Dik

Met enige verbazing las ik gisteren het bericht dat dikke mensen worden geweerd uit de erewacht van de Waalsdorpervlakte. “Omdat het afleidt, terwijl ze respect moeten uitstralen. Ook zijn er klachten binnengekomen over leden van de erewacht met een fors postuur. De klachten komen van tv-kijkers, maar ook van het publiek.” Mijn verbazing sloeg om in boosheid, want dit is natuurlijk gewoon discriminatie. Is het al erg genoeg dat er mensen zijn die menen een klacht te moeten indienen omdat het postuur van een medemens ze niet bevalt, nog erger vind ik het dat het bestuur van de Vereniging Erepeloton Waalsdorp het besluit neemt om dikke mensen dan maar te weren. Hoezo leiden dikke mensen af? Hoezo straalt een dik iemand geen respect uit? Hoe beleven die klagers eigenlijk de dodenherdenking op 4 mei?

Op 4 mei kijk ik altijd naar de herdenking op de Waalsdorpervlakte. Een mooi gebied, ondanks dat ik weet dat op die plek verzetsmensen zijn gefusilleerd. Tijdens het luisteren naar de stilte gaan mijn gedachten uit naar de mensen de verschrikkingen van de oorlog hebben meegemaakt en naar al die mensen die nu middenin een oorlog zitten. Per slot van rekening woeden er in verschillende landen op deze wereld burgeroorlogen en worden kinderen, vrouwen en mannen uitgebuit, vernederd, verkracht en vermoord. Dodenherdenking staat voor mij niet alleen voor het herdenken van de grote en kleine helden die in de Tweede Wereldoorlog gestorven zijn voor mijn vrijheid. We mogen ook best de mensen herdenken die elders op de wereld zijn gestorven voor de vrijheid.

Mijn hoofd houdt zich bezig met de waanzin van de oorlog en niet met het uiterlijk van iemand in de erewacht. Dus nogmaals, hoe beleven klagers de dodenherdenking? Ik heb niet het idee dat deze mensen druk bezig zijn met herdenken, maar met het registreren van allerlei flauwekul. Laten we verdorie toch blij zijn dat wij op 4 mei in vrijheid onze doden kunnen herdenken. En laten we vooral respect hebben voor de vrijwilligers die op 4 mei in de erewacht staan. Het moet niet uitmaken of iemand dik, dun, lang, klein, scheel, atletisch of gehandicapt is. Heb je respect voor de doden? Heb dat dan ook voor de levenden.

Pasen

Uit de oude doos, aangevuld met een overpeinzing van nu.

In mijn herinnering deden wij vroeger thuis niet heel veel aan Pasen. Mijn broer en ik mochten hardgekookte eieren bekliederen en dat was het dan wel zo’n beetje. We aten de eieren niet op, dat was de taak van mijn moeder. Broerlief en ik knaagden liever aan een paashaas van chocola.
Tegenwoordig is allemaal niet meer zo simpel met Pasen. We slaan ontbijt en lunch over, want we moeten brunchen met z’n allen. En dan kom je er niet met een eitje en een bolletje met ham. Nee, wij eten brioche met mango en walnoot, gojibessen-cranberries-walnootspread en op het paasvruchtenbreekbrood smeren we paté met peer en honing. Dit allemaal onder het genot van een fijn glaasje vers geperst sap van diverse exotische vruchten.

Een simpele en snelle avondmaaltijd is eveneens uit den boze. Als we niet gaan gourmetten, dat doen we immers op alle feestdagen, dan is het blijkbaar een leuk idee om een kant-en-klare rollade te ontleden, deze op te vullen met een groente naar keuze om vervolgens de boel weer in het netje te proppen. Waarom, wat is er mis met een gewone rollade? De groente kan je ook gewoon apart serveren, een stuk praktischer en minder stressvol. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat het gemakkelijk is om zo’n opgevulde rollade terug te duwen in het netje. En, dat vind ik ook zo gek, met Pasen staan er vaak lamskoteletjes op het menu. Het is net lente, de beestjes hebben een week in de wei mogen dartelen en worden meteen geslacht. Best wel zielig eigenlijk. Het zou toch logischer zijn om haas te eten of is dat te wild voor de lente? Het lijkt me verstandiger om het maar gewoon bij eieren te houden, al weet ik nog niet wat Man mij dit weekend gaat voorschotelen. Chili con carne waarschijnlijk. In ieder geval gaan wij genieten van een lang weekend zonder traditioneel paasgedoe en dat is best fijn.

