Valentijnsdag

lady en vagebondEén keer iets schrijven over Valentijnsdag leek me wel voldoende maar de hoeveelheid spam die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, heeft mij doen besluiten om er toch nog een paar woorden aan vuil te maken. Kijk, ik begrijp best dat de zelfstandige ondernemer graag wil verdienen aan de verliefde medemens. Er zijn vast mensen die rode lingerie gaan aanschaffen of zitten te wachten op tips over hoe je bevallig met alleen je glitter-pumps aan je partner verleidt tot het badderen in een met rozenblaadjes gevuld bad. En als de partner niet in dat verrekte bad wil gaan liggen, kan je altijd nog romantische geurstokjes aanschaffen om hem of haar te bedwelmen. Dat vind ik allemaal nog tot daaraantoe, maar de mail die ik vandaag van ECI ontving, spande wel de kroon. Het bericht begon met een hartje en de boodschap ‘We hebben een cadeautje voor je….’Dat cadeautje was €2,50 korting op de aanschaf van een boek of DVD. Aardig, totdat mijn oog viel op het boek dat werd aanbevolen. Pontificaal op het midden van de pagina, in gifgroen, een boek over het onderwerp overgewicht en obesitas. Echt een geweldig boek om iemand cadeau te doen op Valentijnsdag.

Ik zie het al helemaal voor me. Man en vrouw (ja, ik doe even doorsnee-romantiek) zitten op Valentijnsdag bij kaarsverlichting te dineren in pizzeria ‘That’s amore’.  Ze hebben samen een groot bord spaghetti met gehaktballetjes besteld, zonder bestek. Want het is natuurlijk het toppunt van romantiek om, net als Lady en de Vagebond, met je neus in de tomatensaus op zoek te gaan naar die ene spaghettisliert die jullie samen verbindt. Het verdelen van de gehaktballetjes gaat ook zonder gemor en nadat het bord is schoon gelikt, de gezichten onder de tomatensmurrie zitten en ze samen verbaasd zitten te zijn dat die ene spaghettisliert echt de allerlaatste sliert op het bord bleek te zijn, is het grote moment daar; hij gaat haar een cadeautje geven. Ze verwacht een mooie ring, maar daar is het pakje te groot voor. Misschien is het een ketting of diadeem, vol enthousiasme scheurt ze het pakpapier kapot om vervolgens geconfronteerd te worden met een boek. Een boek over het ontrafelen van mythes over overgewicht.
‘Je vindt me dik!’
‘Nee nee, lieverd, echt niet. Niet echt.’
‘Niet echt, je vindt me dus echt wel dik!’
‘Nee hoor, al begin je wel wat mollig te worden. Je zat ook nu weer behoorlijk te schransen in de spaghetti.’
‘Je had me ook gewoon een ring kunnen kopen!’
‘Voor die worstenvingertjes van jou kon ik geen passende ring vinden. Bovendien kreeg ik van ECI korting op dit boek.’
‘Je houdt niet meer van me!’ Etcetera etcetera.

En zo eindigde een romantisch etentje niet zo romantisch dankzij de bemoeienissen van ECI. Wil je de plank niet misslaan als man? Koop dan bloemen, lingerie, sieraden of chocola voor je geliefde. Altijd een veilige keuze, echt waar.

 

Romantiek

Voordat ik mijn kijk op romantiek ga delen, moet ik eerst wat rechtzetten. Want mijn man is ietwat ontstemd over het feit dat zijn collega’s blijkbaar denken dat hij muzikaal is. In mijn laatste blog had ik geschreven over mannen die het Wilhelmus kunnen boeren en om een of andere reden denkt iedereen dat het over J. gaat. Hij boert geen volkslied, niet op de gebruikelijke wijze in ieder geval. Laten we het erop houden dat zijn boertjes uit een andere lichaamsopening komen. Vaak. Met een enorm volume. En dat is niet romantisch, maar ik heb me laten vertellen dat dit soort activiteiten bij een gezonde relatie horen. Wat mij betreft kan je ook doorslaan in het ‘eerlijk zullen wij alles delen’ in een relatie.

