Plastic

De laatste tijd is het gebruik van plastic, of beter gezegd het terugdringen van het gebruik van plastic, weer regelmatig in het nieuws. Plastic bestaat voor een groot deel uit giftige stoffen, is niet biologisch afbreekbaar, drijft volop in onze oceanen, wordt opgepeuzeld door (zee-)dieren en komt zo weer terecht in de voedselketen. Kortom, bad news. Maar hoe ban je nu plastic uit je leven? Ik ken iemand die een week heeft geprobeerd om plastic-loos te leven en dat was nogal een uitdaging. Boterhammen voor de lunch werden bijvoorbeeld in een theedoek gewikkeld. Op de vraag waarom de boel niet in een papieren boterhamzakje zat, was het simpele antwoord dat papieren boterhamzakjes worden verkocht in een plastic zakje. Zo schiet het natuurlijk niet op.

Ons hele leven is eigenlijk verpakt in plastic. Fruit als aardbeien en kersen zit in plastic doosjes, net als die handige maaltijdsalades en komkommers moeten blijkbaar altijd een condoom om. Denk verder aan zaken als water, frisdrank, brood, cosmetica, biologische (!) bananen, yoghurt, bekers uit de koffieautomaat, plastic bekers op een festival, groentezakjes, vuilniszakken, huishoudfolie, schoonmaakmiddelen en verpakkingsmaterialen voor schroeven, naalden, vliegenmeppers, hondendrollen etc.. Ook badkamerproducten zitten in plastic verpakt zoals shampoo en douchegel. Nu bestaan er van die soapbars die je over de natte haartjes kan wrijven, zodat het gaat schuimen en je je haar kan wassen. Klinkt geweldig en scheelt een plastic fles, alleen blijven er altijd haren op zo’n soapbar plakken. Smerig, vooral als het niet je eigen haren zijn. ‘Haartjes van oma, haartjes van tante Truus, haartjes van de Man, haartjes van de hond… Nee, opa heeft gelukkig geen haartjes.’ Oftewel, iedereen zijn eigen soapbar, op te bergen in een zeepdoosje. Van plastic.

Nu vind ik het wel gemakkelijk om bij de supermarkt op de hoek mijn boodschappen te doen, maar dat betekent dan weer dat aardappelen, groente en vlees in plastic verpakt zijn. En soms word je gedwongen om zelf fruit in plastic zakjes te stoppen, omdat de boel bij de kassa wordt gewogen om de prijs te kunnen bepalen. Even afgezien van het feit dat je er ook geen zin in hebt om 16 appels los op de band te moeten leggen. Als ik er zo over nadenk, wordt het je als consument niet gemakkelijk gemaakt om een leven zonder plastic te leiden. Ik zie er tegenop om de hele stad door te moeten fietsen op zoek naar een groenteboer of bakker die zijn producten niet in plastic verkoopt. Maar waar een wil is, is een weg en kleine stapjes worden vanzelf één grote stap. Gewoon klein beginnen. Met condoomloze komkommers bijvoorbeeld.

plastic 2

©conserve-energy-future.com

Groen

Een simpel gesprek over het bijhouden van een moestuintje en het hebben van een Prius kan bij mij tot zeer wonderlijke kronkels in het hoofd leiden. En vervolgens tot een kort verhaal. Mijn excuses voor het ongemak.

Opeens stond ze naast zijn bureau, Sandra van het Secretariaat. Sandra, hij had al een tijdje een oogje op haar.  In menig natte droom speelde Sandra de hoofdrol. Hoe vaak hij niet gefantaseerd heeft over het aanraken van haar stevige billen en borsten, het zoenen van haar lange benen van teen tot…, een rilling van genot schoot door zijn lichaam. En nu stond ze bij hem aan het bureau. Bij hem!
‘Zeg Hans, die pastelblauwe Prius is toch van jou?’, zei ze. Haar hese stem alleen al zorgde voor onrust in het lijf en even wist hij van de zenuwen geen woord uit te brengen.
‘Toch?’, vroeg ze nog eens. Hij schraapte zijn keel en bevestigde haar vermoeden. ‘Geweldig, ik ben dol op milieubewuste mannen!’, lachte ze. En voordat hij het wist, waren ze in een geanimeerd gesprek verwikkeld over duurzaamheid, een leven zonder plastic verpakkingen, tuinieren en groener dan groen leven. Tijdens het gesprek leunde Sandra steeds meer voorover, hem een mooi uitzicht gunnend op haar, in een groene beha verpakte, borsten.
‘Zeg, wil je vanavond een kopje koffie bij mij komen drinken’, vroeg ze opeens, ‘dan kan ik je mijn groenvoorzieningen laten zien’. Hij begon te stamelen en kon met moeite zijn enthousiasme in bedwang houden. Ze begon zachtjes te lachen. ‘Fijn, dan zie ik je vanavond’ en heupwiegend liep ze weg, hem in katzwijm achterlatend.

Die avond zat hij gespannen in zijn schoongeboende Prius, de klamme handjes aan het stuur. Hij had zijn netste spijkerbroek en polo aangetrokken en zich besprenkeld met Cool Water. Lekker fris en niet te overheersend, dat vindt Sandra vast fijn. Voor de zekerheid had hij een condoom-probeerpakket aangeschaft; 24 verschillende condooms, dat moest toch voldoende zijn. Om zich te ontspannen, luisterde hij naar een oud nummer van KC and the Sunshine Band:
Do a little dance
Make a little love
Get down tonight
Hij neuriede mee en voegde er in zichzelf aan toe ‘and tonight I make you my woman’. Wat kon er nog mis gaan. Hij rook fris, had 6 keer zijn tanden gepoetst en de tong geschraapt, mondwater gebruikt en de edele delen een extra wasbeurt gegeven. Hij zou Sandra niet teleurstellen!

Op de afgesproken tijd stond hij voor haar deur, met een bosje bloemen in de hand. De plastic verpakking had hij snel in het tankstation verwijderd. Ze deed de deur open en Hans moest zijn teleurstelling wegslikken. Want Sandra had een flodderig t-shirt en een ronduit smerige joggingbroek aan. Hij had gehoopt op een iets spannender outfit, maar ook in die oude zooi zag ze er verdomd sexy uit.
‘Ha fijn, je bent er! Kom verder en dan laat ik je de moestuin zien, ik heb het gereedschap al klaar liggen’. Bedremmeld volgde hij haar naar de tuin en overzag het overwoekerende geheel. Ze duwde hem een snoeischaar in de handen en vroeg hem om de heesters aan de linkerkant van de tuin met grove halen te kortwieken. ‘Dan ga ik aan de andere kant van de tuin aan de slag’ en ze maakte zich uit de voeten.

Drie uur later stond hij vuil en bezweet bij zijn auto. Hij voelde zich belazerd. In plaats van een potje tongworstelen en de smaakjes van de condooms uitproberen, had Sandra hem een glas cola aangeboden en hem bedankt voor zijn inspanningen. Om hem vervolgens de deur uit te werken. De trut. Maar wat zal ze morgenochtend verrast zijn, als ze de gordijnen van haar slaapkamer opentrekt en naar de gesnoeide heesters kijkt. Want niemand in de buurt heeft een struik in de tuin staan die versierd is met 24 opgeblazen condooms. Daar kan ze nog een puntje aan zuigen.
Er bestaat geen mooiere wraak dan zoete wraak. En met die wetenschap stapte Hans, ondanks alles, met een glimlach op zijn gezicht in de auto.