Maatwerk

20170329_184249Soms heb je gewoon een nieuwe jeans nodig. Omdat de exemplaren die je al in de kast hebt liggen niet meer passen, niet lekker zitten of omdat de mode een andere jeans voorschrijft. Alleen vind ik het altijd zo’n gedoe, het kopen van een broek. Zit het ding goed om de heupen, dan zit het te ruim in de taille, de pijpen zijn meestal te lang of mijn bovenbenen blijken erg dik te zijn. Hoewel ik in het laatste geval liever denk dat de pijpen van de broek te smal zijn.  Als fervent internetshopper kan ik daarom uren op zoek zijn naar dé perfecte broek. Ik lees braaf de reviews van andere klanten over de plus- en minpunten van het begeerde kledingstuk,  zodat ik me een goed beeld kan vormen van wat de gemiddelde Nederlandse vrouw zoal met liefde aantrekt.

Zo kon het gebeuren dat ik deze week via mijn favoriete webshop een wonderjeans heb aangeschaft. Volgens de fabrikant laat de wonderjeans je 1 maat smaller lijken terwijl je je normale maat bestelt. In mijn geval zou dat betekenen dat ik een maat 40 bestel en er dan uitzie als iemand met maatje 38. Maar nee, zo schrijven de orgastisch enthousiaste dames-reviewers, bestel vooral een maatje kleiner want de broek valt ruim. Dus Marita bestelt braaf een maat 38 en als je de redenering van de fabrikant volgt, ga ik er dan uitzien als iemand met maatje 36.
Enfin, de jeans wordt bezorgd en ik constateer dat de broek er best wel klein uitziet. Toch maar passen en wat blijkt, er zit giga-veel stretch in de broek verwerkt. Echt, je kan er een olifant, een nijlpaard en een walvis in stoppen en dan blijft het een maat 38! Sterker nog, je kan er een heel voetbalteam bij in proppen en dan nog blijf je er uitzien als een slanke deerne met maat 36. Of de broek met al die extra inhoud nog lekker zit, betwijfel ik trouwens.
Maar is het niet geweldig, zo’n wonderjeans? En is het niet fantastisch hoe een fabrikant ons vrouwen voor de gek weet te houden? Want zie ik er nu uit als iemand met maat 36? Nee en ik kan het weten, want die maat heb ik jarenlang gehad. Ik zie er nog steeds uit als het propje met maat 40 met de bijbehorende heupen en billen, maar wel lekker met een labeltje maat 38 in haar jeans.

Houd ik de broek? Natuurlijk, hij zit verdomd lekker. In die broek kan ik de hele dag in een spagaat gaan zitten, als ik dat zou willen. Niet dat mijn lijf een spagaat aankan, maar het is mooi om te weten dat het tot de mogelijkheden behoort. Maatwerk, het past ons allemaal. 😉

 

Maandag

2016-06-13 18.03.38 (2)