Maar goed, laten we het over romantiek hebben. Daar ben ik niet echt van. Een slaapkamer volgebouwd met kaarsjes bijvoorbeeld. Waarom in vredesnaam? Als ik er niet de slappe lach van krijg, dan is de kans groot dat ik eerst de verzekeringsvoorwaarden bij brandschade ga lezen, de emmertjes water klaarzet en het alarmnummer alvast bel. Beddengoed, gordijnen en kaarsen gaan gewoon niet goed samen en een ongeluk zit in een heel klein hoekje. Het geluk zit dan blijkbaar in een grote hoek, maar daar is ’t nooit te vinden als je het nodig hebt. Kaarsjes en een vol bad: van hetzelfde laken een pak. Hoe stap je elegant het bad in zonder je voetzolen te verbranden aan een waxinelichtje met als gevolg dat je een badwatertsunami veroorzaakt. Kaarsjes uit en omdat je op je pijnlijke voeten staat te wiebelen, glij je uit op de natte badkamertegels, stoot je je hoofd tegen de toiletpot en moet je naar de eerste hulp worden gebracht. Weg romantiek. Of rozenblaadjes door het hele huis gestrooid. Schattig hoor dat iemand de moeite heeft genomen om duizenden rozen de nek om te draaien, maar wie ruimt die zooi op? Je kan overwegen de boel bij elkaar te vegen, zodat je met de rozenblaadjes kan koken. Correctie: rómantisch koken. Maar dan moeten de rozen wel onbespoten zijn en dan is het advies om de wilde rozen in plantsoenen te gebruiken, want die worden bijna nooit bespoten. Weet de plantsoendienst dat ook? En is het trouwens niet strafbaar om bloemen te plukken in een plantsoen of park? Bestel gewoon een pizza, minder stress in de keuken en meer tijd om samen door te brengen.

Heb ik dan helemaal geen gevoel voor romantische activiteiten? Jawel, maar romantiek zit voor mij niet in kaarsjes, champagne en rozenblaadjes. Ik vind het een lading geven waar ik niet gelukkig van word. Romantiek zit voor mij in de spontane, lieve, kleine dingen die iemand voor je kan doen. Zomaar een bos bloemen of maar één bloem, een klein cadeautje, een kaartje met wat lieve woorden. Of gewoon een knuffel, meer heb ik niet nodig. En dat is maar goed ook, met een man die het nuttigen van chili con carne het toppunt van romantiek vindt tijdens het kijken van een voetbalwedstrijd.

romantiek1

Dit dus, even wat aandachtspuntjes: Hoe kun je samen uit dat belachelijke glas drinken als er zo’n tafelblad tussen zit. Garnalen, hoe eet je die krengen zonder te knoeien en wordt het badwater niet koud….

 

Shapewear

corsetiere.net

corsetiere.net

Shapewear is een mooi woord voor figuur corrigerend ondergoed. Ondergoed dat borsten omhoogstuwt, de buik laat verdwijnen, een wespentaille creëert, billen opbeurt en de heupen mooi rond laat zijn. Alles waarvan wij vrouwen denken dat het ons aantrekkelijker maakt voor het andere geslacht en blijkbaar ga je jezelf ook beter voelen als het lijf in de ‘juiste’ proporties is geduwd. Maar wat zijn dan die juiste proporties en houden we onszelf en een ander niet voor de gek? Het droombeeld voor veel vrouwen is het zandloperfiguurtje met een lekkere C-cup. Maar dat hebben we nu eenmaal niet allemaal en bovendien hebben de mannen ook hun eigen voorkeuren, om het even lekker lastig te maken. De een houdt van grote borsten, de ander heeft liever een handzamer formaat, er zijn mannen die op dikke vrouwen vallen of juist op dunne latten. Kortom, waarom doen we al die moeite? Is die vent niet gewoon gevallen voor je sprankelende ogen en je geweldige persoonlijkheid? En houdt hij niet net zoveel van je als je, puisterig en al, ongesteld bent en je volstrekt onmogelijk gedraagt? Maar nee, we hijsen ons massaal in de shapewear. Alleen lijkt mij die hele figuur corrigerende zooi bij een opbloeiende liefde toch wel een stressfactor. Want stel je eens voor dat je op de date aller dates gaat, die date van ‘tonight is the night…’, en dat je op het moment suprême uit je sexy jurkje stapt en die leuke man je moet helpen om je te bevrijden uit de huidkleurige short met pijpjes. Kunnen we het licht even dimmen? Want die letterlijk adembenemende korset met push up bh moet ook nog uit. De vetrolletjes springen spontaan tevoorschijn, je billen en borsten zakken 20 centimeter en de taille is met de noorderzon vertrokken. Toppunt van romantiek, echt waar. Dit propje gaat morgen weer naar de sportschool.

