Spijbelen

Ik heb maandag gespijbeld. Niet echt natuurlijk, ik heb braaf verlof opgenomen, maar het voelde toch een beetje als spijbelen. Sinds ik in Den Haag woon, heb ik een permanent vakantiegevoel en als het een bijzonder warme dag wordt, heb ik geen zin om mijzelf op te sluiten in een kantoor. Ook al word ik daarvoor betaald. Met vele fijne terrasjes en restaurants, rustige pleinen, musea en heel veel groen in de buurt én de zee op steenworp afstand, zijn er leukere dingen om te doen dan werken.

Maandag was het dus buiten warm, mijn appartement warmer en ik had behoefte aan verkoeling. Nu vind ik de zee geweldig, maar ik houd er niet van om als een aangespoelde potvis op een handdoekje op het strand te gaan liggen. Tussen al die andere aangespoelde potvissen. Het is te warm, te druk en al dat zand dat zich verzamelt in je bilnaad, nee, niet mijn ding. Dan liever naar een park of een bos. Omdat ik ‘Scheveningse Bosjes’ obscuur vind klinken, alsof achter iedere boom een potloodventer met zijn materiaal staat te zwiepen, heb ik maandag gekozen voor het Haagse Bos. Mooi, rustig en je kan lekker liggen lezen onder de bomen bij de grote vijvers.  Zo nu en dan wordt de rust onderbroken door roddelende ambtenaren die een lunchwandeling aan het maken zijn. Leuk om die gesprekken te mogen volgen en te constateren dat er altijd wel een vrouw in zo’n groepje loopt die amateur-psycholoog is. Zegt iemand dat hij iets niet handig heeft aangepakt (ook bijzonder, een man die dat durft toe te geven) en dat zo’n vrouw dan zegt: ‘Ach ja en dat gaf jou natuurlijk een schuldgevoel.’

Kortom, ik heb mij opperbest vermaakt in het bos. Er is alleen één minpuntje en dat geldt voor de meeste (alle?) natuurgebieden in Nederland, namelijk het gebrek aan sanitaire voorzieningen. Het is warm, je drinkt veel water en je moet naar het toilet. Oorzaak en gevolg. Maar daar waar je in vele buitenlanden in de natuur toiletgebouwtjes aantreft, ben je in Nederland genoodzaakt andere maatregelen te treffen. Bijvoorbeeld jezelf terugtrekken achter een boom of een paar bosjes. Dat kan bijvoorbeeld in een Drents bos, maar in het Haagse Bos heb je 99,9% kans dat tout le monde uitzicht heeft op jouw blote billen. Dat moet je niet willen en dan zit er niets anders op om je spullen in te pakken, op de fiets te stappen met je volle blaas, om over een hobbelend bospad op zoek te gaan naar een etablissement met een toilet. Feest. Gelukkig vond ik na 5 minuten een restaurant met toilet en nog gelukkiger was ik met het feit dat ik een korte broek met een elastische band had aangetrokken. Zelden zo opgelucht geweest na een toiletbezoek.

Het Haagse Bos, een fijne plek om je te ontspannen maar niet om je te ontlasten. 😊

how-to-shit-tumble

©Kampeerwijzer

Verhuizen (2)

Een terugblik op de afgelopen week, een week die in het teken stond van mannetjes die niet kwamen.

Zondag
Morgen wordt het bed al vroeg bezorgd, dus ik heb besloten om de nacht door te brengen in mijn nieuwe appartement. Op het nieuwe matras, op de grond. ’s Ochtends breng ik weer de nodige spullen met de trein van Amsterdam naar Den Haag. Eenmaal in Den Haag bedenk ik me dat het ook wel handig is als ik mijn fiets alvast ga verhuizen. Spullen in huis gedumpt, weer in de trein terug naar Amsterdam, fiets volladen en met de hele zooi terug naar Den Haag. Ben nu al zat van het reizen met de trein. 😊

Maandag
Heerlijk geslapen en de mannen van het bed zijn mooi op tijd. Ze monteren het bed, ik sleep zelf het matras op zijn plek. Het wachten is nu op het mannetje dat mijn vitrinekast komt bezorgen. Omdat er geen tijdsindicatie is gegeven en ik geen zin heb om de hele dag met het mooie weer in huis te zitten, bel ik met de zaak waar ik de kast heb gekocht. Op de bon staat inderdaad bezorging op 7 of 8 mei en daar waar ze tegen mij 7 mei hebben gezegd, weet de bezorger niet beter dat hij op 8 mei gaat langskomen. Een misverstandje. Zucht.

