Sfeer

Man en ik kijken graag naar woonprogramma’s. Niet omdat wij van plan zijn om te verhuizen of, erger nog, een verbouwing uit gaan voeren. Nee, wij vinden de mensen die aan dat soort programma’s meedoen bijzonder grappig. Neem nou zo’n stel dat graag wil verhuizen in hun vertrouwde omgeving. Ze hebben al 263 woningen bezocht, maar kunnen niets vinden dat aan hun eisen voldoet. En die eisen zijn helemaal niet bijzonder. Ze willen een woonkeuken, 3 slaapkamers, een badkamer met ligbad, een tuin en dat allemaal in een levendige omgeving. Moet niet zo moeilijk zijn, lijkt ons. Dus hup, op pad met een presentatrice en een meneer met verstand van wonen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze geen leuke woning kunnen vinden. Want ook al vinden ze zichzelf enorm gemakkelijk, in werkelijkheid is het een stel azijnzeikers. Het begint al bij de voordeur van huis nummer 1.
‘Nou, het ziet er wat klein uit en de kleur van de voordeur is niet onze smaak.’
‘De deur kan een nieuw likje verf krijgen’, aldus de man-met-verstand-van-wonen.
‘Ja, maar dan hebben we er wel werk van.’ De tenen beginnen bij ons al krom in de pantoffels te trekken. Eenmaal binnen gaan ze helemaal los en wordt er misprijzend naar het meubilair gekeken.
‘Oh, dit is zó niet ons. Ik vind die bank echt niet mooi en ik houd ook niet van gele bloemen.’ Alsof het huis met inboedel en al wordt verkocht.
‘Ja weet je, ik ben heel gevoelig voor sfeer. Echt heel gevoelig en het voelt hier heel donker en kil aan. Volgens mij is er onlangs iemand in dit huis overleden, klopt dat?’ Nee, maar als je zo doorgaat ben jij de eerste.
‘De buurt is wel erg druk.’
‘Jullie wilden toch een levendige omgeving?’
‘Jahaa, maar niet te druk. Hier is het echt heel druk, ik zag net nog iemand fietsen.’

Huis nummer 1 wordt het dus niet. En huis nummer 2 en 3 ook niet. De tuin is te groot, te klein, met te veel of te weinig gras. Het ligbad is te wit of niet wit. Het eigen bed past niet in de slaapkamer, ook al is het bed dat er nu staat net zo groot. De parketvloer moet worden gelakt, er moet een muur worden gesloopt en de keuken is aan vervanging toe. Oftewel, aan alles mankeert wel iets. Maar het ergste is nog dat ze zeuren over het gebrek aan sfeer. Sfeer maak je immers zelf. De een houdt van Rivièra Maison en de ander van industrieel. De een wil alles met steigerhout, terwijl een ander liever veel glas in het interieur heeft. Ronde vormen, harde lijnen, veel kleur of liever zwart-wit, sfeer en inrichting is iets persoonlijks. Zo heeft mijn man ons huis omgetoverd tot een mancave. Gordijnen dicht opdat de stofnesten aan het zicht worden onttrokken, stereo op heavy metal-concertsterkte, bier en whisky binnen handbereik, wc-bril in de opwaartse stand en de planten dood in de pot. (bloempot, niet wc-pot) Helemaal zijn sfeer en niet de mijne. En hoor je mij klagen? Nee, want ik heb mijn eigen domein waar ik wierook in de fik steek, kaarsjes brandt, Sublime FM luister en foto’s van naakte vrouwen aan de muur heb hangen. Ik vind het gezellig en om het even klef af te sluiten:

home_collage

Vlnr: Jeuk – Fijn – Altijd!

