze, maar die van de NS. Het zat weer eens niet mee op het spoor. Gisteravond strandde ik al in Den Haag, maar dat was niet erg. Vriend was thuis en beschikbaar voor een goed gesprek en een glas wijn, dan kom je de avond wel door. Maar vanavond was verschrikkelijk. Kijk, het kan natuurlijk gebeuren dat Zwolle getroffen wordt door een stroomstoring en dat je vlak voor de IJssel tot stilstand komt. Maar dat er dan iemand bedenkt om de trein terug te laten rijden naar Kampen Zuid om daar mensen op het perron te dumpen, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Want er is niets te beleven op dat station. Het ligt in de rimboe, het is er koud en tochtig en er is geen kiosk of winkel te bekennen. De eerstvolgende streekbus die je richting Zwolle zou kunnen brengen, vertrekt om 06.59 uur. Daar zit je niet op te wachten als je om 20.20 uur op dat perron staat te blauwbekken. De NS had zelf nog geen bussen ingezet, dus ik zag de bui al hangen. ‘We zetten daar waar mogelijk bussen in.’ Ergens heb ik dan het gevoel dat Kampen Zuid niet onder ‘daar waar mogelijk’ valt.
Gelukkig ging de trein terug naar Lelystad en het leek mij verstandig om in te stappen. In Lelystad stond de trein richting Den Haag braaf op mij te wachten, ik werd letterlijk met open armen ontvangen door vier conducteurs. Op de terugreis naar Amsterdam zat ik te denken aan die arme mensen op het perron in Kampen Zuid. Nu waren het voornamelijk Friezen en die zijn te allen tijde voorbereid op Elfstedentochtweer, maar ik zag het al helemaal voor me. ‘Op vrijdagochtend 26 januari werden tientallen Friezen bevroren op station Kampen Zuid aangetroffen. Uit onderzoek is gebleken dat het busbedrijf dat door de NS was ingezet, Kampen Zuid niet in navigatie had opgenomen. De Diep-Friezen zijn ter ontdooiing aangeboden aan zonnebankcentrum ‘Als Het Niet Broent Dan Broeit Het Wel’ in Kampen.’

Hoe dan ook, drie uur na vertrek uit Amsterdam was ik weer terug in Amsterdam. Morgenochtend gaan we een nieuwe poging doen om Groningen te bereiken.

Pasfoto

yagopartal

©Yago Partal

Bestaan er überhaupt mensen die wél leuk op een pasfoto staan? Het is mij in mijn 52-jarige bestaan in ieder geval nog nooit gelukt om enigszins fatsoenlijk op de foto terecht te komen. Altijd gebeurt er wel iets, onderweg van huis naar de pasfotoman. Zo herinner ik me die keer dat ik keurig gekapt op de fiets stapte om onderweg overvallen te worden door een stortbui. Haartjes vastgeplakt van de nattigheid op de kop en dan toch maar die pasfoto laten maken, omdat je een half uur later een afspraak hebt bij de gemeente voor een nieuw paspoort.

Binnenkort moet mijn rijbewijs worden verlengd. Niet dat ik ooit nog achter het stuur van een auto kruip, maar het formaat van het rijbewijs past zo handig in de portemonnee en dan heb je altijd je legitimatie bij de hand.  Kortom, vorige week ben ik de pasfotowinkel binnengewandeld. Er zijn 4 foto’s gemaakt, op 2 heb ik de ogen dicht en op een andere kijk ik ernstig scheel. De keuze is dan ook gevallen op die ene foto die ook vreselijk is, maar minder vreselijk dan de andere 3. Ten eerste zit mijn haar stom. Vandaag ga ik naar de kapper en het was misschien verstandig geweest om dat een week eerder te doen. Of na het bezoek aan de kapper de pasfoto te laten maken. Ten tweede heb ik enorme wallen onder de ogen en zie ik er vlekkerig uit. Waarom ik geen plamuur op mijn hoofd heb gesmeerd, is mij een raadsel. Ten derde heb ik een ietwat onbestemde blik in de ogen, die niet past bij de vage glimlach om mijn mond. En heb ik al gezegd dat ik een dik hoofd heb? Echt, ik heb een heel dik hoofd.
Nu ik de pasfoto met de blik van een ander bekijk, kan ik maar 1 conclusie trekken: ik zie eruit als een verlopen prostituee met een enorm strafblad. Inbraak, diefstal, dealen, moord en doodslag; alles wat een mens maar kan verzinnen, past bij mijn ‘mugshot’. Nu maar hopen dat ik de komende 10 jaar niet al te vaak mijn legitimatie moet laten zien.