Eindelijk thuis…

Mijn maandag begon vandaag al vroeg. Niet mijn eigen keuze, maar die van een dame die het strikt noodzakelijk vond om vannacht rond half 2 onder mijn slaapkamerraam een telefoongesprek te gaan voeren. In het Portugees en op luide toon. Misschien belde ze met een familielid in Brazilië en omdat dat land niet naast de deur ligt, was het natuurlijk logisch dat ze zo moest schreeuwen want anders kon de persoon aan de andere kant van de lijn haar niet verstaan. Maar ik vrees dat de kans groter is dat ze aan het bellen was met haar minnaar/pooier/dealer die haar in de kou en regen liet staan. Maar goed, ik was wakker en kon niet meer slapen. De wekker ging om kwart voor 7 en aangezien ik toen net in coma lag, vond ik het een prima idee om de wektijd een uurtje op te schuiven. Dat uur duurde voor mijn gevoel maar 5 minuten. Douchen en met m’n duffe hoofd bedenken dat ik een jurk aan wilde trekken. Ik had immers gisteren mijn benen geschoren en als die krengen glad zijn, dan moet je ze laten zien. Serieus een slecht idee, ik had gewoon een broek en shirt moeten aantrekken. Want ik moest en zou de groene jurk aan, die met de onmogelijke rits. En bij nader inzien met een te diep decolleté. Na enig geworstel om de rits dicht te krijgen, ik begin er handigheid in te krijgen, moesten er schoenen uit het beperkte aanbod worden gekozen. Zwarte pumps, nog nooit gedragen. Dan is het verstandig om panty’s aan te trekken, om blaren op de hakken te voorkomen. Ik háát panty’s. Eerst de benen in een zwart exemplaar gewurmd, maar die zat niet lekker. Dan maar een huidkleurig exemplaar. Huidkleurig met een gelige ondertoon, alsof je benen aan geelzucht lijden. Die gele kleur paste leuk bij mijn inmiddels rood aangelopen hoofd en mijn haren die in de vorm van een adelaarsnest waren opgedroogd. Na een half uur was ik eindelijk aangekleed en zaten de haren weer enigszins in model. Dan ga je natuurlijk niet fietsen. Bovendien regende het en ik was al laat, dus dan maar met de tram. Vervolgens ben ik mijn hele werkdag bezig geweest om mijn decolleté in bedwang te houden, heel vermoeiend. En dan ben je al moe, je voeten hebben het de hele dag volgehouden in de pumps en dan kom je bij de tramhalte en zie je het woord ‘stremming’ op de borden verschijnen. Geweldig. Stil blijven staan en lijdzaam wachten totdat de boel weer gaat rijden. Gelukkig duurde het wachtfestijn niet te lang en kon ik me thuis eindelijk van mijn kleding ontdoen. Morgen gewoon weer een broek aan en op de fiets. Tenzij er weer een krijsende vrouw onder mijn raam verschijnt, dan sta ik niet voor mijzelf in.

 

 

Aankleden

armrekNu ik vorige week heb gemeld dat ik een bloemetjesjurk heb gekocht, voel me ik me toch wel verplicht om te melden of ik ooit nog eens een bloemetjesgeval zal dragen. Het antwoord op die vraag is ja. Daar kan ik het bij laten, maar dan wordt het wel een hele korte column. Bovendien, er valt nog wel wat te vertellen over dé jurk. Want hoewel het ding mij prima staat, is het wel eentje met een gebruiksaanwijzing. Ik had gehoopt op een stretcherig exemplaar die je gemakkelijk over je hoofd gooit en dan over de rest van je lijf kan draperen. Niets is minder waar, het ding heeft een rits aan de achterzijde en dan van het soort waarbij je eigenlijk een ander nodig hebt om je fatsoenlijk aan te kleden. Tegenwoordig ben ik veel alleen ’s ochtends, dus ben ik op mijzelf aangewezen om de jurk aan te trekken. Ik heb geoefend en weet nu dat ik een half uur eerder moet opstaan, wil ik op tijd én aangekleed op kantoor aankomen. Want ik ben helaas geen slangenmens. Ik kan in ieder geval niet met de ene hand over mijn schouder, de andere hand aanraken die zich in de rits-dichtmaak-modus bevindt. Die zit ergens ter hoogte van mijn billen, want dat is het startpunt van de rits. Het lukt me om met die ene hand de rits halverwege de rug te krijgen en dan moet de andere hand het overnemen. Wat niet lukt. Dus ik moet de jurk wat opsjorren richting nek, zodat de rits in het bereik komt van de schouder-hand. Wat weer tot gevolg heeft dat de F-jes omhoog worden gestuwd waardoor er een tepel in mijn oog zit te prikken. Waar ik dan weer geen behoefte aan heb, mijn hoofd tussen de eigen borsten. Ook niet tussen andermans borsten, trouwens. Ben tenminste nog nooit een stel tegengekomen waar ik mijn hoofd in wens te begraven, maar dit geheel terzijde. Uiteindelijk heb ik het gepresteerd om in verhitte toestand de rits dicht te krijgen en de rondingen weer op de juiste plekken in de jurk te duwen. Na een half uur bijkomen, heb ik me weer uit de jurk gewurmd. Hij hangt nu in de kast te pronken, te wachten op het moment dat ik het aandurf om ‘m aan te trekken. Misschien moet ik eerst maar eens op zoek naar een vrijwilliger die mij ’s ochtends wil aankleden. Een personal assistent, to dress and undress. Dus, wie? Graag melden voor 5 januari a.s., want ik heb het verzoek gekregen om op die dag de jurk te dragen. Geen idee waarom, maar het verzoek kwam van een Brabander. En die kan ik nu eenmaal niets weigeren. Uw sollicitatie zie ik daarom graag tegemoet…..