Schoenen

Onlangs hebben mijn collega’s en ik wetenschappelijk bewezen dat vrouwen gemiddeld zo’n 30 paar schoenen bezitten, slippers en sportschoenen niet meegeteld, en dat échte mannen gemiddeld 6 paar schoenen hebben rondslingeren. Conclusie: mijn man is een echte man. Het zal hem een zorg zijn wat hij aan zijn voeten draagt en hij geeft liever geen geld uit aan een nieuw paar schoenen.  Schoenen worden pas vervangen als ze helemaal uit elkaar vallen en dan nog moet ik hem dwingen een schoenenzaak binnen te lopen. ‘Als je nu niet onmiddellijk naar binnengaat, ga je vanavond zonder eten naar bed. En je bier- en whiskyvoorraad doneer ik aan het opvanghuis voor daklozen!’ Alleen dan wil hij, weliswaar mokkend, een schoenenzaak bezoeken en onder dwang een paar schoenen aanschaffen.

Vorig jaar liepen we rond in winters Praag. Hij had een paar schoenen meegenomen waarin de nodige gaten zaten. Want dat kon allemaal nog best, die schoenen konden nog járen mee. Het duurde niet lang of het geklaag begon.
‘Mijn sok wordt nat.’
‘Nogal wiedes, de zool van je schoen laat los. Je moet nieuwe schoenen.’
‘Nee, dit kan nog best. Mijn sok droogt vanzelf.’
Niet veel later: ‘Mijn voeten worden ook een beetje koud. En nat.’
‘Goh. Gek hè, als de zolen van je schoenen loslaten. Idioot!’
Uiteindelijk heb ik hem een sportzaak (!) weten binnen te loodsen, alwaar hij een paar waterdichte wandelschoenen heeft gekocht.

Morgen vertrekken we naar Milaan. Meneer heeft zijn liefste paar schoenen al klaarstaan. Een van de schoenen is voorzien van een gat en een scheur. Ik vrees met grote vrees dat het niet lang duurt voordat we samen moeten gaan shoppen. In Italië, als dat maar goed gaat.

schoenen

Dit dus…..

Feminist

Ligt het aan mij of is men in de media de laatste tijd heel erg veel bezig met feminisme? Volgens mij gingen de sluizen (weer) open op het moment dat het fenomeen ‘manspreading’ op het toneel verscheen, met dank aan de gemeente Madrid die het mannen verbiedt om wijdbeens te zitten in het openbaar vervoer. Een groep feministen had hier last van, want dat wijdbeens zitten is een duidelijk teken van mannelijke dominantie. En ik altijd maar denken dat het gewoon lekkerder zit voor zo’n man, ik kan me zo voorstellen dat je de boel dan even fijn de ruimte kan geven. We mogen blij zijn dat de man niet heel blijmoedig ook nog zijn hand in zijn broek steekt. Maar goed, als je er naast wil gaan zitten, kan je ook vriendelijk vragen om wat plaats te maken. Op het bankje, niet in zijn broek. Alsof vrouwen nooit veel ruimte in beslag nemen in de openbare ruimte. Ik kom ze toch regelmatig tegen in de trein, met 20 tasjes van de Primark om zich heen gestald. Klim daar maar eens overheen.

Oké, dan heb je dus vrouwen die zich boos maken over mannelijke dominantie, vervolgens krijg je een man die zich feminist noemt, maar vindt dat vrouwen meer naar mannen moeten luisteren en daar zijn andere man/vrouw-feministen het weer niet mee eens. En zo ligt iedereen met elkaar overhoop en ondertussen verandert er geen ene malle moer. Wat feminisme betekent kan iedereen opzoeken, voor mij betekent het gelijkwaardigheid, vrijheid, respect en zelfbeschikking. Dat geldt trouwens niet alleen voor man-vrouw, maar ook voor religie, seksuele geaardheid, huidskleur, ras en afkomst. Maar laat ik het voor nu bij feminisme houden. Kijk, ik vind niet dat ik naar mannen moet luisteren. Ik luister alleen naar mensen die iets zinnigs te melden hebben. Ik vind wel dat er, zichzelf feminist noemende, vrouwen zijn die erg zeuren en ook niet staat zijn om andere vrouwen te respecteren. Neem alleen maar het gezeik dat Emma Watson over zich heen kreeg toen er een mooie foto van haar verscheen. Want half ontblote borsten betekent dat je geen feminist kan zijn. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op en is nog maar één voorbeeld van hoe sommige vrouwen hun denkbeelden aan anderen wensen op te dringen.