Dinsdag
Vandaag moeten er 3 (of meer) mannetjes langskomen met de vitrinekast, de bank en de kledingkast. De vitrinekast is lekker op tijd ’s ochtends, maar is tot mijn grote schrik weer een bouwpakket. Met veel glas. Ik verzamel moed en begin de onderdelen in elkaar te schroeven met de bijgeleverde inbussleutel. Gelukkig is de kast niet al te zwaar en kan ik het ding zelfstandig omhoog hijsen en op zijn plek zetten. De bank komt halverwege de middag en ook hier mag ik zelf de poten onder de bank monteren. Met een inbussleutel. Het wachten is nu op de kledingkast. Die niet komt. Bellen met desbetreffende zaak en bij navraag blijkt dat mijn kast ’s ochtends niet is ingeladen. Of het morgen schikt. Nou, nee. De hulp op afroep ‘af-geappt’ en Man geïnformeerd dat hij vrijdag een kast in elkaar moet zetten. Want dan wordt de kledingkast alsnog geleverd. ’s Avonds terug naar Amsterdam.

Woensdag
Het komt erg slecht uit, maar vandaag heb ik een heidag met het team. Ondanks dat ik het gevoel heb dat ik met heel andere dingen bezig moet zijn, was het toch in fijne dag in Brabant.

Donderdag
Man komt naar Amsterdam om mijn laatste spullen naar Den Haag te vervoeren met de auto. Ik blijk in tweeëneenhalf jaar veel verzameld te hebben in mijn kleine kamer, maar het past allemaal in de auto. Om dat te vieren gaan we lunchen en een biertje drinken bij Hortus op het Anna Paulownaplein, tot afgrijzen van J. blijkt het een vegetarische tent te zijn. Zijn paddenstoelenkroket smaakte prima, maar ik denk dat we de volgende keer op een van de andere terrassen gaan neerstrijken.  J. is niet zo van de vegan.

Vrijdag
De kledingkast wordt ’s ochtends op tijd geleverd en ik ben blij dat J. er is om het ding in elkaar te timmeren, want dat zou mij in mijn eentje niet gelukt zijn. We zijn er dan ook een tijdje mee bezig. Na de lunch gaat J. terug naar Groningen, ik ga naar de Hema voor de aanschaf van kapstokjes, mandjes en andere belangrijke dingen.

Zaterdag
Ik ben vroeg wakker en zit om 8 uur in een overvolle trein richting Amsterdam. (serieus, waar moet iedereen heen, zo vroeg op de zaterdagochtend) Ik ga mijn kamer schoonmaken en de sleutel inleveren bij mijn lieve huurbazen. Een fijne tijd gehad op die plek in Amsterdam-Zuid, maar ik denk niet dat ik de stad erg ga missen.
Het appartement in Den Haag is uitgerust met een paar standaard plafondlampen en het wordt tijd voor de aanschaf van een gezellige lamp. Ik heb een mooie gezien in een vintage winkeltje in de Weimarstraat, maar er staat een nog mooiere lamp op mij te wachten in het magazijn. Zeventiger jaren bruin. Niet direct mijn favoriete kleur, maar hij is echt heel mooi en staat goed bij de rest van mijn spullen.

Zondag
Rustdag. Opladen voor morgen, want er moet weer gewerkt worden.

Verhuizen (1)

Verhuizen, ik vind er helemaal niets aan. Het is al een hele meevaller dat ik weinig hoef te klussen in mijn nieuw stulpje in Den Haag, maar ondanks dat is het een vermoeiende bezigheid.  Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik bijna dagelijks een deel van mijn verzamelde zooi met de trein van Amsterdam naar Den Haag vervoer. En omdat er soms lang gewacht moet worden op leveranciers en klusjesmannen. Ik zal jullie een korte samenvatting van de afgelopen dagen geven.

Dinsdag
Sleutel in ontvangst genomen, het huis geïnspecteerd  en daarna weer snel naar Amstelveen om een presentatie te geven. ‘s Avonds loodgieter.nl gemaild met het verzoek om iemand te regelen voor het aanleggen van een afvoer voor de wasmachine.

Woensdag
De ramen mogen niet open, omdat de schilders buiten bezig zijn met de kozijnen. Niet fijn, want ’s middags wordt het behoorlijk warm in huis vanwege de grote ramen op het zuiden. De eettafel en stoelen worden bezorgd. Gelukkig zijn de bezorgers van PostNL zo lief om de loeizware tafel naar boven te slepen. Als dank heb ik twee stoelen voor ze naar boven getild. Bezorgmannetje van Wehkamp (DHL) liet mij vervolgens nog eens 2 stoelen naar boven slepen en die waren zwáár. Bijzonder vind ik het dat je tegenwoordig je meubeltjes op de Ikea-methode in elkaar mag zetten. Oók bij de duurdere zaken. Oftewel, Marita heeft een middag besteed aan het bevestigen van poten aan stoelen en  tafel. Heb weer een voorraadje inbussleutels in de la liggen. Voor het omhoog takelen van de tafel hulp ingeroepen, in ruil voor een kop koffie. Verder schoongemaakt, al was het huis al behoorlijk goed geboend.

