Jubileum

WordPress feliciteert mij met het feit dat ik  vandaag precies 3 jaar geleden ben gestart met bloggen. Voor die tijd schreef ik maar mondjesmaat en ik had een duwtje in de rug nodig om al mijn hersenspinsels aan het digitale papier toe te vertrouwen. Dat duwtje kreeg ik van 2 dierbare collega’s, want een gesprek met beide heren resulteerde in een stukje tekst over korfbal. Dat stukje tekst heb ik echter nooit op deze blog geplaatst en het wordt  hoog tijd dat ik jullie laat lezen wat de aanleiding is geweest voor het delen van mijn wilde fantasieën en soms serieuze gedachten met de wijde wereld.

Korfbal

mei 2015

Als je in Amstelveen werkt, is de kans levensgroot aanwezig dat je omringd wordt door Ajax-supporters. En als het erg tegenzit, van het soort dat wat meewarig doet over mijn prachtige club uit het Noorden, FC Groningen. Alsof het mijn schuld is dat Ajax een waardeloos seizoen draait en de KNVB-beker in Groningen is beland. Om ervoor te zorgen dat het onderwerp voetbal niet op tafel komt, ga je dus gezellig babbelen over andere sporten zoals basketbal en volleybal. En ik weet niet hoe het is gebeurd, maar opeens sta je met 2 mannen te praten over korfbal. Een sport waar de mannen blijkbaar een erg romantisch beeld van hebben. Ik kon het niet laten, maar dat beeld moest ik toch even bijstellen want alleen curling is minder sexy dan korfbal. Wat is het punt van een gemengde sport als je elkaar niet mag dekken? Maak zo’n opmerking in het gezelschap van mannen en je weet meteen waar dat ‘romantische’ beeld vandaan komt. Boys will be boys, so to speak.

De korfbalbond is er zelf ook achter gekomen dat het allemaal niet aantrekkelijk is en heeft bedacht dat vanaf dit seizoen het veld kleiner wordt, omdat: “Door de kleinere afmetingen het spel directer en aantrekkelijker wordt. Het resultaat van deze aanpak moet uiteindelijk zijn dat meer volwassenen veel plezier aan de korfbalsport beleven, waarbij elke speler zich maximaal kan ontwikkelen”. Serieus? Van een kleiner veld wordt het spel echt niet sexy, van het aanpassen van de spelregels wel. Dus hup, gewoon man-/vrouwdekking invoeren en het wordt meteen spannender op de Nederlandse velden. En misschien ook wel een beetje romantisch.

Doe-het-zelf

Zat ik de afgelopen weken al te zeuren over al die meubeltjes die je zelf in elkaar moet schroeven, het dieptepunt aller zelfbouwpakketten diende zich afgelopen maandag aan in mijn stulpje te Den Haag. Mijn planning om ’s ochtends een bureau in elkaar te zetten en ’s middags ergens te gaan genieten van het mooie weer, liep volkomen in de soep. Lees en huiver.

Het zelfbouwpakket werd keurig op tijd bezorgd en met frisse moed begon ik met het uitpakken van de dozen. Na het verwijderen van 23 kilometer tape en 18,5 kilo piepschuim kon ik beginnen met het in elkaar schroeven van het onderstel van het bureau. Een lastige klus voor één persoon vanwege de onhandige constructie. Maar goed, ik heb de poten en dwarsbalk gemonteerd en kon vervolgens beginnen aan het bovenblad plus de bijbehorende laden. De handleiding was duidelijk en op zich was het geen probleem om de zijwanden en tussenstukken te monteren. En toen kwam het moment om het blad te bevestigen aan de poten…. Ik verwachtte 8 voorgeboorde gaten, er zaten er maar 2. Inmiddels was het 30 graden in huis, mijn humeur was niet echt geweldig meer en dan komt het besef dat je zelf de gaten moet gaan boren. Met een boormachine die je niet hebt. Na kort te hebben overwogen om de boel de boel te laten en Man de klus te laten klaren in het weekend, leek het me toch verstandiger om een boormachine aan te schaffen. Niet direct een droomaankoop van het vakantiegeld, maar je moet toch wat.