 

Deze dames hebben toch echt geen shapewear nodig

 

Vijftig tinten pizza

De hele ophef rondom Vijftig tinten grijs heb ik nooit begrepen. Ik heb een illegale download van het 1e boek gelezen en geconstateerd dat het eigenlijk een bouquetreeks is met een sadomasochistisch tintje. Niet heel erg spannend en boeiend, net als de bouquetreeksboekjes. Een vriendin van mijn moeder vond het wel een strak plan om mij te voorzien van romantisch leesvoer toen ik als 16-jarige een tijdje aan huis was gekluisterd met gescheurde enkelbanden. Ik heb op z’n minst 100 boekjes gelezen in die periode en het zal geen toeval zijn dat ik sindsdien voornamelijk thrillers lees. Want het bouquet-thema is altijd hetzelfde. Jonge vrouw ontmoet een iets oudere, arrogante man. Une petite femme met weelderige lokken, pronte borstjes, roomwitte (!) dijen en meestal uitgerust met korenbloemblauwe of hazelnootbruine ogen. Man is groot, gespierd, in 90% van de gevallen donkerharig, heeft bijpassende donkere ogen en is voorzien van borsthaar. Ze hebben meteen een hekel aan elkaar, maar natuurlijk is er sprake van enorme wederzijdse aantrekkingskracht. Het duurt dan ook niet lang voordat hij zich grommend op haar stort en zij verrukte kreetjes begint uit te slaan als hij teder haar naar aardbeien smakende lippen kust. Ware liefde en ze leven nog lang en gelukkig. Misselijkmakend. Ik wil voorstellen dat de bouquetreeksboekjesschrijvers eens een keer een wat realistischer verhaal gaan schrijven. Ik wil wel even een voorzetje geven.

‘Ietwat zenuwachtig belt hij aan op nummer 13. Zijn eerste avond als pizzakoerier en de jongens van de pizzeria deden nogal lacherig en geheimzinnig over zijn 1e klant, weduwe De Boer. De deur vliegt open en daar staat ze dan, even breed als ze lang is. Gemelijk kijkt ze hem aan met haar fletsblauwe varkensoogjes. Ze bekijkt hem van top tot teen en begint haar 4 nicotine gele tanden bloot te lachen. Grommend vraagt ze hem binnen, omdat haar portemonnee nog op de keukentafel ligt. Ze draait zich om en bedremmeld volgt hij haar. Hij bekijkt met afgrijzen haar 140kg drillende vleesmassa en de bossen okselhaar die onder haar tanktop uitwippen. Eenmaal in de keuken laat weduwe De Boer zich op een stoel vallen en gaat wijdbeens zitten. Hij kan niet liplezen, maar de witte legging met kantinzet laat niets aan de verbeelding over. Ze vraagt hem dichterbij te komen zodat ze hem even goed kan bekijken. Hij durft niet te weigeren, doet een stap naar voren en voordat hij kan protesteren, heeft zij haar lippen op de zijne geperst. Haar adem riekt naar knoflook en uien, hij voelt een golf van misselijkheid opkomen. Zijn iele lijf zit inmiddels vastgeklemd tussen haar massieve borsten en enthousiast rukt ze hem de kleren van het lijf. Al gauw voelt hij haar eelterige handen agressief over zijn lichaam schuren. In een poging om los te komen, merkt hij tot zijn grote schrik dat de legging op wonderbaarlijke wijze is verdwenen en hij zich aan 2 harige melkflessen vasthoudt. Woest grommend duwt zij zijn handen richting het tropisch regenwoud tussen haar benen. Doodsbang volgt hij haar blaffende aanwijzingen op. Links! Verder naar links! Stukje naar rechts! Lager! De ontdekkingstocht duurt gelukkig niet heel lang, want weduwe De Boer begint al snel te loeien als een misthoorn en ze zakt als een plumpudding ineen. De pizzakoerier weet zich eindelijk uit haar omhelzing te worstelen en vlucht het huis uit. Zonder zijn handen te wassen.’

Ik hoef voorlopig geen pizza.