tip-voor-pasen1522403823.jpg

Goede doelen

Er is niets mis met goede doelen. Als iemand met een collectebus aan de deur verschijnt, duik ik met liefde in de spaarpot vol kleingeld om een bijdrage voor het goede doel bijeen te schrapen. Ook vind ik het geen probleem om ondersteuning te verlenen door middel van het overmaken van een eenmalig bedrag op het rekeningnummer van het goede doel. Wat ik wél een probleem vind, is de fuikmethode bij stations en winkelcentra, inclusief de bijbehorende achtervolgingstactiek. De laatste maanden staan er met enige regelmaat enthousiaste jongens en meisjes mij, en andere reizigers, op te wachten bij Station Zuid. Alsof wij na een lange werk- en/of reisdag zin hebben om een gesprek aan te moeten gaan met zo’n angstaanjagend enthousiast kind. De jongetjes zijn trouwens erger dan de meisjes, de mannetjes doen er alles aan om jouw aandacht te trekken.
Halloooo mevrouw in de leuke jas!’ Sindsdien de jas niet meer aangehad.
‘Mevrouw, u laat iets vallen!’ Yeah, right.
‘Mevrouw, wilt u met mij trouwen? Nee dank je, pedofilie is niet mijn ding.
‘Mevrouw, high five!’ Je kunt een high five op je hoofd krijgen. Dat zeg en doe ik natuurlijk niet, want ik heb geleerd om altijd beleefd te zijn. Maar dat beleefd zijn begint me wel steeds meer moeite te kosten. Zeker als ze met je mee gaan lopen en je alleen door bot te reageren zo’n joch van je kan afschudden.  Ongetwijfeld zijn hun goede doelen de moeite waard, maar de wijze waarop men mij geld probeert af te troggelen, is bijzonder onprettig. Liever heb ik dat ze met een collectebus staan te schudden of, zoals een vriend opperde, je gewoon een kaartje in de hand drukken met informatie over het goede doel. Grote kans dat ik dan wel de portemonnee trek. Maar nu? Nu geef ik liever mijn geld aan de straatmuzikant. Ook een goed doel, maar dan anders.

stef ringoot

©Stef Ringoot

De dag van

Als je wilt, is er elke dag wel iets te vieren, te gedenken, uit te delen of te waarderen. Zo zijn er speciale dagen voor moeders, vaders, dieren, poëzie, secretaresses, pindakaas, de ijsbeer, pannenkoeken, handdoeken, lange mensen, warme truien, roodharigen, koffie, complimenten, bananen, veganisten, de aarde, doktersassistenten etc.. Kan iemand dat allemaal bijhouden? Ik niet, al leveren die dagen best leuke gesprekken op.

‘Hé, hoe was jouw vrouwendag? Beetje leuk gehad?’
‘Ja, best wel. Heb een nieuwe strijkplank gekregen met een kek hoesje, ben er erg blij mee. Heb al het linnengoed 3x gestreken, gewoon voor de leuk. Maar, hoe was jouw dag van de erectie?’
‘Mwah, ik had een paaldanseres ingehuurd voor het opblazen van de ballonnen, maar ze heeft zich afgemeld. De door mij opgerichte paal was niet lang genoeg om haar kunsten te kunnen vertonen.’
‘Dat is best kut.’
‘Ja, zwaar klote. Ik heb nu een praatgroep opgericht voor lotgenoten, All Rise. We overwegen nu een internationale dag van de rijzende paal te gaan organiseren.’
‘Hadden we daar nog geen dag voor?’
‘Nee, ik denk dat je in de war bent met de dag voor de rijst. Of die voor paling.’
‘Zou kunnen. Zondag is het trouwens Loodgietersdag, ik denk dat ik ergens een verstopping ga veroorzaken en zo’n mannetje ga bellen. Je moet er toch voor zorgen dat de loodgieter ook op zondag verwend wordt met zinvol werk.’
‘Eens. Weet jij trouwens wanneer het de dag van de bever is?