Fietsend langs mensen die wél op een terras konden zitten, was ik op weg naar een kleine doe-het-zelfzaak in het centrum van de stad, alwaar ik een schroefboormachine met toebehoren van het merk Einhell heb aangeschaft. Einhell is Duits-Engels voor een hel. Hoe toepasselijk. Tot nu toe had ik alleen maar een boormachine in de hand genomen om die door te geven aan een ander, maar nu moest ik voor het eerst van mijn leven zelf gaan voorboren en schroeven met zo’n apparaat. Ondanks het feit dat ik al zo stikchagrijnig was dat het me een rotzorg zou zijn als ik dat hele bureau naar de mallemoeren zou helpen met amateuristisch geboor, is het me wonderwel gelukt om met de Franse slag de gaten op de juiste plek voor te boren. Kortom, het kreng staat.

Toen ik ’s avonds telefonisch mijn beklag deed bij Man, klonk het alleen verwijtend aan de andere kant van de lijn: ‘Dus je kan dat allemaal best zelf.’ Eh, blijkbaar wel ja, maar dat betekent niet dat ik in het vervolg dit soort activiteiten zelf ga ondernemen. Een man moet toch een rol van betekenis blijven spelen in het leven van een vrouw, anders kan je het fenomeen man meteen wel afschrijven. Toch?

bureau

Hij staat nog steeds…

Valentijnsdag

lady en vagebondEén keer iets schrijven over Valentijnsdag leek me wel voldoende maar de hoeveelheid spam die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, heeft mij doen besluiten om er toch nog een paar woorden aan vuil te maken. Kijk, ik begrijp best dat de zelfstandige ondernemer graag wil verdienen aan de verliefde medemens. Er zijn vast mensen die rode lingerie gaan aanschaffen of zitten te wachten op tips over hoe je bevallig met alleen je glitter-pumps aan je partner verleidt tot het badderen in een met rozenblaadjes gevuld bad. En als de partner niet in dat verrekte bad wil gaan liggen, kan je altijd nog romantische geurstokjes aanschaffen om hem of haar te bedwelmen. Dat vind ik allemaal nog tot daaraantoe, maar de mail die ik vandaag van ECI ontving, spande wel de kroon. Het bericht begon met een hartje en de boodschap ‘We hebben een cadeautje voor je….’Dat cadeautje was €2,50 korting op de aanschaf van een boek of DVD. Aardig, totdat mijn oog viel op het boek dat werd aanbevolen. Pontificaal op het midden van de pagina, in gifgroen, een boek over het onderwerp overgewicht en obesitas. Echt een geweldig boek om iemand cadeau te doen op Valentijnsdag.

Ik zie het al helemaal voor me. Man en vrouw (ja, ik doe even doorsnee-romantiek) zitten op Valentijnsdag bij kaarsverlichting te dineren in pizzeria ‘That’s amore’.  Ze hebben samen een groot bord spaghetti met gehaktballetjes besteld, zonder bestek. Want het is natuurlijk het toppunt van romantiek om, net als Lady en de Vagebond, met je neus in de tomatensaus op zoek te gaan naar die ene spaghettisliert die jullie samen verbindt. Het verdelen van de gehaktballetjes gaat ook zonder gemor en nadat het bord is schoon gelikt, de gezichten onder de tomatensmurrie zitten en ze samen verbaasd zitten te zijn dat die ene spaghettisliert echt de allerlaatste sliert op het bord bleek te zijn, is het grote moment daar; hij gaat haar een cadeautje geven. Ze verwacht een mooie ring, maar daar is het pakje te groot voor. Misschien is het een ketting of diadeem, vol enthousiasme scheurt ze het pakpapier kapot om vervolgens geconfronteerd te worden met een boek. Een boek over het ontrafelen van mythes over overgewicht.
‘Je vindt me dik!’
‘Nee nee, lieverd, echt niet. Niet echt.’
‘Niet echt, je vindt me dus echt wel dik!’
‘Nee hoor, al begin je wel wat mollig te worden. Je zat ook nu weer behoorlijk te schransen in de spaghetti.’
‘Je had me ook gewoon een ring kunnen kopen!’
‘Voor die worstenvingertjes van jou kon ik geen passende ring vinden. Bovendien kreeg ik van ECI korting op dit boek.’
‘Je houdt niet meer van me!’ Etcetera etcetera.

