K-week

Het was deze week een echte K-week, in meerdere opzichten. Tijd voor een weekoverzicht!

Zondag 10 december
Op tijd naar Amsterdam, want volgens de weermensen zou het heftig gaan sneeuwen. De ene helft van Nederland denkt dan dat het wel mee zal vallen, bij de andere helft slaat de paniek toe. Ik word alleen maar sikkeneurig; de weergoden weten heel goed dat ik niet van sneeuw houd, maar gooien die zooi toch gewoon naar beneden. Kortom, Marita is om 1 uur ’s middags in Amsterdam, wandelt in 10 minuten naar haar kamer en ziet er bij aankomst uit als een minivariant van de Yeti (het beest, niet de auto). K..weer, vreselijk. Na een grote mok warme chocolademelk gaat het wel weer een beetje. Een klein beetje maar, want maandag is in aantocht.

yeti1

Yeti

Maandag 11 december
Er ligt sneeuw, er rijdt een tram en ik ben op tijd op m’n werk. So far so good. Echter, het weer wordt nog meer K.. dan gisteren. Rond het middaguur raadt de werkgever (een deel van?) het personeel aan om het pand te verlaten. Nu sneeuwt het buiten, dus ik blijf liever binnen. Om half 5 verlaat ik kantoor, waarin nog een enkele collega ronddwaalt. De tram rijdt gelukkig nog, de rest van het openbaar vervoer ligt dan al plat.

Dinsdag 12 december
Glibberend naar de tramhalte. De eerste tram heeft vertraging, zit bij aankomst stampvol en ik besluit op de volgende tram te wachten. De tweede tram is ook wat aan de late kant, maar zit nog voller dan de eerste. Ik zie de derde tram al aankomen, dus ik besluit als enige om me niet in die tweede tram te proppen. Zeker niet als ik zie dat de lichten uitgaan in de tram en de trambestuurder moeite heeft om de boel weer op te starten. Enfin, tram twee verlaat de halte, tram drie rijdt binnen en ik stap in een bijna lege tram. We rijden lekker, maar na drie haltes blijven we opeens stilstaan. Blijkt dat tram twee de geest heeft gegeven en die moet eerst worden weggesleept voordat we verder kunnen. Twintig minuten later rijden we weer en ben ik een uur later op het werk dan gepland. K.. openbaar vervoer!

Woensdag 13 december
Ik sta al vroeg op het station omdat ik om 9 uur een afspraak in Den Haag heb. Uit voorzorg neem ik een eerdere trein en dat is maar goed ook, want deze trein heeft al 20 minuten vertraging. Best wel K.., maar ik ben op tijd in Den Haag en stap in de tram. Kom aan op plaats van bestemming, moet nog even schuilen in het tramhokje omdat het hoost, en dan gaat de afspraak niet door vanwege onvoorziene omstandigheden. K.. dus, maar kan gebeuren. Dan maar weer terug richting centrum, om onderweg nog een korte koffiebreak te houden bij vriend K. Hij geeft me een thermosmok koffie mee voor onderweg, de schat. De mok wordt ingepakt in een plastic zakje en een papieren zakdoekje, omdat het ding de neiging heeft om te lekken en ik moet de mok rechtop houden in de boodschappentas. Dat is prima gelukt, totdat ik in de trein stap en de tas neerzet op het bankje. Mok leeg, tas en bankje vol met koffie. Met een rondslingerde Metro en papieren zakdoekjes dep ik het bankje en de vloer schoon. Feest, echt.

koffie1

Koffie en een nieuw treinstel

Donderdag 14 december
Kerstpakket, Kunst en Kerstborrel. Het kerstpakket heb ik gedoneerd aan de voedselbank, simpel. Tijdens de lunchpauze komen de kunstenaars van Outsider Art vertellen over hun werk dat bij ons in de hal wordt tentoongesteld. De kunstenaars zijn mensen met een beperking en maken werkelijk prachtige kunst. https://www.outsiderartmuseum.nl/nl/ (in de Hermitage Amsterdam)
’s Avonds is er de miwibo, de midwinterborrel. Dat is een soort kerstborrel, maar dan met een geselecteerd gezelschap van leuke mensen. Gezellig!

