Plastic

De laatste tijd is het gebruik van plastic, of beter gezegd het terugdringen van het gebruik van plastic, weer regelmatig in het nieuws. Plastic bestaat voor een groot deel uit giftige stoffen, is niet biologisch afbreekbaar, drijft volop in onze oceanen, wordt opgepeuzeld door (zee-)dieren en komt zo weer terecht in de voedselketen. Kortom, bad news. Maar hoe ban je nu plastic uit je leven? Ik ken iemand die een week heeft geprobeerd om plastic-loos te leven en dat was nogal een uitdaging. Boterhammen voor de lunch werden bijvoorbeeld in een theedoek gewikkeld. Op de vraag waarom de boel niet in een papieren boterhamzakje zat, was het simpele antwoord dat papieren boterhamzakjes worden verkocht in een plastic zakje. Zo schiet het natuurlijk niet op.

Ons hele leven is eigenlijk verpakt in plastic. Fruit als aardbeien en kersen zit in plastic doosjes, net als die handige maaltijdsalades en komkommers moeten blijkbaar altijd een condoom om. Denk verder aan zaken als water, frisdrank, brood, cosmetica, biologische (!) bananen, yoghurt, bekers uit de koffieautomaat, plastic bekers op een festival, groentezakjes, vuilniszakken, huishoudfolie, schoonmaakmiddelen en verpakkingsmaterialen voor schroeven, naalden, vliegenmeppers, hondendrollen etc.. Ook badkamerproducten zitten in plastic verpakt zoals shampoo en douchegel. Nu bestaan er van die soapbars die je over de natte haartjes kan wrijven, zodat het gaat schuimen en je je haar kan wassen. Klinkt geweldig en scheelt een plastic fles, alleen blijven er altijd haren op zo’n soapbar plakken. Smerig, vooral als het niet je eigen haren zijn. ‘Haartjes van oma, haartjes van tante Truus, haartjes van de Man, haartjes van de hond… Nee, opa heeft gelukkig geen haartjes.’ Oftewel, iedereen zijn eigen soapbar, op te bergen in een zeepdoosje. Van plastic.

Nu vind ik het wel gemakkelijk om bij de supermarkt op de hoek mijn boodschappen te doen, maar dat betekent dan weer dat aardappelen, groente en vlees in plastic verpakt zijn. En soms word je gedwongen om zelf fruit in plastic zakjes te stoppen, omdat de boel bij de kassa wordt gewogen om de prijs te kunnen bepalen. Even afgezien van het feit dat je er ook geen zin in hebt om 16 appels los op de band te moeten leggen. Als ik er zo over nadenk, wordt het je als consument niet gemakkelijk gemaakt om een leven zonder plastic te leiden. Ik zie er tegenop om de hele stad door te moeten fietsen op zoek naar een groenteboer of bakker die zijn producten niet in plastic verkoopt. Maar waar een wil is, is een weg en kleine stapjes worden vanzelf één grote stap. Gewoon klein beginnen. Met condoomloze komkommers bijvoorbeeld.

plastic 2

©conserve-energy-future.com

Alternatieve tupperwareparty

speeltjeTja, als je één keer iets hebt geschreven over een seksgerelateerd onderwerp, dan kan je de alternatieve tupperwareparty niet langer op de plank laten liggen. Mijn vingers jeuken al jaren om hierover iets te typen, maar ik was altijd bang dat iemand zich in het verhaal zou kunnen herkennen. Lekker belangrijk, want waar maak ik me eigenlijk druk om. Het moet er toch een keer uit, anders blijf ik er nachtmerries van houden.

Imagine this: een saaie, onopvallende, struise vrouw die er jaren ouder uitziet dan dat ze in werkelijkheid is. Het glas altijd half leeg, of beter gezegd de bodem is negen van de tien keer ernstig in zicht. Een vrouw die de meest aantrekkelijke man/vrouw een minderwaardigheidsgevoel kan aanlullen. Zo’n vrouw dus. En op een dag vertelt deze vrouw op de voor haar bekende, monotone wijze over een party die zij had bijgewoond. Ik denk dan aan een onschuldige onderwerpen als huishoudelijke noodzakelijkheden of desnoods make-up. Maar nee, het ging om andersoortig plastic. Met bewegende onderdelen en wat je daar dan allemaal niet mee kan uitspoken. Alleen. En verdorie, ik denk in beelden. Dus sindsdien, als ik haar ergens tegenkom, krijg ik het beeld op mijn netvlies van een vrouw die op de vrijdagavond haar meidenkast opengooit, de plastic voorraad bekijkt en denkt: ‘waar heb ik vanavond zin in!’. Houd je gezicht dan maar eens in de plooi, ik groet haar dan ook altijd met een grote glimlach op mijn gezicht. En ondertussen weet ik dat er weer een slapeloze nacht zit aan te komen.