Een weekend in Amsterdam

Vriendinnen E. & M. waren dit weekend in Amsterdam en E. vond dat ik daar best een leuke blog over kon gaan schrijven.  Volgens M. zou dat een uitdaging worden, want we hadden immers niets meegemaakt. Dat klopt, het was een dodelijk saai weekend. Drie vrouwen van middelbare leeftijd, die babbelden over relaties en andere (on)gemakken. Hoe spannend is dat.

De saaiheid begon al op vrijdagavond, in een sloepje. Tip: als je het Amsterdam Light Festival goed wilt bekijken, ga dan niet aan de linkerkant (bakboord) van een sloep zitten. De meeste lichtkunstwerken bevinden zich dan achter je. Vooral voor E. was dat een beproeving want zodra zij zich omdraaide om de lichtjes te bewonderen, zat zij met haar neus in de onwelriekende haren van een muffe Française te snuffelen. E. heeft zich daarom vooral vermaakt met het bekijken van de monumentale panden aan de Herengracht.
Na de boottocht stond M. erop dat ik kennis zou gaan maken met Amsterdam Noord. Dus hup, dat pontje op. We hadden honger en belandden in een restaurant op maar liefst 50 meter afstand van de pont. Je kunt dus wel stellen dat ik bijzonder veel van Noord heb gezien. In het donker. Na het eten hebben we nog een drankje (en hapje) gedaan in EYE. Pal achter mij signaleerde M. Hans Teeuwen, in gezelschap van andere bekende Nederlanders. Volgens M. dan, want E. en ik herkenden ze niet. Een stel OBN’ers, de Onbekende Bekende Nederlanders, wie kent ze niet.

De zaterdag was zo mogelijk nog saaier dan de vrijdag. Dure koffie gedronken en door de 9 Straatjes gebanjerd. Hele saaie straatjes en bovendien was het stervenskoud, wij hebben ons mateloos verveeld. Dan maar naar de Albert Cuyp, schoenen kijken en toeristen aan de kant schoppen. En lekker lunchen, dat dan wel weer. Het hoogtepunt van de dag was het moment dat een meeuw ging poepen op het hoofd van E. en ik alleen een maandverbandje in mijn tas kon vinden om de poep te verwijderen. Gelukkig voor E. had M. nog een bonnetje bij de hand waarmee ik de haartjes van E. heb schoongeveegd. Als ik het maandverband had moeten gebruiken, was de kans groot geweest dat ik de plakkant in het haar had gedrukt en dan had ze nu met een kale plek op haar hoofd rondgelopen. Na 13,9 km/17.073 stappen gewandeld te hebben, kwamen we aan bij het Centraal Station en konden we eindelijk afscheid van elkaar en het saaie weekend nemen. Het was een ware beproeving. Dus dames, ik wil voorstellen dat we volgend jaar in de zomer een rondje terrassen gaan doen. Er is immers niets saaiers te bedenken dan zomers weer, terrassen en de consumptie van bier. Kan me er nu al op verheugen.
saai

 

Bakfietsvrouw

Het onderwerp ‘Fiets en aanverwante ellende’ staat al 2 jaar op mijn hier-moet-ik-nog-eens-over-schrijven-lijstje. Ik weet alleen niet waar ik moet beginnen.  Schrijf ik over mijn woonplaatsen Amsterdam en Groningen, die zichzelf als ‘Fietsstad’ omschrijven? Of over mensen die niet kunnen fietsen? Of over rare verkeerssituaties, wegversperringen en het al dan niet ontbreken van verkeersregels voor fietsers? Ik kan er enorm over uitweiden, dus heb ik besloten om het hele onderwerp in stukjes op te knippen. Schrijft gemakkelijker en leest beter. Aangezien ik gisteren door zo’n kut (excusez le mot) op een bakfiets van de weg werd gereden, wil ik daarom beginnen met het spuien van al mijn vooroordelen over vrouwen met bakfietsen.