En zo eindigde een romantisch etentje niet zo romantisch dankzij de bemoeienissen van ECI. Wil je de plank niet misslaan als man? Koop dan bloemen, lingerie, sieraden of chocola voor je geliefde. Altijd een veilige keuze, echt waar.

 

Bankieren

Tot voor kort deed ik thuis alle bankzaken. Man vond dat prima, als hij een internetaankoop moest doen, stond ik gereed met de bankapp om de betaling voor hem te regelen. Hij heeft ook lang niet geweten dat ik een spaarrekening voor hem had geopend. Maar omdat ik weinig thuis ben, leek het me verstandig om Man wat meer zelfstandig te maken op het bankierenvlak. Man ging schoorvoetend akkoord, want hij vond zo’n vrouw die alles voor hem regelde wel gemakkelijk. Mokkend zat hij achter zijn PC om mijn uitleg over het internetbankieren aan te horen. Want het was best lastig, met die TAN-codes en zo. Daarna moest hij van mij zelf de bankapp op zijn mobiel installeren. Vond ‘ie ook een hoop gedoe en dan heb ik hem het ‘tikkies’ uitdelen nog niet uitgelegd. Maar goed, een week later kom ik thuis en tref Man in extase aan. Want hij had een internetbestelling volledig zelfstandig afgehandeld en binnen afzienbare tijd zou er een postbode voor de deur staan met een pakje. Van Kruidvat. Kruidvat, waarvan zich 3 winkels binnen 500 meter van ons huis bevinden. ‘Ja maar, het was een internetaanbieding van scheermesjes en die kon ik natuurlijk niet laten liggen.’ Vooruit, maar sindsdien is het hek van de dam. Zijn interesse in winkelen op het wereldwijde web is toegenomen, hij heeft inzicht in zijn eigen digitale spaarvarken en betaalt zijn eigen rekeningen. Mijn grote jongen op weg naar zelfstandigheid, wie had dat ooit gedacht.
Ik denk dat hij nu wel klaar is voor de volgende les: De stofdoek. Wat is het en wat kan je er zoal mee. Ben benieuwd.

Sfeer

Man en ik kijken graag naar woonprogramma’s. Niet omdat wij van plan zijn om te verhuizen of, erger nog, een verbouwing uit gaan voeren. Nee, wij vinden de mensen die aan dat soort programma’s meedoen bijzonder grappig. Neem nou zo’n stel dat graag wil verhuizen in hun vertrouwde omgeving. Ze hebben al 263 woningen bezocht, maar kunnen niets vinden dat aan hun eisen voldoet. En die eisen zijn helemaal niet bijzonder. Ze willen een woonkeuken, 3 slaapkamers, een badkamer met ligbad, een tuin en dat allemaal in een levendige omgeving. Moet niet zo moeilijk zijn, lijkt ons. Dus hup, op pad met een presentatrice en een meneer met verstand van wonen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze geen leuke woning kunnen vinden. Want ook al vinden ze zichzelf enorm gemakkelijk, in werkelijkheid is het een stel azijnzeikers. Het begint al bij de voordeur van huis nummer 1.
‘Nou, het ziet er wat klein uit en de kleur van de voordeur is niet onze smaak.’
‘De deur kan een nieuw likje verf krijgen’, aldus de man-met-verstand-van-wonen.
‘Ja, maar dan hebben we er wel werk van.’ De tenen beginnen bij ons al krom in de pantoffels te trekken. Eenmaal binnen gaan ze helemaal los en wordt er misprijzend naar het meubilair gekeken.
‘Oh, dit is zó niet ons. Ik vind die bank echt niet mooi en ik houd ook niet van gele bloemen.’ Alsof het huis met inboedel en al wordt verkocht.
‘Ja weet je, ik ben heel gevoelig voor sfeer. Echt heel gevoelig en het voelt hier heel donker en kil aan. Volgens mij is er onlangs iemand in dit huis overleden, klopt dat?’ Nee, maar als je zo doorgaat ben jij de eerste.
‘De buurt is wel erg druk.’
‘Jullie wilden toch een levendige omgeving?’
‘Jahaa, maar niet te druk. Hier is het echt heel druk, ik zag net nog iemand fietsen.’