Terugblik

Terugkijken op wat is geweest, vind ik meestal een zinloze activiteit. Natuurlijk kan je lekker dagdromend terugdenken aan de mooie dingen die in je leven zijn gebeurd, maar er zijn ook genoeg dingen die je liever vergeet. Of je totaal niet kan herinneren, omdat je ook weleens een saaie dag hebt. Die dagen van opstaan-douchen-aankleden- fietsen-werken-fietsen-koken-afwassen-uitkleden- naar bed. Dat soort dagen.
Wel ‘zinvol’ is het terugkijken op een blogjaar. WordPress geeft mooie statistieken die mij veel leren over ‘mijn’ lezers/volgers. Een paar cijfertjes:

  • In 2017 heb ik 50 blogs afgeleverd, die samen 5.578 keer zijn gelezen. Een gemiddelde van 111,56 lezers per blog.
  • De lezers bevinden zich in 46 landen, de top 3 bestaat uit Nederland (logisch), de Verenigde Staten (verrassend) en België (niet zo verrassend).
  • De meest populaire blogs waren Vreemdgaan (665 keer!), Bonken in Boedapest, Minnaar en Sexshop.
  • Gebruikte zoekwoorden zijn onder andere: polyamorie twee vrouwen en een man, privé strand romantisch en linksdragend.

Ik weet niet of het jullie opvalt, maar mijn lezers (jullie dus) zijn blijkbaar erg geïnteresseerd in relaties en seks. Met de nadruk op seks. Ik durf met zekerheid te stellen dat de lezers van Vreemdgaan hoopten dat ik kinky dingen aan het uitspoken was met een niet-echtgenoot. Alsof ik daarover zou schrijven, ga jullie schamen! De teleurstelling moet erg groot zijn geweest toen bleek dat de blog over de kapper ging. Een Braziliaanse kapper  weliswaar, maar toch. Maar goed, men wil dus lezen over bonken met de linksdragende minnaar in een Hongaarse sexshop, terwijl de polyamoreuze sidekick ergens op een strand romantisch ligt te doen. Ik geloof dat het een uitdagend jaar voor me gaat worden, want ik houd mijn lezers graag te vriend. Dus ook in 2018 zal ik schrijven over seks en relaties. Suggesties zijn welkom!

chaos theory of a single mom

Chaos theory of a single mom (and that’s not me)

 

Een kerstverhaal

Kennen jullie de radioreclame van ‘Radio raakt’? Het is de enige radioreclame waar ik elke keer weer aandachtig naar luister. Dat is ook de bedoeling, want de makers willen het publiek graag laten weten wat een goede radioreclame kan doen voor een bedrijf. Voor de mensen die de reclame niet kennen een korte samenvatting: Een man rijdt in een auto. Plots zit er een Française naast hem, die zwoel tegen hem ‘vite chéri, vite’ zegt. In plaats van een stel vervelende kinderen op de achterbank, liggen er 2 koffers achterin. Vol met geld.  Ze zet nog even romantische chanson op om de stemming te verhogen, terwijl zij door de regen wegsnellen van een plaats delict. De boodschap van de reclamemakers: ‘en zo bent u in 45 seconden veranderd van een gewone automobilist in een man op de vlucht.’
Fout! Deze automobilist is in luttele seconden veranderd in een gevaar op de weg. Want deze gewone man hoort opeens een Française in zijn oor hijgen en hij slaat subiet aan het fantaseren wat die sexy dame allemaal voor zwoele dingen met hem kan doen. Of wat voor spannende dingen hij met haar gaat uitspoken. Kortom, afgeleid en de kans is groot dat hij een ongeluk veroorzaakt vanwege een erotiserende radioreclame.

