Tampopo

TampopoNee, dit is geen nieuw tampon-merk. Hoewel het marketingtechnisch wel lekker bekt: ‘pop it with Tampopo’ of ‘when it pops, you know it’s Tampopo.’
Tampopo is de titel van een Japanse cultfilm die ik afgelopen vrijdag heb bekeken. Tampopo, oftewel paardebloem, is een dame met een eetcafé en zij maakt hele slechte ramen. Geen vensters, maar een Japanse noedelsoep. Samen met een vrachtwagenchauffeur gaat zij op zoek naar de beste recepten voor bouillon en noedels, zodat ze een perfecte ramen kan koken. Dit gegeven alleen zou een saaie film opleveren, ware het niet dat de zoektocht wordt afgewisseld met andere verhaallijnen die allemaal met eten te maken hebben. Zo probeert een dame een groep meisjes in een restaurant te leren dat het in Europa not done is om te smakken en te slurpen. Ze geeft een demonstratie hoe je geluidloos spaghetti vongole eet, maar wordt compleet tegengewerkt door de aanwezigheid van een Europese man die met veel geluid zijn spaghetti naar binnen zit te slurpen. Dat deed me denken aan die keer dat ik, jaren geleden, met een collega in een Amsterdams hotel verbleef en we ’s ochtends bij het ontbijt luidruchtig smakkende en boerende Japanners aantroffen. Ik werd er niet blij van, maar collega in kwestie lag in tranen onder de tafel. Van het lachen, hij vond het hilarisch.

Een ander pareltje is de oude dame die in de supermarkt graag in zacht voedsel prikt, zoals perziken en camembert. Ze wordt achtervolgd door de supermarktmanager, die haar probeert te betrappen en haar uiteindelijk een tik verkoopt met een vliegenmepper. Het hoogtepunt vond ik echter het gangsterstelletje, dat eten aan erotiek koppelt. Hoewel ik nu nooit meer normaal naar een eierdooier kan kijken. Waarom zou je een rauwe eierdooier in de mond nemen en die overbrengen naar de mond van een ander? En weer terug tot het moment dat het misgaat? Zag er ranzig uit, het eigeel dat uit een mond  gutste. Ik ben dol op eigeel van het warme soort, maar voorlopig hoef ik niet meer zo nodig een uitsmijter of een gepocheerd ei.

Hoe dan ook, een aanrader deze film uit 1985. Al was het alleen maar vanwege het feit dat je tijdens de aftiteling mag kijken naar een gulzige baby aan de borstvoeding. Een voedselverslaving moet toch ergens beginnen.

eigeel tampopo

Hoe verplaats je een eierdooier zonder het te breken? Nou, zo dus.

Vleesch nog visch

Wetende dat ik Man never nooit niet een plezier ga doen met vegetarisch voedsel, heb ik me meteen als welwillende vrijwilliger opgeworpen toen de mogelijkheid zich aandiende om met een vriend het restaurant van de Vegetarische Slager te bezoeken. Ik heb me altijd al afgevraagd of nepvlees echt naar vlees smaakt, even afgezien van het feit dat ik dát eigenlijk niet nodig vind. Het is een vleesvervanger, je kan wat mij betreft gewoon ei of kaas eten als vegetariër. En ik vind die vlezige en vissige namen belachelijk, zoals gehacktbal, kipstuckjes en stoofvleesch.

Hoe dan ook, afgelopen donderdag was het zover. Ik had de geitenwollen sokken al gestreken en de sandalen gepoetst, maar vriend had zijn nette blauwe outletoverhemd aangetrokken dus heb ik me voor de gelegenheid in een keurig uitverkoopjurkje gehuld. Gelukkig maar, want het restaurant heeft niet bepaald een geitenwollensokkenuitstraling. Het fijne is dat het een soort van tapasconcept heeft; gerechten kan je delen, zodat je van meerdere gerechten kan proeven. Nu had ik niet de behoefte om Geroockte visvrije mackreel (!) te proeven aangezien ik gewone gerookte makreel niet lekker vind, maar als vriend zijn grootste puppy-ogen aan de andere kant van de tafel opzet, kan ik nooit nee zeggen. Dus Marita heeft mackreel, gerold in rode bieten, gegeten en geconstateerd dat het inderdaad naar makreel smaakt. Bijzonder. Andere gerechten die wij met veel plezier hebben genuttigd: Vietnamese loempia’s met visvrije gamba’s en kipstuckjes, ravioli met visvrije tonyn en taco’s met vegetarische pulled porck. Ons laatste gerecht, patatje stoofvleesch, smaakte goed maar het vleesch had niet de structuur van echt stoofvlees en dat vond ik een beetje jammer.

Conclusie? Een fijn restaurant met mooie en smaakvolle gerechten en voor herhaling vatbaar, al was het alleen maar om de gerechten te proeven die we donderdag niet besteld hebben. En de overheerlijke ginger ale, maar die kan ik ook kopen bij de biologische winkel. Wat ik dan ook ga doen. Maar ga ik vleesch of visch kopen? Denk het niet, ik houd het bij ei, kaas, noten, hummus en falafel als ‘vleesvervangers’.