Ja lieve mensen, ik verzin het niet, die fijne dagen bestaan echt. Ik lees net dat op mijn verjaardag (18 oktober) de Internationale dag van de Menopauze staat gepland. Feest!

 

 

Emoticons

Altijd gedacht dat het gebruik van emoticons simpel was, maar de laatste tijd twijfel ik daar ernstig aan. Onlangs verscheen het clubblad van mijn werkgever en in een serieus stuk tekst stond de, in mijn ogen, grijnzende smiley😬 . Volstrekt ongepast, maar volgens de jeugd op het team zou het een tandenknarsende smiley zijn. Niet dat het daar veel beter van werd, trouwens. Van een rondgang op internet werd ik iets wijzer, afhankelijk van de stand van de ogen kan het zowel een grijnzend als een grimassend exemplaar zijn. Kortom, voor alle zekerheid is het verstandiger om in een serieuze tekst geen smileys te gebruiken. Nu was ik gisteren in het Museum voor Communicatie in Den Haag en ook daar was aandacht voor de betekenis van emoticons.  Dan denk je dat de betekenis van die dingen universeel is, maar niets is minder het geval. Zo blijk ik door het gebruik van de knipogende smiley 😉 veelvuldig met Jan en alleman te flirten. (Jongens/meisjes, het is gewoon een grapje, echt)
Dit  👌 betekent oké volgens ons, maar in een aantal andere landen betekent het heel iets anders. Bijvoorbeeld dat je iemand waardeloos vindt, of het betekent anus. Geen idee waarom je iemand ‘anus’ wil appen of mailen. Betekent het dan dat je iemand rete-lelijk vindt, dat iemand iets in zijn hol kan steken of is het iets seksueels? Ik wil het niet weten en vanaf nu ga ik 👌 niet meer gebruiken. En ook het gebruik van 👍 kan in sommige landen als een belediging worden opgevat, dus iemand de ‘thumbs up’ geven is er ook niet meer bij.
Communicatie, het blijft lastig. 😘

Curling

Bij ons thuis wordt veel naar sport gekeken en zo kan het gebeuren dat je op zaterdagochtend met je duffe kop naar curling zit te kijken. Van alle Olympische wintersporten vind ik curling het meest curieus. Het is al belachelijk om met een paar ski’s aan de voeten van een springschans af te glijden om te proberen zover mogelijk van die schans ter aarde te storten, maar curling slaat alles. Waarom zou je een fluitketel over een ijsbaan willen schuiven en als extra glijmiddel een bezem gebruiken? Om daar achter te komen, leek het mij zinvol om de olympische herenfinale tussen Zweden en de Verenigde Staten toch maar te volgen. Dankzij de commentator werd het een leerzame ervaring. Want wisten jullie dat die fluitketels worden gemaakt van graniet, afkomstig van een Schots eilandje? En dat de aanvoerder ‘skip wordt genoemd (yo Skippy!) en de middenstip ‘dolly’ heet? De steen die het dichtst bij dolly ligt, heeft gewonnen. Min of meer. Langzaam gespeelde stenen staan gelijk aan agressief spel. Nu snap ik de opmerking dat Mr. T. een groot fan van de sport is.
Volgens de commentator heeft de Zweedse skip een wetenschappelijke benadering van de sport en heeft hij curling naar een ander level gebracht. Om de hoeken te oefenen, speelt hij namelijk poolbiljart. (!)
‘Ja, als hij een schaker was geweest, dan was hij grootmeester.’ Ja, en als ik kon zingen, dan was ik nu zangeres.
‘Het is een spannend potje.’ Alsof je in de plaatselijke pub naar een potje darts zit te kijken. Gast, het is de finale om Olympisch goud!
Ik heb de hele wedstrijd uitgekeken, de Amerikanen hebben gewonnen, maar erg leuk vind ik dat ‘Petanque on ice’ niet. Het enige nuttige van de sport is dat ze maximaal 38 minuten aan vergadertijd krijgen tijdens de wedstrijd. Er moet regelmatig overlegd worden over de te hanteren speltactiek en dan is het wel handig om een tijdslimiet af te spreken. Zouden we op de werkvloer ook eens moeten doen. Niet lullen maar poetsen!

