Valentijnsdag

lady en vagebondEén keer iets schrijven over Valentijnsdag leek me wel voldoende maar de hoeveelheid spam die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, heeft mij doen besluiten om er toch nog een paar woorden aan vuil te maken. Kijk, ik begrijp best dat de zelfstandige ondernemer graag wil verdienen aan de verliefde medemens. Er zijn vast mensen die rode lingerie gaan aanschaffen of zitten te wachten op tips over hoe je bevallig met alleen je glitter-pumps aan je partner verleidt tot het badderen in een met rozenblaadjes gevuld bad. En als de partner niet in dat verrekte bad wil gaan liggen, kan je altijd nog romantische geurstokjes aanschaffen om hem of haar te bedwelmen. Dat vind ik allemaal nog tot daaraantoe, maar de mail die ik vandaag van ECI ontving, spande wel de kroon. Het bericht begon met een hartje en de boodschap ‘We hebben een cadeautje voor je….’Dat cadeautje was €2,50 korting op de aanschaf van een boek of DVD. Aardig, totdat mijn oog viel op het boek dat werd aanbevolen. Pontificaal op het midden van de pagina, in gifgroen, een boek over het onderwerp overgewicht en obesitas. Echt een geweldig boek om iemand cadeau te doen op Valentijnsdag.

Ik zie het al helemaal voor me. Man en vrouw (ja, ik doe even doorsnee-romantiek) zitten op Valentijnsdag bij kaarsverlichting te dineren in pizzeria ‘That’s amore’.  Ze hebben samen een groot bord spaghetti met gehaktballetjes besteld, zonder bestek. Want het is natuurlijk het toppunt van romantiek om, net als Lady en de Vagebond, met je neus in de tomatensaus op zoek te gaan naar die ene spaghettisliert die jullie samen verbindt. Het verdelen van de gehaktballetjes gaat ook zonder gemor en nadat het bord is schoon gelikt, de gezichten onder de tomatensmurrie zitten en ze samen verbaasd zitten te zijn dat die ene spaghettisliert echt de allerlaatste sliert op het bord bleek te zijn, is het grote moment daar; hij gaat haar een cadeautje geven. Ze verwacht een mooie ring, maar daar is het pakje te groot voor. Misschien is het een ketting of diadeem, vol enthousiasme scheurt ze het pakpapier kapot om vervolgens geconfronteerd te worden met een boek. Een boek over het ontrafelen van mythes over overgewicht.
‘Je vindt me dik!’
‘Nee nee, lieverd, echt niet. Niet echt.’
‘Niet echt, je vindt me dus echt wel dik!’
‘Nee hoor, al begin je wel wat mollig te worden. Je zat ook nu weer behoorlijk te schransen in de spaghetti.’
‘Je had me ook gewoon een ring kunnen kopen!’
‘Voor die worstenvingertjes van jou kon ik geen passende ring vinden. Bovendien kreeg ik van ECI korting op dit boek.’
‘Je houdt niet meer van me!’ Etcetera etcetera.

En zo eindigde een romantisch etentje niet zo romantisch dankzij de bemoeienissen van ECI. Wil je de plank niet misslaan als man? Koop dan bloemen, lingerie, sieraden of chocola voor je geliefde. Altijd een veilige keuze, echt waar.

 

Minnaar

Sinds ik doordeweeks geheel manloos woon, krijg ik met enige regelmaat de vraag of ik al een minnaar heb. Met name mannen blijken dit graag te willen weten, geen idee waarom. Misschien vinden ze het een spannend idee, zo’n vrouw alleen in de grote stad en kunnen ze het zich eigenlijk niet voorstellen dat een vrouw überhaupt zonder een man kan leven. De wens is de vader van de gedachte, zoiets.  Of het is een verkapte sollicitatie, wat ik niet mag hopen. (sorry heren)
Nu ben ik best wel kieskeurig en is het nog niet in mij opgekomen om een minnaar aan te schaffen. Maar het onderwerp zet je wel aan het denken en na een paar glaasjes wijn leek het mij een goed plan om een wensenlijstje op te gaan stellen, voor het geval dat ik opeens tegen een potentiële kandidaat aanloop. En omdat er heel veel woorden op minnaar rijmen, is het een heel slecht gedicht geworden. Echt héél slecht. Omdat het kan. Het lag niet aan de wijn. Denk ik.