Vrijdag 15 december
De vrijdag begint best oké, eigenlijk. Wasje draaien, vuinisje wegbrengen, koffietje drinken en naar het stationnetje om een treintje naar Groningen te pakken. Thuis moet ik nog even naar de apotheek, maar kom erachter dat de hele buurt is omgetoverd tot een hindernissenbaan. Weg- of bouwwerkzaamheden en bejaarden van wie het rijbewijs al in de Tachtigjarige Oorlog had moeten worden ingetrokken. De apotheek bevindt zich tegenwoordig in een verzorgingstehuis dat in het bezit is van ‘sluisdeuren’. Dan gaat de tweede deur pas automatisch open als de eerste automatisch wordt gesloten. Dat werkt heel goed, zolang niemand zijn busje vlak voor deur één neerzet, om bejaarden uit te laden. Dan gaat deur twee niet open. Heb een kwartier gevangen gezeten tussen twee deuren, fantastisch. K..-personenvervoer.

Iemand anders nog iets leuks meegemaakt, de afgelopen week?

Museumvolk

Een weekendje voor mezelf in Amsterdam betekent 9 van de 10 keer dat er museumbezoek op het programma staat. Zo ook dit weekend, op de vrijdagavond naar het Stedelijk Museum en op de zaterdag naar Boijmans Van Beuningen in die andere leuke stad, Rotterdam. Naast het ondergaan van de schone kunsten, vind ik het ook geweldig om andere museumbezoekers te observeren.  Nu is er wel iets blijven hangen van de lessen kunstgeschiedenis op de middelbare school, maar ik pretendeer niet dat ik verstand heb van kunst. Ik heb 3 categorieën kunst: (heel) mooi, doet-me-niets en (afschuwelijk) lelijk. Hoe anders gaat dat bij de gemiddelde museumbezoeker, die quasi-geïnteresseerd ieder kunstwerk minutieus onder de loep neemt om vervolgens de omstanders ongewenst te voorzien van zijn commentaar. Dan is er ook nog de categorie ‘wat-doe-ik-hier-eigenlijk’, mensen die tegen wil en dank meegesleept zijn naar het museum, maar liever in de kroeg een biertje drinken. Dat zijn mensen die naar heel andere dingen kijken dan naar kunst. En ik kijk en luister dan weer graag naar dat soort mensen.

Jean Tinguely

ting1

Jean Tinguely

Mijn eigenlijke doel van het bezoek aan het Stedelijk was het werk van Ed van der Elsken, maar ik kon op de valreep nog het Machinespektakel van Jean Tinguely meepakken. Tijdens mijn rondgang langs de machines kwam ik 2 twintigers tegen. Meisje A werkte in het museum en probeerde meisje B te interesseren voor het werk van meneer Tinguely. Meisje B knikte vriendelijk, zei op alles ja en merkte opeens op dat het best wel een aantrekkelijke man is, die Jean Tinguely. Een echte man-man. Meisje A was met stomheid geslagen, ik bekeek de foto van de man nog eens goed en vroeg me af wat de jeugd van tegenwoordig een echte man vinden. Want Jean had 3 wenkbrauwen! Het had een unibrauw moeten worden, maar aan weerszijden van de 3e brauw ontbrak een beetje haar. Zo niet aantrekkelijk, zo’n bos haar boven de neus. Maar meisje B vond Jean blijkbaar zo’n lekker ding dat de kunst haar gestolen kon worden, met meisje A erbij.

Surrealisme
In het Boijmans is men gek van surrealisme en ik heb er ook geen hekel aan, dus toog ik op zaterdag met vriendje T. naar Rotterdam. Veel babyboomers aanwezig, uitgerust met audiotours en publieksboekjes, en zogeheten weekend-vaders. Ons favoriete volk, wij zijn fan. Ik werd geplaagd door een babyboomer die mij consequent voor de voeten liep en van ieder object een foto een wenste te maken. Door de knieën en kont naar achteren, zo’n type. Ondertussen werd T. niet bepaald laaiend enthousiast van de weekendvader die met woord en veel gebaar, zijn dochter het werk van Dalí probeerde uit te leggen.
Iets verderop liep een vrouw die een werk van Man Ray ziet hangen. ‘Dat is wel een bekende naam, toch?’ Dan brandt het op je lippen om te zeggen dan Man Ray de broer is van Ban Ray, de man die  wereldberoemd is geworden met Ray Ban zonnebrillen. Houd je in, Marita, houd je vooral in!

Het duurde niet lang voordat het volgende giechelmoment zich aandiende.
Vrouw: ‘Kijk, dit is een heel abstract, surrealistisch werk.’
Man: ‘Ja, en toch zie ik er wel wat in.’
Vrouw: ‘Dat kan niet, het is abstract.’
Man: ‘Ik zag net een affiche hangen van Roussillon. Die was toch ook heel bekend?’ Yep, in het wijnschap van Albert Heijn. Het affiche waar de man op doelt, blijkt een werk van Salvador Dalí te zijn voor de Franse Spoorwegen. Toen moest ik toch wel even heel erg grijnzen. Museumvolk, ik ben er gek op!
20170304_143507