Bakfietsvrouw
Zijn Amsterdam en Groningen vergelijkbaar voor wat betreft het gedrag van fietsers, dit geldt niet voor de bakfiets. De bakfiets is een typisch yuppendingetje en in Amsterdam hebben we last van een yuppenoverschot. Groningers zijn nuchterder en zijn van mening dat een kleuter best zelf naar school kan fietsen of lopen. Zo niet in Amsterdam, waar kinderen van alle leeftijden in een bakfiets naar school gebracht moeten worden. Ook al staat die school 2 straten verderop. Zo nu en dan wordt de bakfiets bestuurd door een man, maar meestal zit er een vrouwenbips op het zadel vastgeplakt. De bakfietsvrouw is van mening dat ze overal voorrang heeft omdat ze kinderen in de bak heeft zitten en gooit de fiets zonder gêne voor iedere aanrazende auto of tram. Je moet wel een vreselijke hekel aan je kinderen hebben, wil je ze aan een dergelijk gevaar blootstellen.
Bakfietsvrouwen zien er allemaal hetzelfde uit. Ze hebben nonchalant opgestoken haar, zijn ‘naturel’ opgemaakt, dragen fleurige jurkjes, spijkerjasjes en cowboylaarzen of witte gympen. Hoe irritant is dat. Er bestaat niet zoiets als nonchalant opgestoken haar. Bakfietsvrouwen hebben een ingewikkeld doch simpel uitziend kapsel op het hoofd waarmee ze minstens een uur per dag bezig zijn. Ergo, deze vrouwen hebben geen nuttige dagbesteding.  ‘Nee nee, Floris is druk met de eigen zaak, dus ik heb mijn carrière on hold gezet en zorg voor de kindjes. Maar ik heb een passie voor interior design, daar ben ik heel druk mee.’ Ergo, ze schudt de kussentjes op en legt ze iedere dag op een andere plek neer, bos blommen in een vaas en klaar. Verder doet de bakfietsvrouw aan yoga of Pilates, kent ze iedere steen in de 9 Straatjes en drinkt ze Chai Latte met haar vriendinnetjes. Vriendinnetjes ja, alsof ze een stel 12-jarigen zijn. Kortom, het soort vrouw waar je meteen de pest aan hebt als ze je pad kruist. Meestal midden op het fietspad met 3 van die Oilily-koters in de bak gepropt en dan ook nog zo traag fietsen als een dronken slak onder narcose. De nutteloze trut!

Natuurlijk zijn dit allemaal vooroordelen. Er zijn ook bakfietsvrouwen met normaal chaotisch haar op het hoofd, die in spijkerbroek en fleecetrui de fiets bestijgen. Die een fulltime baan hebben, geen tijd hebben om te shoppen en gewoon gluten eten. Maar hoe dan ook, de bakfiets mogen ze wat mij betreft uit het verkeer verbannen. Naar de schroot met die krengen! De fiets bedoel ik, niet de bakfietsvrouw.  Uitzonderingen daargelaten.

Fokke-en-Sukke-hebben-een-bakfiets-met-digitenne-070409(1976)

Durf te vragen

slotenmaker

Durf te vragen … ©Hein de Kort

Ik ben geen fan van Facebookgroepen, maar met dank aan de site van De Beste Social Media heb ik een hele leuke groep gevonden, namelijk Amsterdam Durft te Vragen. De Beste Social Media had een aantal leuke vragen van de groep verzameld, die in sommige gevallen bijzonder hilarisch waren. Een dame wilde bijvoorbeeld graag weten waarom de meeste mannen linksdragend zijn, aangezien bij baby’s van het mannelijke geslacht het desbetreffende onderdeel geen enkele voorkeur voor een kant lijkt te hebben. Daar ga je dan toch wel over zitten nadenken, hoewel het mij eerlijk gezegd nog nooit is opgevallen hoe mannen de boel ordenen in hun broek. Zou ook gek zijn, als ik mijn hoofd steeds op kruishoogte zou houden. ‘Hé, je hebt pepermuntjes in je linkerbroekzak. Lekker, mag ik er eentje? O, is dat geen rolletje pepermunt…’ Zou toch gênant zijn. Maar goed, met enig logisch nadenken en gewoon vragen aan een vent, is de enige verklaring dat de meeste mensen rechtshandig zijn. Als de boel naar links wijst, is het gemakkelijker uitpakken als je rechtshandig bent. Dat dus.

Jullie begrijpen vast wel dat ik meteen lid ben geworden van die groep. En man, wat is het verslavend.  Ik doe enthousiast mee bij het beantwoorden van zinnige vragen. Denk daarbij aan het spuien van ideeën voor een low-budget vrijgezellenfeest, adressen van fijne restaurants en cafés in de stad of het geven van informatie over het inschrijven bij een gemeente.  Ik moet wel zeggen dat sommige mensen bijzonder lui zijn, want veel antwoorden kan je gewoon googelen.
Andere vragen en antwoorden lees ik graag, zoals:
Wat zijn dit voor rare dingetjes op mijn plant? Luis!
Wat is dit voor een kapot kabeltje aan mijn scooter? De remkabel, meid.
Kan een rompertje voor mannen? Nee.
Waarom zingen de vogels nog? Eh…..
Wat is dit voor een eng beest in mijn tuin (foto toegevoegd van een insect)? Ieuw, bah!