De realiteit voor de gewone man is natuurlijk heel anders. Hij, laten we hem voor het gemak Harry noemen, is getrouwd met een vrouw die allesbehalve zwoel en sexy is. Zij, laten wij haar voor het gemak Bertha noemen, heeft het stemgeluid én het postuur van een bootwerker en haar lach klinkt als een ren vol kakelende kippen.
Harry ligt op de dag voor kerst genoeglijk in zijn campingoutfit op de bank naar voetbal te kijken, terwijl Bertha in de keuken druk bezig is met de voorbereidingen op de dag van morgen. Gourmetten met de familie lijkt zo simpel, maar is eigenlijk handen vol werk. Want Bertha maakt het liefst alles zelf, geen denken aan dat zij haar gasten een kant-en-klaar gourmetpakket van de supermarkt voorzet. Dit betekent dus dat Harry al vroeg in december op strooptocht wordt gestuurd. Bij de boeren in de buurt jat Harry een koe, een varken en 6 kippen. Met de koe wordt een haas gevangen en de koikarpers komen uit de vijver van de buren. Het slachtwerk komt voor rekening van Bertha, daar is Harry te teerhartig voor. Plots klinkt er een hoop kabaal uit de keuken. De haas blijkt niet voor één gat te vangen en neemt de benen, terwijl Bertha met een bijl de achtervolging inzet. Het varken is zo slim om niet het hazenpad te kiezen en rent het huis uit, met in zijn kielzog 6 hysterische kippen, een lachende koe en naar lucht happende koi’s. Ondertussen slalomt de haas door het huis en hakt Bertha wild om zich heen. Vijf minuten later zijn alle dieren ontkomen, ligt Bertha uitgeteld naast Harry op de bank en is het huis veranderd in een ruïne. ‘Biertje?’, vraagt Harry. Goede vraag op het verkeerde moment. Met haar laatste krachten laat Bertha de bijl op het hoofd van Harry vallen.

Op 1e Kerstdag verzamelt de familie zich rondom het gourmetstel. Op de tafel staan schalen vol met vlees. Rollade, slavinken, karbonade, beenham, orgaanvlees, een waar feestmaal. Dat Harry is verdwenen, vindt de familie niet erg. Ze vinden hem een lapzwans en met een man minder aan tafel blijft er meer vlees over voor de rest. Bertha weet beter, Harry is gewoon aanwezig bij het diner. In de gourmetpannetjes, dat dan wel weer.

Fijne feestdagen allemaal en voor iedereen die gaat gourmetten tijdens de kerst: eet smakelijk!  😊

avondmaal2-1024x523

K-week

Het was deze week een echte K-week, in meerdere opzichten. Tijd voor een weekoverzicht!

Zondag 10 december
Op tijd naar Amsterdam, want volgens de weermensen zou het heftig gaan sneeuwen. De ene helft van Nederland denkt dan dat het wel mee zal vallen, bij de andere helft slaat de paniek toe. Ik word alleen maar sikkeneurig; de weergoden weten heel goed dat ik niet van sneeuw houd, maar gooien die zooi toch gewoon naar beneden. Kortom, Marita is om 1 uur ’s middags in Amsterdam, wandelt in 10 minuten naar haar kamer en ziet er bij aankomst uit als een minivariant van de Yeti (het beest, niet de auto). K..weer, vreselijk. Na een grote mok warme chocolademelk gaat het wel weer een beetje. Een klein beetje maar, want maandag is in aantocht.

yeti1

Yeti

Maandag 11 december
Er ligt sneeuw, er rijdt een tram en ik ben op tijd op m’n werk. So far so good. Echter, het weer wordt nog meer K.. dan gisteren. Rond het middaguur raadt de werkgever (een deel van?) het personeel aan om het pand te verlaten. Nu sneeuwt het buiten, dus ik blijf liever binnen. Om half 5 verlaat ik kantoor, waarin nog een enkele collega ronddwaalt. De tram rijdt gelukkig nog, de rest van het openbaar vervoer ligt dan al plat.