Een ander punt dat mij stoort in de discussie is dat vrouwen (terecht!) gelijkwaardig willen worden behandeld, maar het vervelend vinden als er ook dezelfde eisen aan vrouwen worden gesteld als aan mannen. Zoals nu bij de fitheidstest voor brandweerlieden. ‘O verdorie, ik haal die test niet. Maar ja, ik ben een vrouw en ben anders gebouwd dan een man, dus dit is niet eerlijk.’ Het spijt me, maar als er brand uitbreekt in mijn appartementencomplex dan schiet het niet heel erg op als een lid van de brandweer niet verder dan de 6e etage de trappen op kan komen. Ik woon op de 8e en ik wil gewoon gered worden door een heel fit iemand. Man óf vrouw, het zal me werkelijk een rotzorg zijn, je hebt die test maar te halen.

Natuurlijk zijn er nog veel mannen op deze aardkloot aanwezig die vinden dat een vrouw onderdanig hoort te zijn en vooral moet plaatsnemen achter het aanrecht. Mannen die seksuele intimidatie en geweld heel normaal vinden. Mannen die bij het minste of geringste roepen dat een vrouw maar verkracht moet worden. (wat zegt dat eigenlijk over deze mannen?) Iedere dag zien we dit soort shit in het nieuws verschijnen en ik denk ook niet dat dit soort gedrag uit te roeien is. Maar wij vrouwen mogen weleens beter ons best doen om elkaar te ondersteunen, in plaats van elkaar af te zeiken.
In de Volkskrant van vandaag stond een artikel over Carolee Schneemann en daarin stond het volgende:

Het hedendaagse feminisme is reactief, het reageert op incidenten, bevindt zich vaak veilig online en is erg bezig met zelfbeeld…. Geen reactie, maar actie. Niet alleen petities tekenen of verontwaardiging rondpompen in je Facebook-bubbel, maar voordoen hoe je het wél graag wil. Niet piepen over manspreading, maar doodgemoedereerd zélf wijdbeens in de tram gaan zitten. ‘Rechtvaardig jezelf NOOIT, doe wat je voelt, carry it strongly yourself’, luidde het slot van de tekst die Carolee Schneemann 42 jaar geleden uit zichzelf tevoorschijn trok. Wie doet zoiets vandaag?

En meer woorden wil ik aan dit onderwerp niet vuil maken.

cartoon-feminisme @Malcolm Evans (2011).jpg

©Malcolm Evans

 

 

 

Minnaar

Sinds ik doordeweeks geheel manloos woon, krijg ik met enige regelmaat de vraag of ik al een minnaar heb. Met name mannen blijken dit graag te willen weten, geen idee waarom. Misschien vinden ze het een spannend idee, zo’n vrouw alleen in de grote stad en kunnen ze het zich eigenlijk niet voorstellen dat een vrouw überhaupt zonder een man kan leven. De wens is de vader van de gedachte, zoiets.  Of het is een verkapte sollicitatie, wat ik niet mag hopen. (sorry heren)
Nu ben ik best wel kieskeurig en is het nog niet in mij opgekomen om een minnaar aan te schaffen. Maar het onderwerp zet je wel aan het denken en na een paar glaasjes wijn leek het mij een goed plan om een wensenlijstje op te gaan stellen, voor het geval dat ik opeens tegen een potentiële kandidaat aanloop. En omdat er heel veel woorden op minnaar rijmen, is het een heel slecht gedicht geworden. Echt héél slecht. Omdat het kan. Het lag niet aan de wijn. Denk ik.