Gezocht: een minnaar
Het liefst een onweerstaanbaar exemplaar
jong, atletisch en niet al te zwaar
met veel, weinig of geen haar
en het mag best wel een beetje onvoorspelbaar
zoals het trimmen van zijn schaamhaar met een betonschaar
Niet bang voor een beetje gevaar, mijn aanstaande minnaar

Heb geen bezwaar tegen een kunstenaar of Hongaar
maar liever geen saaie ambtenaar of bedelaar
ik hoef er ook niet mee naar het altaar
we blijven heel fijn een niet-echtpaar
hopelijk is hij onvermoeibaar onverzadigbaar
en altijd voor mij beschikbaar

Is deze  man voor mij onbereikbaar
en blijft mijn verlangen onvervulbaar
hij is onvindbaar maar mij nu al dierbaar
die ene ware minnaar

Nu moet ik mijn man nog informeren over de plannen. Ik kan ook wachten met vertellen totdat die minnaar-man eindelijk eens een keer komt opdagen. Want hij laat aardig op zich wachten, op tijd komen is niet zijn sterkste kant. Niet al te letterlijk nemen trouwens, dat op tijd komen. Maar misschien is hij gekidnapt door een verwarde vrouw en zit hij nu ergens vastgeketend in een huisje. In de Ardennen of het Buda-gebergte. Dat kan natuurlijk ook nog. Het is dat ik niet weet wie het is, anders zou ik meteen een reddingsactie op touw zetten. Of ik selecteer gewoon een andere minnaar,  zo dierbaar is die gast me nu ook weer niet. Hij zoekt het maar uit met die verwarde heks, had ie z’n betonschaar maar mee moeten nemen. 

single-taken-who-cares-im-awesome-quote-1

Gay Pride

hema (adformatie)Tja, wat moet ik met de opmerking ‘ik ben benieuwd naar jouw mening over de Gay Pride, Marita’. Eigenlijk vind ik er helemaal niets van, heb er tenminste nog nooit een gedachte aan gewijd. Maar goed, geef mij één vinger en het gaat los in mijn hoofd. En logischerwijs denkt mijn hoofd dan aan het Reformatorisch Dagblad. Het dagblad dat die leuke T-shirts van de Hema smakeloos vindt. Je weet wel, met van die schattige rookworstjes en tompoucejes op de voorkant. Niet dat ik het zou aantrekken want ik genereer liever geen extra aandacht voor de F-jes, maar leuk zijn de shirts wel.

Na die homofobe reactie, anders kan ik het niet noemen, kwam de Hema met een geweldige persstatement: “Hema is er voor iedereen. Ongeacht geloofsovertuiging, politieke en seksuele voorkeur of anderszins. Daarom zet Hema haar helden zoals de rookworst en tompouce in om de liefde te vieren”. En de opbrengst van de T-shirts gaat naar een goed doel, de Gaystraight Alliances van het COC. Duimpjes omhoog voor de Hema!

Hoe dan ook, ik weet niet wat voor ranzige gedachten de mensen van het RD er op nahouden maar ik zie alleen maar echte Hollandse lekkernijen op het shirt staan. Immaterieel cultureel erfgoed van ons kikkerlandje, wat mij betreft. Wie wil er nou niet zijn tanden zachtjes in zo’n sappige worst zetten of lekker likken aan een rozig tompoesje? Echt, ik vind dat we er een driegangenmenu van moeten maken. Worst als hoofdgerecht en de tompouce als toetje. Nu nog iets voor het voorspel bedenken… Eh, ik bedoel voorafje! Of entree, appetizer! Whatever, ik heb er bijna keuzestress van. Wat zouden jullie kiezen? Bitterballen, een frikandel, het Brabantse worstenbroodje, de Groningse eierbal of wentelteefjes?