Wat ook heel fijn is aan de groep, is dat ik de stad beter leer kennen. Ik weet nu welke garagehouders onbetrouwbaar zijn, waar ik het beste mijn wimpers kan laten verven, wie klusjes uitvoert voor een gering bedrag, waar je flessentassen koopt en wie goed pianoles kan geven. Niet dat ik een garagehouder zoek of van plan ben om pianolessen te gaan volgen, het is gewoon handig om te weten.
Maar lieve mensen, ik moet nu echt afronden anders mis ik de zoektocht naar het beste recept voor satésaus. Bye!

Het Achterhuis

Na een weekje Barcelona was het hoog tijd om eens toerist in eigen land te gaan spelen. Reisdoel: het Anne Frank Huis in ‘mijn eigen’ Amsterdam. Met meer dan een miljoen bezoekers per jaar, waarvan zo’n  90% uit het buitenland afkomstig is, moet je ruim van tevoren een kaartje voor een specifiek tijdstip bestellen. Toen ik twee maanden geleden mijn kaartje bestelde, was de eerstvolgende bezoekmogelijkheid op 2 juni om 11 uur.  Het laatste kaartje voor dat tijdstip was voor mij.

Afgelopen vrijdag was ik ruim op tijd aanwezig op de Prinsengracht. Ik kom niet graag te laat en ik moet ook altijd eerst de situatie ter plekke bestuderen. Waar is de ingang? Waar begint en eindigt de rij? Is er per tijdslot een aparte rij? Waar is het toilet? Dat soort dingen. Al gauw bleek dat de medewerkers van het museum de juiste mensen op het juiste tijdstip in die ene rij wisten te dirigeren. Daarnaast moesten ze aan menig toerist uitleggen dat men alleen naar binnen kan met een vooraf besteld kaartje op het internet. (men kan wel vanaf half 4 in de rij gaan staan en dan hopen dat je alsnog het museum kan bezoeken)

Om 11 uur mocht ik plaatsnemen in de rij. Langs de gracht stond een man met 2 oranje huurfietsen danig in de weg van het overige verkeer. Al gauw bleek dat zijn hyperactieve vrouw al vooraan in de rij stond, terwijl hij de fietsen nog moest parkeren. Wat niet ging, met aan elke hand een fiets die hij tussen de overige fietsen moest zien te proppen. Zijn vrouw besloot de rij te verlaten om hem een beetje te helpen met het stallen van de fietsen. Geen Nederlanders, dat werd al gauw duidelijk. Haar fiets stond, hij was nog aan het worstelen met het slot van zijn fiets en zonder op hem te wachten, stapte zij met  driftige armbewegingen terug op haar plek in de rij. Man had eindelijk de boel op slot en strompelde zo snel als hij kon, hij was slecht ter been, naar zijn vrouw. Moest ‘ie met dat manke been ook nog over een ketting klimmen. Ik vond het een boeiend begin van de dag.

Eenmaal binnen bleek het toilet zich direct na de ingang te bevinden. Heel efficiënt als je lang hebt moeten wachten in de rij. Dan het museum in. Mooi opgezet, met een verplichte looproute want dat kan niet anders. Met een grote groep mensen verwacht je dat het dringen is in de kleine ruimten, maar dat was niet het geval. De buitenlandse toeristen bleven keurig in de rij staan wachten om een andere kamer te kunnen betreden. Als er gesproken werd, was dat op zachte toon. Respectvol, anders kan ik het niet noemen. Maar dan is er toch altijd weer een Nederlander in de buurt die de boel verpest. Ik stond in de deuropening op mijn beurt te wachten om het volgende kamertje binnen te kunnen gaan. De stilte in de ruimte werd onderbroken door een Nederlandse oma die haar kleinkinderen snel door de kamers wilde leiden. Een van de kinderen vroeg nog of er niet gewacht moest worden op opa, maar dat was niet nodig omdat die man alles goed wilde lezen en bekijken. Oma wilde snel het museum uit en ik stond blijkbaar in de weg, want ze stond met haar grote handtas tegen me op te rijden in de deuropening. Ik houd er niet van als iemand ongevraagd tegen me op staat te rijden. Dus ik bleef staan, ik kon ook geen kant op trouwens, en stond extra lang te treuzelen op het moment dat ik wel verder kon lopen. Oma stampte met de kinders in het kielzog langs mij heen, duwde en passant nog wat buitenlanders aan de kant en ging richting uitgang.