Gezocht: een minnaar
Het liefst een onweerstaanbaar exemplaar
jong, atletisch en niet al te zwaar
met veel, weinig of geen haar
en het mag best wel een beetje onvoorspelbaar
zoals het trimmen van zijn schaamhaar met een betonschaar
Niet bang voor een beetje gevaar, mijn aanstaande minnaar

Heb geen bezwaar tegen een kunstenaar of Hongaar
maar liever geen saaie ambtenaar of bedelaar
ik hoef er ook niet mee naar het altaar
we blijven heel fijn een niet-echtpaar
hopelijk is hij onvermoeibaar onverzadigbaar
en altijd voor mij beschikbaar

Is deze  man voor mij onbereikbaar
en blijft mijn verlangen onvervulbaar
hij is onvindbaar maar mij nu al dierbaar
die ene ware minnaar

Nu moet ik mijn man nog informeren over de plannen. Ik kan ook wachten met vertellen totdat die minnaar-man eindelijk eens een keer komt opdagen. Want hij laat aardig op zich wachten, op tijd komen is niet zijn sterkste kant. Niet al te letterlijk nemen trouwens, dat op tijd komen. Maar misschien is hij gekidnapt door een verwarde vrouw en zit hij nu ergens vastgeketend in een huisje. In de Ardennen of het Buda-gebergte. Dat kan natuurlijk ook nog. Het is dat ik niet weet wie het is, anders zou ik meteen een reddingsactie op touw zetten. Of ik selecteer gewoon een andere minnaar,  zo dierbaar is die gast me nu ook weer niet. Hij zoekt het maar uit met die verwarde heks, had ie z’n betonschaar maar mee moeten nemen. 

single-taken-who-cares-im-awesome-quote-1

Vulva

Seks verkoopt, dat bleek maar weer eens na mijn vorige blog. Tag het woord seks en je hebt meteen meer lezers. Mensen willen met je praten over speeltjes of dragen spontaan nieuwe onderwerpen aan voor een volgende blog. Mijn moeder bijvoorbeeld. Zo zit je niets vermoedend een koekje bij je kopje thee weg te werken, zo krijg je opeens een paginagrote foto van een vulva onder je neus geschoven. Het blijkt een artikel te zijn uit de Linda, waarin foto’s van vulva’s open en bloot met de buitenwereld worden gedeeld. Opdat wij vrouwen weten dat die dingen er rommelig uit horen te zien en er geen enkele reden is om naar de plastische chirurg te rennen voor bijsnijdactiviteiten.
‘Kan jij hier iets mee?’, vraagt mijn moeder. Ik besluit eerst mijn koekje op te eten om daarna de foto’s uitgebreid te bestuderen.
‘Nooit geweten dat er zoveel variatie zit in die dingen’, zegt mijn moeder.
‘Hoe vaak lig je in het kruis van een andere vrouw te koekeloeren, mam?’
‘Nooit!’, zegt mijn moeder monter en dat vind ik een geruststellende gedachte.

Nu heb ik al eens iets geschreven over de Playboypoes, dus ik voel niet de behoefte opkomen om over vulva en vagina te schrijven. De vulva is trouwens het buitenwerk van het vrouwelijke geslachtsdeel, de vagina de toegangsweg tot het Beloofde Land. Afhankelijk van de vrouw varieert het Beloofde Land zich van Sahara tot Chersonissos in het hoogseizoen.  Van extreme droogte tot overmatig alcoholgebruik, zogezegd.

Ook T. laat zich niet onbetuigd.  Hij laat luidkeels aan iedereen die het (niet) wil weten dat ik zijn zorgvuldig opgebouwde reputatie aan het vernietigen ben. ‘Alles voor extra lezers, sweetie!’  De schat. Vervolgens stuurt hij mij een link naar een artikel over een vibrator die je zelf in elkaar mag knutselen. Waarom zou je in vredesnaam zo’n ding zelf in elkaar willen zetten? Voordat je het weet houd je schroefjes over en gedraagt de vibrator zich als een onhandige, raggende man in de turbostand.
Maar goed, in T. is het beest los sinds hij de massagestaaf heeft gezien. Over beesten gesproken, ik las deze week dat het op 14 maart Steak and Blowjob Day was.  Tenzij je getrouwd bent, dan is het alleen steakdag. Ooit eens bedacht door een Amerikaanse DJ, omdat er geen specifieke dag voor mannen zou zijn. Wat natuurlijk onzin is, ze hebben al jarenlang dierendag op 4 oktober. Gaat de vrouwendag over emancipatie, de mannendag gaat natuurlijk over voedsel en seks. Typisch. Misschien moeten wij vrouwen ook een dag hebben voor ons eigen plezier. De Nationale Vulva en Vagina Verwendag, bijvoorbeeld. Voor je eigen genot gaan is ook heel geëmancipeerd. Waarvan akte.