Romantiek

Voordat ik mijn kijk op romantiek ga delen, moet ik eerst wat rechtzetten. Want mijn man is ietwat ontstemd over het feit dat zijn collega’s blijkbaar denken dat hij muzikaal is. In mijn laatste blog had ik geschreven over mannen die het Wilhelmus kunnen boeren en om een of andere reden denkt iedereen dat over J. gaat. Hij boert geen volkslied, niet op de gebruikelijke wijze in ieder geval. Laten we het erop houden dat zijn boertjes uit een andere lichaamsopening komen. Vaak. Met een enorm volume. En dat is niet romantisch, maar ik heb me laten vertellen dat dit soort activiteiten bij een gezonde relatie horen. Wat mij betreft kan je ook doorslaan in het ‘eerlijk zullen wij alles delen’ in een relatie.

Maar goed, laten we het over romantiek hebben. Daar ben ik niet echt van. Een slaapkamer volgebouwd met kaarsjes bijvoorbeeld. Waarom in vredesnaam? Als ik er niet de slappe lach van krijg, dan is de kans groot dat ik eerst de verzekeringsvoorwaarden bij brandschade ga lezen, de emmertjes water klaarzet en het alarmnummer alvast bel. Beddengoed, gordijnen en kaarsen gaan gewoon niet goed samen en een ongeluk zit in een heel klein hoekje. Het geluk zit dan blijkbaar in een grote hoek, maar daar is ’t nooit te vinden als je het nodig hebt. Kaarsjes en een vol bad: van hetzelfde laken een pak. Hoe stap je elegant het bad in zonder je voetzolen te verbranden aan een waxinelichtje met als gevolg dat je een badwatertsunami veroorzaakt. Kaarsjes uit en omdat je op je pijnlijke voeten staat te wiebelen, glij je uit op de natte badkamertegels, stoot je je hoofd tegen de toiletpot en moet je naar de eerste hulp worden gebracht. Weg romantiek. Of rozenblaadjes door het hele huis gestrooid. Schattig hoor dat iemand de moeite heeft genomen om duizenden rozen de nek om te draaien, maar wie ruimt die zooi op? Je kan overwegen de boel bij elkaar te vegen, zodat je met de rozenblaadjes kan koken. Correctie: rómantisch koken. Maar dan moeten de rozen wel onbespoten zijn en dan is het advies om de wilde rozen in plantsoenen te gebruiken, want die worden bijna nooit bespoten. Weet de plantsoendienst dat ook? En is het trouwens niet strafbaar om bloemen te plukken in een plantsoen of park? Bestel gewoon een pizza, minder stress in de keuken en meer tijd om samen door te brengen.

Heb ik dan helemaal geen gevoel voor romantische activiteiten? Jawel, maar romantiek zit voor mij niet in kaarsjes, champagne en rozenblaadjes. Ik vind het een lading geven waar ik niet gelukkig van word. Romantiek zit voor mij in de spontane, lieve, kleine dingen die iemand voor je kan doen. Zomaar een bos bloemen of maar één bloem, een klein cadeautje, een kaartje met wat lieve woorden. Of gewoon een knuffel, meer heb ik niet nodig. En dat is maar goed ook, met een man die het nuttigen van chili con carne het toppunt van romantiek vindt tijdens het kijken van een voetbalwedstrijd.

romantiek1

Dit dus, even wat aandachtspuntjes: Hoe kun je samen uit dat belachelijke glas drinken als er zo’n tafelblad tussen zit. Garnalen, hoe eet je die krengen zonder te knoeien en wordt het badwater niet koud….