Eenmaal buiten zie ik oma op een bankje zitten bij de Westerkerk en ik hoor haar tegen opa zeggen: ‘Als ze eens wat minder mensen naar binnen zouden laten, dan kan je veel sneller door dat huis lopen.’
Beste oma, misschien is het juist de bedoeling dat je met veel mensen samengepakt in zo’n kleine ruimte staat. Zonder meubels voelt het al benauwend aan, dus stel je eens voor hoe dat voor die 8 mensen moet zijn geweest. Twee jaar lang ondergedoken. Stil moeten zijn, niet naar buiten mogen, elkaar niet kunnen ontlopen. Vreselijk. De 2e Wereldoorlog was afschuwelijk, net als al die andere oorlogen. Oorlogen die er nog steeds zijn, met dezelfde vreselijke gevolgen.  Ik denk niet dat uw kleinkinderen een educatieve ochtend hebben gehad. Ze hadden u beter thuis kunnen laten en samen met opa het Achterhuis kunnen bezoeken, misschien dat ze dan beter hadden kunnen begrijpen onder welke omstandigheden een kind als Anne heeft moeten leven en hoe een stomme ideologie een einde aan haar leven, en aan dat van vele anderen, heeft gemaakt. Ideologieën die vandaag de dag nog steeds groepen mensen het leven kosten. De geschiedenis herhaalt zich. Voortdurend.

PS Je wilt een leuke blog schrijven over toerisme in eigen land en eindigt dan toch met een onaangenaam onderwerp als de oorlog. Gek hoe dat werkt met schrijven. 

M/V

mv2Het was de afgelopen week rustig op het fietspad tussen Amsterdam Zuid en Amstelveen Centrum. Het was ’s ochtends een beetje koud en dat is blijkbaar voor de hoofdstedelijke suikerpopjes een reden om massaal het openbaar vervoer te gaan ontregelen.  Ik heb heerlijk relaxt gefietst, want geen zwabberende ‘ik-kan-fietsen-en-appen-tegelijk-maar-niet-heus’-types op de weg, maar ik kwam tot de ontdekking dat mijn dunne handschoentjes waarschijnlijk niet warm genoeg zijn als het écht heel koud gaat worden. Oftewel, ik heb meteen een paar warm gevoerde handschoenen en een  sjaal in een kek kabelbreiseltje  gekocht. In het grijs, past goed bij de winterjas. Bij thuiskomst werp ik een blik op het kassabonnetje en zie ik staan: herenhandschoenen en jongens sjaal. Dan besef je je dat ‘mannendingen’ vaak praktischer, efficiënter zijn. Want dameshandschoenen zijn vaak modieus, maar niet altijd even warm omdat vrouwen hun vingers liever slank verpakt zien. Stel je eens voor, model braadworst aan de vingers, nee dan maar liever gangreen. Sjaals voor vrouwen zijn vaak te lang, worden uitgerust met overbodige attributen zoals slierten en pompommetjes of het zijn van die onhandige colletjes.

Zakdoeken, van hetzelfde laken een pak. Als je één keer je neus snuit in een dameszakdoekje, dan is het ding vol. Geloof me, in een vrouwenhoofd zit net zoveel snot als in de kop van een man. Ik gebruik dan ook al jaren herenzakdoeken. Een vriendin koopt alleen badjassen op de mannenafdeling. Die dingen zijn langer, warmer en in neutrale kleuren verkrijgbaar. De badjas voor de vrouw is te kort, omdat we blijkbaar overal onze benen moeten laten zien. Smal gesneden, zodat we ook onze borsten kunnen showen aan de glazenwasser. En dan heb ik het nog niet eens over de foute printjes en kleurtjes. Vriendin en ik liggen liever voor dood op de bank, volledig bedekt door een zwarte badjas. Met de gordijnen dicht, voor het geval dat de glazenwasser voor het raam staat. Of een bouwvakker met een camera.

Zijn er dan geen vrouwendingen die praktischer zijn dan mannendingen? Vast wel, ik kan ze alleen niet bedenken. Volgens een vriend hebben wij vrouwen betere seksspeeltjes tot onze beschikking. Geen idee of dat zo is, volgens mij is er voor de man ook genoeg op de markt. Hij moet gewoon maar eens bij Christine naar binnenlopen. Heb laatst wel ergens gelezen dat voor de vrouw een speeltje efficiënter zijn werk doet dan een man, maar ik kan me niet voorstellen dat een speeltje voor de man een vrouw volledig kan vervangen. Maar wie ben ik.