Huis nummer 1 wordt het dus niet. En huis nummer 2 en 3 ook niet. De tuin is te groot, te klein, met te veel of te weinig gras. Het ligbad is te wit of niet wit. Het eigen bed past niet in de slaapkamer, ook al is het bed dat er nu staat net zo groot. De parketvloer moet worden gelakt, er moet een muur worden gesloopt en de keuken is aan vervanging toe. Oftewel, aan alles mankeert wel iets. Maar het ergste is nog dat ze zeuren over het gebrek aan sfeer. Sfeer maak je immers zelf. De een houdt van Rivièra Maison en de ander van industrieel. De een wil alles met steigerhout, terwijl een ander liever veel glas in het interieur heeft. Ronde vormen, harde lijnen, veel kleur of liever zwart-wit, sfeer en inrichting is iets persoonlijks. Zo heeft mijn man ons huis omgetoverd tot een mancave. Gordijnen dicht opdat de stofnesten aan het zicht worden onttrokken, stereo op heavy metal-concertsterkte, bier en whisky binnen handbereik, wc-bril in de opwaartse stand en de planten dood in de pot. (bloempot, niet wc-pot) Helemaal zijn sfeer en niet de mijne. En hoor je mij klagen? Nee, want ik heb mijn eigen domein waar ik wierook in de fik steek, kaarsjes brandt, Sublime FM luister en foto’s van naakte vrouwen aan de muur heb hangen. Ik vind het gezellig en om het even klef af te sluiten:

home_collage

Vlnr: Jeuk – Fijn – Altijd!

Schoenen

Onlangs hebben mijn collega’s en ik wetenschappelijk bewezen dat vrouwen gemiddeld zo’n 30 paar schoenen bezitten, slippers en sportschoenen niet meegeteld, en dat échte mannen gemiddeld 6 paar schoenen hebben rondslingeren. Conclusie: mijn man is een echte man. Het zal hem een zorg zijn wat hij aan zijn voeten draagt en hij geeft liever geen geld uit aan een nieuw paar schoenen.  Schoenen worden pas vervangen als ze helemaal uit elkaar vallen en dan nog moet ik hem dwingen een schoenenzaak binnen te lopen. ‘Als je nu niet onmiddellijk naar binnengaat, ga je vanavond zonder eten naar bed. En je bier- en whiskyvoorraad doneer ik aan het opvanghuis voor daklozen!’ Alleen dan wil hij, weliswaar mokkend, een schoenenzaak bezoeken en onder dwang een paar schoenen aanschaffen.

Vorig jaar liepen we rond in winters Praag. Hij had een paar schoenen meegenomen waarin de nodige gaten zaten. Want dat kon allemaal nog best, die schoenen konden nog járen mee. Het duurde niet lang of het geklaag begon.
‘Mijn sok wordt nat.’
‘Nogal wiedes, de zool van je schoen laat los. Je moet nieuwe schoenen.’
‘Nee, dit kan nog best. Mijn sok droogt vanzelf.’
Niet veel later: ‘Mijn voeten worden ook een beetje koud. En nat.’
‘Goh. Gek hè, als de zolen van je schoenen loslaten. Idioot!’
Uiteindelijk heb ik hem een sportzaak (!) weten binnen te loodsen, alwaar hij een paar waterdichte wandelschoenen heeft gekocht.

Morgen vertrekken we naar Milaan. Meneer heeft zijn liefste paar schoenen al klaarstaan. Een van de schoenen is voorzien van een gat en een scheur. Ik vrees met grote vrees dat het niet lang duurt voordat we samen moeten gaan shoppen. In Italië, als dat maar goed gaat.

schoenen

Dit dus…..

Feminist

Ligt het aan mij of is men in de media de laatste tijd heel erg veel bezig met feminisme? Volgens mij gingen de sluizen (weer) open op het moment dat het fenomeen ‘manspreading’ op het toneel verscheen, met dank aan de gemeente Madrid die het mannen verbiedt om wijdbeens te zitten in het openbaar vervoer. Een groep feministen had hier last van, want dat wijdbeens zitten is een duidelijk teken van mannelijke dominantie. En ik altijd maar denken dat het gewoon lekkerder zit voor zo’n man, ik kan me zo voorstellen dat je de boel dan even fijn de ruimte kan geven. We mogen blij zijn dat de man niet heel blijmoedig ook nog zijn hand in zijn broek steekt. Maar goed, als je er naast wil gaan zitten, kan je ook vriendelijk vragen om wat plaats te maken. Op het bankje, niet in zijn broek. Alsof vrouwen nooit veel ruimte in beslag nemen in de openbare ruimte. Ik kom ze toch regelmatig tegen in de trein, met 20 tasjes van de Primark om zich heen gestald. Klim daar maar eens overheen.