 

Tongzoen

zoenen

@Hein de Kort

Geen paniek, dit wordt geen hele verhandeling over de do’s en don’ts van de edele kunst van het tongzoenen. Dat is in ieder geval niet mijn insteek. Nee, het gaat over het boeiende gesprek dat ik afgelopen vrijdag had met mijn neefje van 10. Terwijl hij enthousiast in een pannenkoek zat te prikken, vertelde hij over zijn verkering. Nadat we nadere bijzonderheden over het meisje aan hem hadden ontfutseld, je moet immers wel weten wat je als familie binnenhaalt, deelde hij ons heel rustig mee dat hij ook al met haar had gezoend. Mijn zwager én vader van de 10-jarige stikte bijna in zijn pannenkoek, zeker toen de mededeling volgde dat er al zeker 18 keer gezoend was. Toch niet met de tong, vroeg mijn zwager die een ervaringsdeskundige is op dit gebied. Heb ik me tenminste laten vertellen door mensen die het kunnen weten. Nee, het waren gelukkig alleen maar ‘hallo-en-dag’-kusjes. Want neefje heeft besloten dat hij tongzoenen smerig vindt. Om te demonstreren hoe smerig tongen wel niet is, liet hij ons zijn idee van tongzoenen zien. Gesloten ogen, getuite lippen en een tong in rolvorm. Maar om er zeker van te zijn dat hij in de komende jaren zijn tong niet in een andere mond gaat steken, hebben wij gemeend de ranzigheid van French kissing nog eens extra te benadrukken. Dus hebben we hem verteld over het zoenen met mensen die net shoarma met knoflooksaus hadden genuttigd en over half vermalen broodjes pindakaas die je in een mond kan aantreffen en dan opeens aan jouw tong zitten vastgeplakt. Dit was gelukkig voldoende om een hartgrondig bah uit de mond van neefje te ontlokken en de mededeling dat hij nooit, maar dan ook echt nooit, zal gaan tongzoenen. Blij toe, anders hadden we ook nog moet uitleggen dat je bij het tongen 18 miljoen bacteriën uitwisselt en dat sommige mensen hun tong in de centrifugestand hebben staan en daarbij enorm kunnen kwijlen. Jakkes.
Nee, laat neefje voorlopig maar onschuldige kusjes uitwisselen met zijn verkering. Nog tijd zat om te leren hoe je met je tong de taal van de liefde spreekt. Zonder pindakaas en kwijl.

 

Onhandig

clumsy4Zolang als ik me kan herinneren, ben ik onhandig. Op ieder denkbaar vlak. Sinds ik weet dat ik geen diepte zie, is dat mijn ultieme excuus om mijn onhandigheid te verklaren. Daar kom ik mee weg als ik weer eens met een mouw aan een deurkruk blijf hangen of bij het openen van een kastdeurtje vergeet mijn hoofd uit de zwaairichting te verwijderen. Hup, weer een bult op het voorhoofd. ‘Ja, ik zag het niet aankomen want ik zie geen diepte’. Duh. Ik struikel ook altijd op de meest ongelukkige momenten over mijn eigen voeten. Jarenlang ging een extra gevulde EHBO-doos mee op vakantie omdat Marita van stoepjes stuiterde of juist vergat een voet op te tillen bij het bestijgen van zo’n stoep. Echt waar, iedere millimeter hoogteverschil in het te bewandelen terrein leverde acuut gevaar op voor mijn enkels. Nog steeds eigenlijk, wat lastig is met mijn voorliefde voor hoge hakken.

