Vrouwen

liz

@Liz

‘k Was van plan om iets te schrijven over het groepje vrouwen dat afgelopen vrijdag op de vroege middag bij mij in de trein stapte. In nuchtere toestand, met een penis op de neus. Geen idee wat voor feestje de dames van plan waren om te gaan vieren, maar zelfs in dronken toestand zou ik nog geen piemel op mijn neus plakken. Het groepje vrouwen werd aangevoerd door een moeder overste van middelbare leeftijd, uitgerust met een kortpittig kapsel. Zo’n vrouw die tussen de coupés rondrent met krentenbollen en chips, iedereen nog eens vertelt waar er overgestapt moet worden en quasi lollig loopt te gillen dat de kaartjes gecontroleerd gaan worden. Ik vond haar vermoeiend.
Al mijmerend over het onderwerp ‘voorbindpenis op ooghoogte’, bedacht ik me dat ik vrouwen vreemde wezens vind. Ik mag dat zeggen, per slot van rekening ben ik zelf een vrouw. Niet dat mannen zo normaal zijn, maar die snap ik over het algemeen beter dan de mede-vrouwmens. Mannen kunnen charmant zijn en tegelijkertijd een enorme hork. Ze krabben zich in gezelschap ongegeneerd in hun eigen kruis en drinken graag grote hoeveelheden bier zodat ze bij een voetbalwedstrijd het Wilhelmus mee kunnen boeren. Of olé olé olé, dat is iets simpeler. En je weet dat als je ze vraagt om zo meteen samen de deur uit te gaan, dat je daarbij moet vermelden dat je direct, nu en onmiddellijk bedoelt en niet over 3 uur. Ziehier de man, ietwat gechargeerd maar jullie begrijpen wat ik bedoel. Mannen zitten op een terras en kijken naar vrouwen, vrouwen zitten op een terras en kijken naar vrouwen. Nee, niet naar aantrekkelijke mannen maar naar vrouwen. Dat zit ergens in onze genen opgesloten en dát maakt ons vreemd. Waarom doen wij dat? Om onze eigen onzekerheid te voeden? Het liefst zie je natuurlijk vrouwen voorbij komen die hun 88 vetrollen in een stretchtopje en een laag zittende legging hebben gepropt, daarbij comfortabel wandelend op hun spuuglelijke Crocs. Maar nee, wij vrouwen zien alleen buitengewoon mooie en slanke dames met de rondingen op de juiste plekken langs trippelen. En met een obsessie voor het uiterlijk, is de gang naar de plastische chirurg gauw gemaakt. Grotere borsten, opgezwollen lippen en, de laatste trend, een Kardeshiankont. Waarom wil je in vredesnaam een dikke kont? Omdat er billenmannen bestaan die in een dikke kont een vruchtbare vrouw herkennen? Het is ook zo niet praktisch, het laten fabriceren van een enorm achterwerk. Want in wat voor maat broek past zo’n Kardeshiankont? Je hebt een taille in maat 38 en een nepbips in maat 54, dat wordt gezellig shoppen.
Over dik gesproken, ik snap de hysterie rondom de uitspraken van Giel Beelen niet. Die jongen mag best zeggen dat hij dikke vrouwen niet aantrekkelijk vindt. Hij heeft het iets ongelukkig gebracht, maar hij is een man en dus een hork. Er zijn zat mannen die dikke vrouwen bloedmooi vinden, dus ophouden met zeuren. Want wees eerlijk, ieder mens heeft toch zijn persoonlijke voorkeuren voor wat betreft het uiterlijk van een potentiële partner? Persoonlijk vind ik lange, slanke mannen aantrekkelijk. Als ik een man met een buik in formaat skippybal zie, denk ik echt niet dat ik daar even lekker mee wil stuiteren. Alleen het idee al.

Zijn jullie na dit ‘hak-op-de-tak’-verhaal de draad kwijt? Verbaast mij niets, ik ben ook regelmatig het spoor bijster in mijn eigen, drukke hoofd. Maar dit soort gedachten gingen er door mijn hoofd, vrijdag op het traject Amsterdam-Deventer, dankzij de dames met hun voorbindpenissen. Inspiratie zit in de kleine dingen van het leven.