Oké, dan heb je dus vrouwen die zich boos maken over mannelijke dominantie, vervolgens krijg je een man die zich feminist noemt, maar vindt dat vrouwen meer naar mannen moeten luisteren en daar zijn andere man/vrouw-feministen het weer niet mee eens. En zo ligt iedereen met elkaar overhoop en ondertussen verandert er geen ene malle moer. Wat feminisme betekent kan iedereen opzoeken, voor mij betekent het gelijkwaardigheid, vrijheid, respect en zelfbeschikking. Dat geldt trouwens niet alleen voor man-vrouw, maar ook voor religie, seksuele geaardheid, huidskleur, ras en afkomst. Maar laat ik het voor nu bij feminisme houden. Kijk, ik vind niet dat ik naar mannen moet luisteren. Ik luister alleen naar mensen die iets zinnigs te melden hebben. Ik vind wel dat er, zichzelf feminist noemende, vrouwen zijn die erg zeuren en ook niet staat zijn om andere vrouwen te respecteren. Neem alleen maar het gezeik dat Emma Watson over zich heen kreeg toen er een mooie foto van haar verscheen. Want half ontblote borsten betekent dat je geen feminist kan zijn. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op en is nog maar één voorbeeld van hoe sommige vrouwen hun denkbeelden aan anderen wensen op te dringen.

Een ander punt dat mij stoort in de discussie is dat vrouwen (terecht!) gelijkwaardig willen worden behandeld, maar het vervelend vinden als er ook dezelfde eisen aan vrouwen worden gesteld als aan mannen. Zoals nu bij de fitheidstest voor brandweerlieden. ‘O verdorie, ik haal die test niet. Maar ja, ik ben een vrouw en ben anders gebouwd dan een man, dus dit is niet eerlijk.’ Het spijt me, maar als er brand uitbreekt in mijn appartementencomplex dan schiet het niet heel erg op als een lid van de brandweer niet verder dan de 6e etage de trappen op kan komen. Ik woon op de 8e en ik wil gewoon gered worden door een heel fit iemand. Man óf vrouw, het zal me werkelijk een rotzorg zijn, je hebt die test maar te halen.

Natuurlijk zijn er nog veel mannen op deze aardkloot aanwezig die vinden dat een vrouw onderdanig hoort te zijn en vooral moet plaatsnemen achter het aanrecht. Mannen die seksuele intimidatie en geweld heel normaal vinden. Mannen die bij het minste of geringste roepen dat een vrouw maar verkracht moet worden. (wat zegt dat eigenlijk over deze mannen?) Iedere dag zien we dit soort shit in het nieuws verschijnen en ik denk ook niet dat dit soort gedrag uit te roeien is. Maar wij vrouwen mogen weleens beter ons best doen om elkaar te ondersteunen, in plaats van elkaar af te zeiken.
In de Volkskrant van vandaag stond een artikel over Carolee Schneemann en daarin stond het volgende:

Het hedendaagse feminisme is reactief, het reageert op incidenten, bevindt zich vaak veilig online en is erg bezig met zelfbeeld…. Geen reactie, maar actie. Niet alleen petities tekenen of verontwaardiging rondpompen in je Facebook-bubbel, maar voordoen hoe je het wél graag wil. Niet piepen over manspreading, maar doodgemoedereerd zélf wijdbeens in de tram gaan zitten. ‘Rechtvaardig jezelf NOOIT, doe wat je voelt, carry it strongly yourself’, luidde het slot van de tekst die Carolee Schneemann 42 jaar geleden uit zichzelf tevoorschijn trok. Wie doet zoiets vandaag?

En meer woorden wil ik aan dit onderwerp niet vuil maken.

cartoon-feminisme @Malcolm Evans (2011).jpg

©Malcolm Evans