Donderdag
Ramen lappen en vloer dweilen. Het bed komt volgende week, maar mijn matras van de Hema wordt vandaag geleverd. Ook hier een bezorger die van zijn werkgever geen trap mag lopen. Het ding is vacuüm verpakt in een doos en weegt zo’n 25 kilo. Er zit niets anders op om gaten in de doos te maken, zodat ik tree voor tree de doos naar boven kan slepen. Het voordeel daarvan is dat ik mijn armspieren goed kan trainen. Ik krijg namelijk de ramen, die je naar boven moet schuiven, niet op eigen kracht open. Daarna aan de wandel om eerst mijn badkameraccessoires van Bol.com bij Appie op te halen. Zonder te boren kan ik geheel zelfstandig een toiletrolhouder en een doucherek monteren (zuignappen!). Vervolgens naar de Blokker om een wasmand en wat andere zooi op te halen. De wasmand zit verpakt in een enorme doos en volgens een andere klant kan ik die via de MacGyver-methode gemakkelijk vervoeren, oftewel: maak gaten in de doos om je handen in te steken. Maar mijn methode, zonder de doos het handvat van de wasmand als vervoersmiddel te gebruiken, vindt ze een betere MacGyver-oplossing. Hagenezen, ik houd nu al van ze.

Vrijdag
J. komt naar Den Haag en neemt spullen vanuit Groningen mee. Het is de bedoeling dat we gordijnen gaan ophalen bij de Ikea in Delft, maar we moeten eerst wachten op de loodgieter die tussen 12 en 16 uur zal langskomen. Ondertussen schuift Jacco de ramen 10x op en neer, zodat ze wat soepeler gaan lopen en komt tot de ontdekking dat de ramen niet zelfstandig open blijven staan. Maar als je er wat tussen schuift, kan je het raam toch openhouden.
De zon staat vol op de ramen te schijnen, het wordt bloedheet in de kamer en de loodgieter laat op zich wachten. Ik bel de beste man rond kwart voor vier en krijg te horen dat hij rond half 5 zal langskomen. Voor ons het sein om dan maar eventjes een blokje om te gaan. Uiteindelijk komt de loodgieter nadat ik hem voor een 2e keer heb gebeld, om kwart over vijf langs om zijn werk te doen. Gelukkig is hij snel klaar, zodat we nog naar Delft kunnen rijden om de bestelde gordijnen op te halen. Ophangen gaat vandaag niet meer lukken, maar morgen is er weer een dag. Wij overnachten in een hotel, aangezien het bed nog niet is geleverd en J. weigert om op de grond te slapen.

Zaterdag
De mannen van Coolblue komen de wasmachine op het afgesproken tijdstip van 10 uur brengen en installeren de boel. Wij gaan daarna aan de slag met het ophangen van de gordijnen. Een hele verademing, want het houdt toch (een beetje) de warmte buiten de deur.

Wordt vervolgd.

 

 

 

Koningsdag

Vroeger zaten wij op 30 april altijd vol spanning voor de televisie te kijken naar Koninginnedag. Koningin Juliana stond met man, kinders en kleinkinders op het bordes van paleis Soestdijk te zwaaien naar het voorbijtrekkend volk dat cadeaus kwam aanbieden. Al vond ik het paleis best een groot huis, ik vroeg me wel af waar Juliana al die rotzooi moest laten en of ze zelf nog geen pannenlappen zou hebben. Toen Beatrix koningin werd, ging de familie tijdens Koninginnedag op tournee door het land alwaar zij kennis mochten maken met plaatselijke gebruiken zoals het werpen van toiletpotten. Geen verbetering, vond ik. Dan kan je maar beter thuis cadeaus aannemen die je later op Marktplaats kan verkopen.

Sinds Willem-Alexander koning is, vieren we Koningsdag op 27 april en wordt er door de familie nog maar één stad of dorp bezocht. Dit jaar komt de familie (weer) naar mijn stad, Groningen. Het programma bestaat uit cultuur, innovatie en aardbevingen. Ik was even bang dat de NAM een extra gasboring gaat verrichten, zodat we de koning kunnen verrassen met een echte aardbeving maar gelukkig gaat er alleen maar gepraat worden over het schudden der aarde. Ik zag al de hele Martinitoren neerdalen op de koning en zijn gevolg, hadden we dan mooi het wereldnieuws mee gehaald.

Sta ik op de 27e met een vlaggetje te zwaaien tussen het volk op de Vismarkt? Nee, zeker niet. Als ik een volksoploop kan ontlopen, doe ik dat met liefde. Bovendien, Wim-Alex en ik worden binnenkort buren en dan kan ik met enige regelmaat naar hem zwaaien, mocht ik daartoe de behoefte voelen opkomen. Mijn nieuwe woonplaats Den Haag pakt trouwens stevig uit op Koningsdag met een traditionele Geraniummarkt. Ik verheug me nu al op 2019.

Gerelateerde afbeelding

Voor de mensen die morgen toch graag met een vlaggetje willen zwaaien op de koninklijke route