Handig-voor-als-je-niet-zelf-je-rits-van-je-jurk-kan-dicht-maken_1420288370-van-printil

Als niemand zich meldt, dan bestaat er gelukkig nog de single-survival-kit

Bloemetjesjurk

PhototasticCollage jurkjesFacebook, het blijft een bijzonder fenomeen. Ik ben niet altijd een fan van het ‘ik nomineer nu die en die om gedurende 5 dagen dat en dat te plaatsen’, maar soms komen er pareltjes van herinneringen bovendrijven. Zoals nu, bij het plaatsen van foto’s uit de oude doos. Een dierbare collega plaatste deze week een foto van haarzelf uit haar maatje 34 periode. Een mooi, slank meisje in een zwierend jurkje. Voor al die mensen die haar niet in dat formaat hebben mogen meemaken. Nu ken ik haar al heel lang en ik herinner me dat het best een lekker ding was in die tijd. Een goed lijf met een mooi stel benen. Minirokjes en hoge hakken kon ze ook heel goed hebben. Hoe zag ik er zelf uit in die periode? Volgens een van mijn vriendinnen kon je mij in mijn middelbareschooltijd uittekenen in een tuinbroek met een off shoulder T-shirt. Bananarama meets Madonna, zoiets. En in mijn petieterige periode was ik toch vooral een meisje-meisje. In een bloemetjesjurk met een strak lijfje en een wijd rokje, op blote voeten huppelend door het kantoor. Een collega noemde dat soort jurkjes ‘Marita-jurkjes’ en ik heb die dingen altijd met veel plezier gedragen. Maar op een gegeven moment word je ouder en begin je wat uit te dijen en dan wordt zo’n bloemetjesjurk al gauw wat ouwelijk. En hoe groter de maat van de jurk, hoe meer je de kans loopt om er uit te zien als een enorme bloempot. De Keukenhof, maar dan anders.  Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik nog steeds heel blij word van mooie jurkjes en omdat ik mijn lijf weer in vertrouwde vorm probeer te boetseren, heb ik net toch maar een jurkje besteld. Retro, met bloemen. Ben benieuwd of ik het nog kan hebben, zo’n Marita-jurkje. Mocht ik er echter een Keukenhofgevoel van krijgen, dan zal ik nooit meer een bloemetjesgeval gaan dragen. Beloofd!

9569-77433-50s-lucie-roses-dress-in-green-full

Dit wordt ‘m…..

 

 

Mode

modeBen ik modebewust? Mwah, dat valt wel mee. Ik heb de neiging om al gauw voor comfortabel te gaan en in huiselijke kring loop ik het liefst rond in een joggingbroek, T-shirt en oude trui. Het ziet er niet uit en mocht ooit het huis in de fik vliegen dan ga ik me eerst omkleden, voordat ik me laat redden door de brandweer. Alleen op het gebied van lingerie heb ik een dure smaak en daar mogen maar weinig mensen van meegenieten. For my eyes only, zoiets.
Snap ik mode? Nee, niet echt. Vooral de, in mijn ogen, onpraktische combi’s die vrouwen menen te moeten aantrekken. Neem nou de nieuwe wintermode. Het wordt koud en volgens de modegoeroe’s doen wij vrouwen er goed aan een dikke, gebreide jurk aan te trekken. Met stoere laarsjes. En dan krijg je een foto voorgeschoteld van een Miss Skinny in zo’n trui-jurk en zulke laarsjes, maar met blote benen. Kind, trek toch een broek aan, zo krijg je het nooit warm! Ik zou er niet in rond gaan fietsen, tenzij ik graag een blaasontsteking wil oplopen. En ook in bus, tram en trein is de kans groot dat je last krijgt van ernstige tochtproblemen. Thermisch ondergoed is het advies en daar trek je dan een isolerende legging en een warme broek over aan. Lekker behaaglijk. En broeierig. Je hebt het in ieder geval niet meer koud. Alleen als je de behoefte voelt opkomen om iemand te verleiden, dan zou ik voor de blote benen gaan. Maar dan wel voor de open haard, bevallig gelegen op een schapenvel. Succes!