20170303_192600

Hon-en-katedral, Niki de Saint Phalle @Stedelijk Museum

M/V

mv2Het was de afgelopen week rustig op het fietspad tussen Amsterdam Zuid en Amstelveen Centrum. Het was ’s ochtends een beetje koud en dat is blijkbaar voor de hoofdstedelijke suikerpopjes een reden om massaal het openbaar vervoer te gaan ontregelen.  Ik heb heerlijk relaxt gefietst, want geen zwabberende ‘ik-kan-fietsen-en-appen-tegelijk-maar-niet-heus’-types op de weg, maar ik kwam tot de ontdekking dat mijn dunne handschoentjes waarschijnlijk niet warm genoeg zijn als het écht heel koud gaat worden. Oftewel, ik heb meteen een paar warm gevoerde handschoenen en een  sjaal in een kek kabelbreiseltje  gekocht. In het grijs, past goed bij de winterjas. Bij thuiskomst werp ik een blik op het kassabonnetje en zie ik staan: herenhandschoenen en jongens sjaal. Dan besef je je dat ‘mannendingen’ vaak praktischer, efficiënter zijn. Want dameshandschoenen zijn vaak modieus, maar niet altijd even warm omdat vrouwen hun vingers liever slank verpakt zien. Stel je eens voor, model braadworst aan de vingers, nee dan maar liever gangreen. Sjaals voor vrouwen zijn vaak te lang, worden uitgerust met overbodige attributen zoals slierten en pompommetjes of het zijn van die onhandige colletjes.

Zakdoeken, van hetzelfde laken een pak. Als je één keer je neus snuit in een dameszakdoekje, dan is het ding vol. Geloof me, in een vrouwenhoofd zit net zoveel snot als in de kop van een man. Ik gebruik dan ook al jaren herenzakdoeken. Een vriendin koopt alleen badjassen op de mannenafdeling. Die dingen zijn langer, warmer en in neutrale kleuren verkrijgbaar. De badjas voor de vrouw is te kort, omdat we blijkbaar overal onze benen moeten laten zien. Smal gesneden, zodat we ook onze borsten kunnen showen aan de glazenwasser. En dan heb ik het nog niet eens over de foute printjes en kleurtjes. Vriendin en ik liggen liever voor dood op de bank, volledig bedekt door een zwarte badjas. Met de gordijnen dicht, voor het geval dat de glazenwasser voor het raam staat. Of een bouwvakker met een camera.

Zijn er dan geen vrouwendingen die praktischer zijn dan mannendingen? Vast wel, ik kan ze alleen niet bedenken. Volgens een vriend hebben wij vrouwen betere seksspeeltjes tot onze beschikking. Geen idee of dat zo is, volgens mij is er voor de man ook genoeg op de markt. Hij moet gewoon maar eens bij Christine naar binnenlopen. Heb laatst wel ergens gelezen dat voor de vrouw een speeltje efficiënter zijn werk doet dan een man, maar ik kan me niet voorstellen dat een speeltje voor de man een vrouw volledig kan vervangen. Maar wie ben ik.