Met voedsel ben ik ook niet te vertrouwen, soms is het gewoon moeilijk om met een vork je mond te vinden. Spaghettislierten verdwijnen in het decolleté, de rode saus maakt een fijne vlek op je nieuwe witte shirt en als je in paniek de spaghetti wil opvissen, gooi je enthousiast een glas wijn om. Over een ander, dat soort gedoe dus. Zomers op een fijn terras eten vind ik fijn maar ook een ramp. Ik presteer het altijd zo te gaan zitten dat mijn hoofd veel wind vangt, met als gevolg dat ik zowel op de biefstuk als op mijn eigen haar zit te kauwen.
En dan make-up. Ik vind het knap als vrouwen in een schuddende trein zonder te knoeien make-up op hun hoofd kunnen aanbrengen. Ik presteer het om in stilstand de mascara op oogleden en wangen te smeren, terwijl ik zo mijn best doe om alleen de wimpers te verven. Nagellak bedekt bij mij altijd meer dan alleen de nagels en met lippenstift kan ik onbedoeld een snor fabriceren. Ik gebruik daarom zo min mogelijk make up met als slap excuus dat puur natuur toch het mooist is.

Maar het grootste mijnenveld vind ik nog wel de liefde en alles wat daarmee samenhangt. Ik kan volkomen blind zijn voor gevoelens van een ander en reageer, naderhand bekeken, erg klunzig op een uiting van verliefdheid. Ooit meegemaakt dat je na een gezellige avond door iemand naar huis wordt gebracht, je denkt dat je bij het afscheid de gebruikelijke drie wangkusjes gaat uitvoeren en dat die eerste kus ergens halverwege je lippen of op je neus belandt? En dat je dan lekker onbenullig reageert door te zeggen dat hij erg onhandig bezig is en vervolgens gewoon afscheid neemt? En dat je pas bij het betreden van je huis je afvraagt of hij nou net van plan was om je te gaan zoenen? En dat je dan met je kop tegen de muur wilt bonzen omdat je die kans hebt laten ontglippen?
Ik wel.

 

Shapewear

corsetiere.net

corsetiere.net

Shapewear is een mooi woord voor figuur corrigerend ondergoed. Ondergoed dat borsten omhoogstuwt, de buik laat verdwijnen, een wespentaille creëert, billen opbeurt en de heupen mooi rond laat zijn. Alles waarvan wij vrouwen denken dat het ons aantrekkelijker maakt voor het andere geslacht en blijkbaar ga je jezelf ook beter voelen als het lijf in de ‘juiste’ proporties is geduwd. Maar wat zijn dan die juiste proporties en houden we onszelf en een ander niet voor de gek? Het droombeeld voor veel vrouwen is het zandloperfiguurtje met een lekkere C-cup. Maar dat hebben we nu eenmaal niet allemaal en bovendien hebben de mannen ook hun eigen voorkeuren, om het even lekker lastig te maken. De een houdt van grote borsten, de ander heeft liever een handzamer formaat, er zijn mannen die op dikke vrouwen vallen of juist op dunne latten. Kortom, waarom doen we al die moeite? Is die vent niet gewoon gevallen voor je sprankelende ogen en je geweldige persoonlijkheid? En houdt hij niet net zoveel van je als je, puisterig en al, ongesteld bent en je volstrekt onmogelijk gedraagt? Maar nee, we hijsen ons massaal in de shapewear. Alleen lijkt mij die hele figuur corrigerende zooi bij een opbloeiende liefde toch wel een stressfactor. Want stel je eens voor dat je op de date aller dates gaat, die date van ‘tonight is the night…’, en dat je op het moment suprême uit je sexy jurkje stapt en die leuke man je moet helpen om je te bevrijden uit de huidkleurige short met pijpjes. Kunnen we het licht even dimmen? Want die letterlijk adembenemende korset met push up bh moet ook nog uit. De vetrolletjes springen spontaan tevoorschijn, je billen en borsten zakken 20 centimeter en de taille is met de noorderzon vertrokken. Toppunt van romantiek, echt waar. Dit propje gaat morgen weer naar de sportschool.

 

Deze dames hebben toch echt geen shapewear nodig