curling6

Mijn angry bird-sloffen en ik kijken curling

Valentijnsdag

lady en vagebondEén keer iets schrijven over Valentijnsdag leek me wel voldoende maar de hoeveelheid spam die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, heeft mij doen besluiten om er toch nog een paar woorden aan vuil te maken. Kijk, ik begrijp best dat de zelfstandige ondernemer graag wil verdienen aan de verliefde medemens. Er zijn vast mensen die rode lingerie gaan aanschaffen of zitten te wachten op tips over hoe je bevallig met alleen je glitter-pumps aan je partner verleidt tot het badderen in een met rozenblaadjes gevuld bad. En als de partner niet in dat verrekte bad wil gaan liggen, kan je altijd nog romantische geurstokjes aanschaffen om hem of haar te bedwelmen. Dat vind ik allemaal nog tot daaraantoe, maar de mail die ik vandaag van ECI ontving, spande wel de kroon. Het bericht begon met een hartje en de boodschap ‘We hebben een cadeautje voor je….’Dat cadeautje was €2,50 korting op de aanschaf van een boek of DVD. Aardig, totdat mijn oog viel op het boek dat werd aanbevolen. Pontificaal op het midden van de pagina, in gifgroen, een boek over het onderwerp overgewicht en obesitas. Echt een geweldig boek om iemand cadeau te doen op Valentijnsdag.

Ik zie het al helemaal voor me. Man en vrouw (ja, ik doe even doorsnee-romantiek) zitten op Valentijnsdag bij kaarsverlichting te dineren in pizzeria ‘That’s amore’.  Ze hebben samen een groot bord spaghetti met gehaktballetjes besteld, zonder bestek. Want het is natuurlijk het toppunt van romantiek om, net als Lady en de Vagebond, met je neus in de tomatensaus op zoek te gaan naar die ene spaghettisliert die jullie samen verbindt. Het verdelen van de gehaktballetjes gaat ook zonder gemor en nadat het bord is schoon gelikt, de gezichten onder de tomatensmurrie zitten en ze samen verbaasd zitten te zijn dat die ene spaghettisliert echt de allerlaatste sliert op het bord bleek te zijn, is het grote moment daar; hij gaat haar een cadeautje geven. Ze verwacht een mooie ring, maar daar is het pakje te groot voor. Misschien is het een ketting of diadeem, vol enthousiasme scheurt ze het pakpapier kapot om vervolgens geconfronteerd te worden met een boek. Een boek over het ontrafelen van mythes over overgewicht.
‘Je vindt me dik!’
‘Nee nee, lieverd, echt niet. Niet echt.’
‘Niet echt, je vindt me dus echt wel dik!’
‘Nee hoor, al begin je wel wat mollig te worden. Je zat ook nu weer behoorlijk te schransen in de spaghetti.’
‘Je had me ook gewoon een ring kunnen kopen!’
‘Voor die worstenvingertjes van jou kon ik geen passende ring vinden. Bovendien kreeg ik van ECI korting op dit boek.’
‘Je houdt niet meer van me!’ Etcetera etcetera.

En zo eindigde een romantisch etentje niet zo romantisch dankzij de bemoeienissen van ECI. Wil je de plank niet misslaan als man? Koop dan bloemen, lingerie, sieraden of chocola voor je geliefde. Altijd een veilige keuze, echt waar.