Vrouwen

liz

@Liz

‘k Was van plan om iets te schrijven over het groepje vrouwen dat afgelopen vrijdag op de vroege middag bij mij in de trein stapte. In nuchtere toestand, met een penis op de neus. Geen idee wat voor feestje de dames van plan waren om te gaan vieren, maar zelfs in dronken toestand zou ik nog geen piemel op mijn neus plakken. Het groepje vrouwen werd aangevoerd door een moeder overste van middelbare leeftijd, uitgerust met een kortpittig kapsel. Zo’n vrouw die tussen de coupés rondrent met krentenbollen en chips, iedereen nog eens vertelt waar er overgestapt moet worden en quasi lollig loopt te gillen dat de kaartjes gecontroleerd gaan worden. Ik vond haar vermoeiend.
Al mijmerend over het onderwerp ‘voorbindpenis op ooghoogte’, bedacht ik me dat ik vrouwen vreemde wezens vind. Ik mag dat zeggen, per slot van rekening ben ik zelf een vrouw. Niet dat mannen zo normaal zijn, maar die snap ik over het algemeen beter dan de mede-vrouwmens. Mannen kunnen charmant zijn en tegelijkertijd een enorme hork. Ze krabben zich in gezelschap ongegeneerd in hun eigen kruis en drinken graag grote hoeveelheden bier zodat ze bij een voetbalwedstrijd het Wilhelmus mee kunnen boeren. Of olé olé olé, dat is iets simpeler. En je weet dat als je ze vraagt om zo meteen samen de deur uit te gaan, dat je daarbij moet vermelden dat je direct, nu en onmiddellijk bedoelt en niet over 3 uur. Ziehier de man, ietwat gechargeerd maar jullie begrijpen wat ik bedoel. Mannen zitten op een terras en kijken naar vrouwen, vrouwen zitten op een terras en kijken naar vrouwen. Nee, niet naar aantrekkelijke mannen maar naar vrouwen. Dat zit ergens in onze genen opgesloten en dát maakt ons vreemd. Waarom doen wij dat? Om onze eigen onzekerheid te voeden? Het liefst zie je natuurlijk vrouwen voorbij komen die hun 88 vetrollen in een stretchtopje en een laag zittende legging hebben gepropt, daarbij comfortabel wandelend op hun spuuglelijke Crocs. Maar nee, wij vrouwen zien alleen buitengewoon mooie en slanke dames met de rondingen op de juiste plekken langs trippelen. En met een obsessie voor het uiterlijk, is de gang naar de plastische chirurg gauw gemaakt. Grotere borsten, opgezwollen lippen en, de laatste trend, een Kardeshiankont. Waarom wil je in vredesnaam een dikke kont? Omdat er billenmannen bestaan die in een dikke kont een vruchtbare vrouw herkennen? Het is ook zo niet praktisch, het laten fabriceren van een enorm achterwerk. Want in wat voor maat broek past zo’n Kardeshiankont? Je hebt een taille in maat 38 en een nepbips in maat 54, dat wordt gezellig shoppen.
Over dik gesproken, ik snap de hysterie rondom de uitspraken van Giel Beelen niet. Die jongen mag best zeggen dat hij dikke vrouwen niet aantrekkelijk vindt. Hij heeft het iets ongelukkig gebracht, maar hij is een man en dus een hork. Er zijn zat mannen die dikke vrouwen bloedmooi vinden, dus ophouden met zeuren. Want wees eerlijk, ieder mens heeft toch zijn persoonlijke voorkeuren voor wat betreft het uiterlijk van een potentiële partner? Persoonlijk vind ik lange, slanke mannen aantrekkelijk. Als ik een man met een buik in formaat skippybal zie, denk ik echt niet dat ik daar even lekker mee wil stuiteren. Alleen het idee al.

Zijn jullie na dit ‘hak-op-de-tak’-verhaal de draad kwijt? Verbaast mij niets, ik ben ook regelmatig het spoor bijster in mijn eigen, drukke hoofd. Maar dit soort gedachten gingen er door mijn hoofd, vrijdag op het traject Amsterdam-Deventer, dankzij de dames met hun voorbindpenissen. Inspiratie zit in de kleine dingen van het leven.