Dinsdag 12 december
Glibberend naar de tramhalte. De eerste tram heeft vertraging, zit bij aankomst stampvol en ik besluit op de volgende tram te wachten. De tweede tram is ook wat aan de late kant, maar zit nog voller dan de eerste. Ik zie de derde tram al aankomen, dus ik besluit als enige om me niet in die tweede tram te proppen. Zeker niet als ik zie dat de lichten uitgaan in de tram en de trambestuurder moeite heeft om de boel weer op te starten. Enfin, tram twee verlaat de halte, tram drie rijdt binnen en ik stap in een bijna lege tram. We rijden lekker, maar na drie haltes blijven we opeens stilstaan. Blijkt dat tram twee de geest heeft gegeven en die moet eerst worden weggesleept voordat we verder kunnen. Twintig minuten later rijden we weer en ben ik een uur later op het werk dan gepland. K.. openbaar vervoer!

Woensdag 13 december
Ik sta al vroeg op het station omdat ik om 9 uur een afspraak in Den Haag heb. Uit voorzorg neem ik een eerdere trein en dat is maar goed ook, want deze trein heeft al 20 minuten vertraging. Best wel K.., maar ik ben op tijd in Den Haag en stap in de tram. Kom aan op plaats van bestemming, moet nog even schuilen in het tramhokje omdat het hoost, en dan gaat de afspraak niet door vanwege onvoorziene omstandigheden. K.. dus, maar kan gebeuren. Dan maar weer terug richting centrum, om onderweg nog een korte koffiebreak te houden bij vriend K. Hij geeft me een thermosmok koffie mee voor onderweg, de schat. De mok wordt ingepakt in een plastic zakje en een papieren zakdoekje, omdat het ding de neiging heeft om te lekken en ik moet de mok rechtop houden in de boodschappentas. Dat is prima gelukt, totdat ik in de trein stap en de tas neerzet op het bankje. Mok leeg, tas en bankje vol met koffie. Met een rondslingerde Metro en papieren zakdoekjes dep ik het bankje en de vloer schoon. Feest, echt.

koffie1

Koffie en een nieuw treinstel

Donderdag 14 december
Kerstpakket, Kunst en Kerstborrel. Het kerstpakket heb ik gedoneerd aan de voedselbank, simpel. Tijdens de lunchpauze komen de kunstenaars van Outsider Art vertellen over hun werk dat bij ons in de hal wordt tentoongesteld. De kunstenaars zijn mensen met een beperking en maken werkelijk prachtige kunst. https://www.outsiderartmuseum.nl/nl/ (in de Hermitage Amsterdam)
’s Avonds is er de miwibo, de midwinterborrel. Dat is een soort kerstborrel, maar dan met een geselecteerd gezelschap van leuke mensen. Gezellig!

Vrijdag 15 december
De vrijdag begint best oké, eigenlijk. Wasje draaien, vuinisje wegbrengen, koffietje drinken en naar het stationnetje om een treintje naar Groningen te pakken. Thuis moet ik nog even naar de apotheek, maar kom erachter dat de hele buurt is omgetoverd tot een hindernissenbaan. Weg- of bouwwerkzaamheden en bejaarden van wie het rijbewijs al in de Tachtigjarige Oorlog had moeten worden ingetrokken. De apotheek bevindt zich tegenwoordig in een verzorgingstehuis dat in het bezit is van ‘sluisdeuren’. Dan gaat de tweede deur pas automatisch open als de eerste automatisch wordt gesloten. Dat werkt heel goed, zolang niemand zijn busje vlak voor deur één neerzet, om bejaarden uit te laden. Dan gaat deur twee niet open. Heb een kwartier gevangen gezeten tussen twee deuren, fantastisch. K..-personenvervoer.