Amsterdam

dsc_0078-2Een paar dagen geleden kreeg ik van mijn vrienden van Kamernet het vriendelijke doch dringende verzoek om mijn zoekprofiel opnieuw te activeren. Doe ik dat niet, dan deactiveren zij de boel. Dat mogen ze rustig van mij gaan doen, ik heb immers al de perfecte kamer gevonden in Amsterdam. En zolang mijn perfecte huurbazen niet verkassen, voelt deze dame geen enkele noodzaak om naar een ander kamertje om te kijken.

Door de mail realiseerde ik me opeens dat ik een jaar geleden, op 19 oktober om precies te zijn, de sleutel van mijn kamer in ontvangst heb genomen. Op de maandagmiddag, in Amsterdam Zuid, 25m² helemaal voor mij alleen. Volledig gemeubileerd, ik hoefde alleen maar het bed op te maken en mijn kleding in de kast te hangen. En vanaf dag 1 heb ik mij thuis gevoeld in Amsterdam. De buurt voelt vertrouwd aan en ik heb een aantal vaste adresjes waar ik graag kom. Mijn ‘eigen’ plein met bijbehorend eetcafé, een favoriet filmhuis, het gezelligste theater en het leukste koffiehuis. Ik heb ook een eigen fitnessclub, maar die valt onder de categorie ‘noodzakelijk kwaad’ en niet onder de favorieten.

Is Amsterdam heel anders dan Groningen? Nou, nee. Het is een beetje groter, maar ook in Amsterdam hebben fietsers hun eigen voorrangsregels en zijn verkeerslichten alleen bedoeld voor automobilisten. En oké, ook al mogen we in Groningen niet klagen over het culturele aanbod, in Amsterdam heb ik meer keuze op dat vlak. Waar ik dan ook dankbaar gebruik van maak. Het enige nadeel van Amsterdammers is dat ze weleens je fietstassen lenen en niet weer terugbrengen. Dat doen we in Groningen niet, ongevraagd fietstassen meenemen. Maar verder voel ik me net zo thuis in Amsterdam als in Groningen.

En mijn kamertje? In een jaar tijd meer eigen spulletjes naar binnen gesleept, lekker nestelen zoals dat mooi heet. Het is mijn eigen wereldje, waarin ik maar weinig anderen toelaat. Mijn veilige haven, mijn rustoord, het nest aller nesten.
Marita blijft.

Blind date

Binnenkort ga ik op een blind date. Voor het eerst van mijn leven en ik vind het best spannend. Want eigenlijk ben ik niet zo dol op afspraakjes met mensen die ik niet ken. Moet altijd eerst één of meerdere katten uit de boom kijken, wil ik met iemand op stap gaan. Overdag. Veilig. In het daglicht. Maar goed, dankzij een Facebook-gesprek over de oer-Hollandse kroket ga ik toch voor de bijl.

Kijk, ik heb familie wonen in Australië. Geëmigreerd in de jaren 50 van de vorige eeuw en goed geïntegreerd, maar nooit hun Nederlandse roots vergeten. Dankzij de Dutch Shop kan mijn tante met enige regelmaat haar kinderen en kleinkinderen trakteren op Hollandse lekkernijen als boerenkool met worst, hagelslag, drop, zoute haring, babi pangang (Conimex!) en de kroket. Haar o zo Australische kleindochter was dan ook in extatische toestand toen zij op de markt in Canberra Dutch croquettes aantrof. Dankzij een foto op Facebook waren wij er allemaal getuige van dat haar echtgenoot het nodig vond om die overheerlijke kroket te verkrachten met ketchup. Een heuse Facebook-rel was geboren.

Het voert te ver om hier de hele discussie te herhalen, maar zowel de Australiërs als de Nederlanders waren het er over eens dat je een kroket in mosterd dipt en niet in ketchup. En zoals zo vaak gebeurt, vliegt vervolgens zo’n Facebookgesprek alle kanten op. Voordat ik er erg in had, had ik een afspraak in mijn balboekje staan met een familielid van de aangetrouwde Australische tak van de familie. ‘I’m in Amsterdam in august, let’s meet!’ En dan zeg ik gewoon heel lief ja, of in dit geval yes. Misschien is het wel een serial-killer of een stalker. Of gewoon een onaangenaam persoon. Maar als het familie van familie is, dan is het vast een fijn mens. Hoop ik, anders wordt het een lange dag. We gaan in ieder geval kroketten eten, dat heb ik beloofd. Om de rest van de dag te vullen, denk ik nu aan een potje koekhappen met stroopwafels, poffertjes prikken voor beginners en ‘Tulpen uit Amsterdam’ mee blèren bij een draaiorgel.

Iemand nog andere leuke Amsterdamse suggesties? Ik houd mij aanbevolen.

dutch

Dutch Shop, Smithfield (NSW, Australia) Bron: http://www.foodspotting.com