Iemand anders nog iets leuks meegemaakt, de afgelopen week?

Sfeer

Man en ik kijken graag naar woonprogramma’s. Niet omdat wij van plan zijn om te verhuizen of, erger nog, een verbouwing uit gaan voeren. Nee, wij vinden de mensen die aan dat soort programma’s meedoen bijzonder grappig. Neem nou zo’n stel dat graag wil verhuizen in hun vertrouwde omgeving. Ze hebben al 263 woningen bezocht, maar kunnen niets vinden dat aan hun eisen voldoet. En die eisen zijn helemaal niet bijzonder. Ze willen een woonkeuken, 3 slaapkamers, een badkamer met ligbad, een tuin en dat allemaal in een levendige omgeving. Moet niet zo moeilijk zijn, lijkt ons. Dus hup, op pad met een presentatrice en een meneer met verstand van wonen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze geen leuke woning kunnen vinden. Want ook al vinden ze zichzelf enorm gemakkelijk, in werkelijkheid is het een stel azijnzeikers. Het begint al bij de voordeur van huis nummer 1.
‘Nou, het ziet er wat klein uit en de kleur van de voordeur is niet onze smaak.’
‘De deur kan een nieuw likje verf krijgen’, aldus de man-met-verstand-van-wonen.
‘Ja, maar dan hebben we er wel werk van.’ De tenen beginnen bij ons al krom in de pantoffels te trekken. Eenmaal binnen gaan ze helemaal los en wordt er misprijzend naar het meubilair gekeken.
‘Oh, dit is zó niet ons. Ik vind die bank echt niet mooi en ik houd ook niet van gele bloemen.’ Alsof het huis met inboedel en al wordt verkocht.
‘Ja weet je, ik ben heel gevoelig voor sfeer. Echt heel gevoelig en het voelt hier heel donker en kil aan. Volgens mij is er onlangs iemand in dit huis overleden, klopt dat?’ Nee, maar als je zo doorgaat ben jij de eerste.
‘De buurt is wel erg druk.’
‘Jullie wilden toch een levendige omgeving?’
‘Jahaa, maar niet te druk. Hier is het echt heel druk, ik zag net nog iemand fietsen.’

Huis nummer 1 wordt het dus niet. En huis nummer 2 en 3 ook niet. De tuin is te groot, te klein, met te veel of te weinig gras. Het ligbad is te wit of niet wit. Het eigen bed past niet in de slaapkamer, ook al is het bed dat er nu staat net zo groot. De parketvloer moet worden gelakt, er moet een muur worden gesloopt en de keuken is aan vervanging toe. Oftewel, aan alles mankeert wel iets. Maar het ergste is nog dat ze zeuren over het gebrek aan sfeer. Sfeer maak je immers zelf. De een houdt van Rivièra Maison en de ander van industrieel. De een wil alles met steigerhout, terwijl een ander liever veel glas in het interieur heeft. Ronde vormen, harde lijnen, veel kleur of liever zwart-wit, sfeer en inrichting is iets persoonlijks. Zo heeft mijn man ons huis omgetoverd tot een mancave. Gordijnen dicht opdat de stofnesten aan het zicht worden onttrokken, stereo op heavy metal-concertsterkte, bier en whisky binnen handbereik, wc-bril in de opwaartse stand en de planten dood in de pot. (bloempot, niet wc-pot) Helemaal zijn sfeer en niet de mijne. En hoor je mij klagen? Nee, want ik heb mijn eigen domein waar ik wierook in de fik steek, kaarsjes brandt, Sublime FM luister en foto’s van naakte vrouwen aan de muur heb hangen. Ik vind het gezellig en om het even klef af te sluiten:

home_collage

Vlnr: Jeuk – Fijn – Altijd!